အခန်း ၉၅ - စံနမူနာပြခြင်း

ဘိုင်ကျီဟန်က ပြုံးစိစိ လုပ်လိုက်သည်။

"အတိအကျကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး!"

သူက ဆိုဖာပေါ်သို့ သူ့ကိုယ်ပိုင်ပလ္လင်တော်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သလိုမျိုး ခြေတင်လွှဲကာ သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပြန်လာတာက မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားလို့ပဲ"

အခန်းထဲတွင် သင်္ချိုင်းကုန်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဘိုင်ထျန်းဟန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်တောင်တခတ်ခတ် လုပ်နေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော အဖြေမျိုးကို သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားပေ။

ဘိုင်ကျီဟန်ကမူ လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်သည်ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှိနေသည်။

သာမန်လူသာဆိုလျှင် ဘိုင်ကျီဟန် ရူးသွားပြီလားဟု မေးမိကောင်း မေးမိနိုင်သော်လည်း...

"... ဘယ်မျိုးနွယ်စုလဲ"

ဘိုင်ထျန်းဟန်ကမူ မည်သည့်မျိုးနွယ်စုလဲဟုသာ မေးလိုက်သည်။

သူ့ကို စော်ကားခဲ့သည့် ရှန်မျိုးနွယ်စု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူတွေးလိုက်သည်။ ရှန်မျိုးနွယ်စုကို ချေမှုန်းဖို့ဆိုသည်မှာ သိပ်တော့ မခက်ခဲလှသော်လည်း... လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ဆုံးဖြတ်ရမည့် ကိစ္စမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ ရှန်မျိုးနွယ်စုသာဆိုလျှင် ထိုစိတ်ကူးကို လက်မခံရန် ဘိုင်ထျန်းဟန် ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ ၎င်းက မဖြစ်နိုင်သေးသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

"မေမျိုးနွယ်စု" ဟု ဘိုင်ကျီဟန်က အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။

"... မေမျိုးနွယ်စု?"

ဘိုင်ထျန်းဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုအမည်ကို သူ တစ်ခါမှပင် မကြားဖူးချေ။

သေးနုပ်သည့် အဖွဲ့အစည်းလေးတွေအထိ လိုက်မှတ်မနေနိုင်သဖြင့် မေမျိုးနွယ်စုမှာ ထိုအုပ်စုထဲက တစ်ခုဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

ဒါဆို သူ့သားက ဘာကြောင့် အမည်မရှိ အဖွဲ့အစည်းလေးတစ်ခုကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းချင်နေရတာလဲ။

သူသည် မကြာသေးမီက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသို့ မရောက်ဖြစ်သဖြင့် မေရူလန်က ဘိုင်ကျီဟန်အပေါ် မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲခဲ့သည်ကို မသိသေးပေ။ နောက်ကျမှ ရောက်လာသည့် အကြီးအကဲ ဘိုင်ရန်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

"ဘာကြောင့်လဲ"

ဘိုင်ထျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။

သူက ဤကိစ္စကို ကန့်ကွက်နေခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဤလောကသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကဖြစ်သဖြင့် နှစ်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း မျိုးနွယ်စု တစ်ခု၊ နှစ်ခုလောက်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်းမှာ အစဉ်အလာတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေသည်။

ဘိုင်မျိုးနွယ်စုကသာ ထိုသို့လုပ်ခဲ့လျှင် လူတွေက ခဏတဖြုတ် ဝိုင်းပြောကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ်ကြာလျှင် မေ့သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူ့သားကို ဓားတစ်လက်ပေးကာ "သွားပြီး ကြိုက်သလိုလုပ်" ဟုတော့ သူ မပြောနိုင်ပေ။

"မေရူလန်က ရှန်လျန်ကို ကူညီပြီး ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲခဲ့တယ်။ သူသာ ဆက်ပြီး လိမ်ညာနေဦးမယ်ဆိုရင် သူ့မျိုးနွယ်စုကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် သတိပေးခဲ့ပြီးသား။ သူက နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် အခု ကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်တော့မှာ"

