အခန်း (၁) - အခန်းလွတ်

အခန်း၏ အလယ်ဗဟို၌ ကြိုးအမည်းရောင်ဖြင့် တွဲလောင်းချထားသော ခေတ်မမီတော့သည့် လျှပ်စစ်မီးသီးဟောင်းတစ်လုံးသည် မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် တုန်ခါနေသည်။ အခန်းတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုက ကြည်လင်သောရေထဲသို့ မင်ရည်များ တစ်စက်ချင်း စိမ့်ဝင်ပျံ့နှံ့သွားသကဲ့သို့ မပီပြင်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

အခန်းအလယ်၌ အပေါ်ယံမျက်နှာပြင်များ အရောင်အဆင်း ပျက်ယွင်းနေပြီဖြစ်သော ဝိုင်းစက်စက် စားပွဲကြီးတစ်လုံး ရှိသည်။ စားပွဲ၏ ဗဟိုချက်တည့်တည့်တွင်မူ သေသပ်လှပသော ပန်းလက်ရာများ ထွင်းထုထားပြီး "တောက်တောက်" မြည်သံဖြင့် စည်းချက်ကျကျ လည်ပတ်နေသော လက်တင်နာရီငယ်လေးတစ်လုံး ရှိလေသည်။ စားပွဲဝိုင်းကို ဝိုင်းရံလျက် လူဆယ်ယောက် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံလျက် နွမ်းပါးဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများ ကိုယ်စီနှင့် ဖြစ်သည်။ အချို့က စားပွဲပေါ် မှောက်အိပ်နေကြသလို အချို့က ကုလားထိုင်ပေါ် မှီအိပ်နေကြသော်လည်း သူတို့အားလုံး၏ တူညီသောအချက်မှာ... နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေခြင်းပင်။

သူတို့၏ ဘေးနားတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာကို ဆိတ်ခေါင်းခွံစွပ်ကြီးတစ်ခုဖြင့် လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ထိုမျက်နှာဖုံးအောက်မှ စူးရှသည့် အကြည့်များက အိပ်ပျော်နေသူများအပေါ်သို့သာ စူးစိုက်ကျရောက်နေသည်။

နာရီလက်တံနှစ်ခု ၁၂ ဂဏန်းပေါ်၌ ထပ်တူကျသွားချိန်တွင် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်တင်နာရီလေးထံမှ နှိုးစက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အခန်းအပြင်