ဘိုင်ထျန်းဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်ပင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ချေမှုန်းဖို့ဆိုသည်မှာ စိတ်အလိုလိုက်ပြီး လုပ်ရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

"နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ဘိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ကျဆင်းနေတယ်လို့ ထင်တယ်။ မေရူလန်လို လူမျိုးကတောင် ဘိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေခံကို စိန်ခေါ်ရဲနေပြီ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့က မေမျိုးနွယ်စုကို နင်းခြေဖျက်ဆီးပြလိုက်ရင် ငါတို့ကို လာမစမ်းဖို့ လူတိုင်းကို သတိပေးပြီးသား ဖြစ်သွားမယ်"

ဘိုင်ကျီဟန်၏ လေသံမှာ အေးဆေးနေသော်လည်း သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ထက်မြက်လှသည်။

ဘိုင်ထျန်းဟန် နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

အမှန်ပင်... လီမျိုးနွယ်စုနှင့် ကျောက်မျိုးနွယ်စုတို့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ပြီးကတည်းက ဘိုင်မျိုးနွယ်စုမှာ အလျှော့ပေးလွန်းနေခဲ့သည်။ လူတွေကလည်း သူတို့၏ အင်အားကို သံသယဝင်လာကြသည်။

ရှန်လျန်က ဘိုင်ကျီဟန်ကို စိန်ခေါ်ရဲခြင်းမှာလည်း ဘိုင်မျိုးနွယ်စု အားနည်းသွားပြီ သို့မဟုတ် အာရုံလွှဲနေပြီဟု ထင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ကျီဟန်အာ... မင်းက မင်းရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး နာကျည်းချက်ကြောင့်ပဲ ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု ဘိုင်ကျီဟန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော်မှားနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလေ"

"... ငါတို့သာ မေမျိုးနွယ်စုနဲ့ ရန်ငြိုးဖွဲ့လိုက်ရင် ဘယ်နှယောက်သော အကြီးအကဲတွေက ငါ့ကို ဝိုင်းပြီး ကန့်ကွက်ကြမလဲဆိုတာ မင်းသိလား"

ဘိုင်ထျန်းဟန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း သူတို့ကို အသက်အောင့်ထားဖို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ" ဟု ဘိုင်ကျီဟန်က မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်ထျန်းဟန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

"မင်း အတည်ပြောနေတာပေါ့"

"အတည်ပေါ့!"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဘိုင်ထျန်းဟန်က နောက်သို့ မှီလိုက်ပြီး သူ့သားကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်က ဘာမှဖြစ်မလာနိုင်ဘူးဟု သူထင်ထားခဲ့သည့် ကောင်စုတ်လေးက...

အခုတော့ ဤမျှကြီးမားသည့် ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ရန် ကြံစည်နေပြီလား။

"မင်း တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ" ဟု ဘိုင်ထျန်းဟန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပြောင်းလဲဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်လား"

ဘိုင်ထျန်းဟန် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ အခု စိတ်ကြည်နေတာရယ်၊ မင်းကလည်း မျိုးနွယ်စုအတွက် အကျိုးပြုထားတာတွေ ရှိတာရယ်ကြောင့် မင်းရဲ့ ဒီတောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်။ ဒါက ငါတို့အတွက် ထိခိုက်စရာ မရှိပါဘူး"

"မေမျိုးနွယ်စုရဲ့ အင်အားကို အရင် စုံစမ်းရမယ်။ အဲဒီနောက်မှ အကြီးအကဲ ဘယ်နှယောက် လွှတ်ရမလဲဆိုတာ ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်"

"ကောင်းပြီ" ဟု ဘိုင်ကျီဟန်က ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အသင့်ဖြစ်ရင် ကျွန်တော့်ကို အသိပေးပါ။ သူတို့ ပျက်စီးသွားတာကို ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်လို့"

***

ခဏအကြာတွင်...

သူ့ဆောင်ဆီအပြန် လမ်းတွင် ဘိုင်ကျီဟန်က ခြံဝင်းအနီးမှ အော်ဟစ်သံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းများကို လျှော့လိုက်သည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဘိုင်မျိုးနွယ်စု ဝင်းအတွင်းသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေ့ရှိပြီး အထူးသဖြင့် သူ့ဆောင်အနားတွင် ပို၍ ငြိမ်သက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုက... တစ်ယောက်ယောက်က အော်ဟစ်နေသည်။

"ဘယ်သူတွေကများ ဒီလောက် ဆူညံနေရတာလဲ"

သူ ထောင့်ချိုးကွေ့လိုက်သည်။

လော့ချင်းက ပန်းခင်းဘေးတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေပြီး တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် တံမြက်စည်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူ့ဘေးတွင် အစေခံမ သုံးယောက်က လက်ပိုက်ကာ လှောင်ပြောင်သရော်နေကြသည်။

"ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ အခုက ပန်းခြံထဲမှာ မင်းသန့်ရှင်းရေး လုပ်ရမယ့် အလှည့်လေ!"

"အေးလေ... ဘိုင်သခင်လေးဆီမှာ အစေခံလုပ်ဖူးတာနဲ့ပဲ အခု သခင်မလေးလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေတာလား။ ကောင်းလိုက်တာနော်"

"ဟား! ငါတို့တွေ ဒီမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ မင်းကတော့ အေးဆေး အနားယူနေနိုင်တယ်ပေါ့"

လော့ချင်း၏ လက်များက တံမြက်စည်းရိုးပေါ်တွင် တင်းကျပ်သွားသည်။ သူမ၏ အသံမှာ တိုးလွန်းလှသည်။

"ကျွန်မ အနားယူနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... တံမြက်စည်းအသစ် သွားယူနေတာပါ၊ ကျွန်မ—"

"ဆင်ခြေတွေပဲ ပေးနေတော့တာပဲ!"

အခြား အစေခံမတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"ငါတို့က အယုံလွယ်မယ် ထင်နေတာလား။ မင်းက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစေခံ ဖြစ်ခဲ့တာနဲ့ပဲ ငါတို့လို စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်နေတာလား"

ဘိုင်ကျီဟန်၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားသည်။

သူ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

အစေခံမတစ်ဦးက လှည့်မကြည့်ဘဲ အော်လိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး—!"

လော့ချင်း လန့်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး..."

ထိုအစေခံမ တောင့်ခဲသွားသည်။

အားလုံးပင် တောင့်ခဲသွားကြသည်။

သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြသည်။

"ဘိုင်သခင်လေး!"

"ကျွန်မ... ကျွန်မတို့ သခင်လေးမှန်း မသိလို့ပါ! ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!"

သူတို့ အသည်းအသန် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

ဘိုင်ကျီဟန်၏ အသံမှာ အလွန်အေးစက်လှသည်။

"ငါ ထပ်မေးမယ်။ ငါ့အစေခံကို မင်းတို့ ဘာလို့ အော်နေကြတာလဲ"

အစေခံမတစ်ဦးက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ဖြေသည်။

"သ-သခင်လေး... သူက ဒီနေ့ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူ ရောက်မလာလို့... သူ အပျင်းခိုနေတယ် ထင်လို့ပါ..."

"အော်... ဟုတ်လား"

ဘိုင်ကျီဟန် မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။

"အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းတို့က သူ့ကို ဝိုင်းပြီး အော်ဟစ်နေကြတာပေါ့?"

"မ-မဟုတ်ပါဘူး! ကျွန်မတို့က—"

"သူက လှနေလို့ မနာလိုဖြစ်နေတာ မဟုတ်လား"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အဲဒါက တကယ့်အကြောင်းရင်း မဟုတ်လား"

သူက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူက မင်းတို့ထက် လှတယ်၊ အကျင့်စာရိတ္တ ပိုကောင်းတယ်။ မင်းတို့ထက် အလုပ်မှာ ရာထူးတက်သွားတယ်။ အဲဒါကို မင်းတို့က ပိုကြိုးစားမယ့်အစား သူ့ကို ဝိုင်းပြီး နှိပ်စက်နေကြတာပေါ့"

သူ့အကြည့်က ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှလှသည်။

"ဘာလဲ... ငါ လအနည်းငယ်လောက် မရှိတာနဲ့ပဲ ငါ့လူတွေကို ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရပြီလို့ ထင်နေတာလား"

မည်သည့်အသံမျှ မထွက်လာပေ။

သူက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ဒီလောက်တောင် ကျဆင်းသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ထင်နေကြတာလား"

သူ မေးလိုက်သည်။

"မ-မဟုတ်ပါဘူး! လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘိုင်သခင်လေး!"

"ကျွန်မတို့ အဲဒီလို မထင်ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့က—!"

"မင်းတို့က ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အမှိုက်တွေပဲ"

ဘိုင်ကျီဟန်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီမှာ ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး"

သူတို့၏ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းသွားကြသည်။

"သ-သခင်လေး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး! ကျွန်မတို့ မှားသွားပါတယ်!"

"ကျွန်မတို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ တစ်လလုံး သန့်ရှင်းရေး အားလုံးကို ကျွန်မတို့ပဲ လုပ်ပါ့မယ်!"

လော့ချင်းက အလောတကြီး ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး... ရပါတယ်။ ဒီလောက်ထိ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး..."

ဘိုင်ကျီဟန်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါကို မင်းက ရတယ်လို့ ပြောနေတာလား"

သူက အစေခံမများဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"ငါ့အစေခံ အနှိမ်ခံရတာက သူ့ကို စော်ကားတာတင် မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကိုပါ စော်ကားတာပဲ။ ငါ ဒီမှာမရှိတာနဲ့ မင်းတို့က ငါ့နာမည်ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ဘူးပေါ့"

သူ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို အလုပ်က ထုတ်လိုက်ရုံနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ်"

အစေခံမများ ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်! ကျွန်မတို့ နားလည်ပါပြီ!"

"ကျွန်မတို့ အလုပ်က ထွက်ပါ့မယ်! အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်!"

"ကျွန်မတို့ စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်!"

သူက လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ငါ့မျက်စိရှေ့က အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ!"

သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

လော့ချင်းက ခေါင်းပြန်ငုံ့လိုက်သည်။

"...ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်ကျီဟန်က သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံကို လျှော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အပိုအလုပ်တွေ လုပ်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ တာဝန်က ငါ့ဆောင်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့ပဲ မဟုတ်လား"

သူမ ပြန်မဖြေပေ။

ထိုအစေခံမများက သူမကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အပိုအလုပ်တွေ ခိုင်းနေမှန်း သိသာလှသည်။ သူမ၏ အလုပ်က ပိုလွယ်ပြီး လစာလည်း ပိုကောင်းသည်။

အရင်က သူ အနှိမ်ခံနေရစဉ်က မည်သူကမျှ လော့ချင်းကို မနာလိုမဖြစ်ခဲ့ကြပေ။

သူ့ဆီမှာ အစေခံလုပ်နေရသည့် လော့ချင်းကို သနားခဲ့ကြသော်လည်း အခုတော့ သူမ၏ အလုပ်က ပိုသက်သာပြီး လစာပိုရသဖြင့် မနာလို ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

"တောက်! တခြားလူတွေ ပြောတာကို နားထောင်နေစရာ မလိုဘူး။ နောက်တစ်ခါ လာလုပ်ရင် ငါ့နာမည်ကို သုံးလိုက်။ ဒါတောင် နားမထောင်ရင်..."

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... သူတို့တွေ နားမထောင်ဘဲ မနေရဲတော့ပါဘူး"

သူက လော့ချင်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နားလည်လား"

လော့ချင်းက ငြိမ်ငြိမ်လေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ အလုပ်က ဘာလဲ"

"သခင်လေးရဲ့ ဆောင်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ဖို့ပါ"

"ကောင်းပြီ!"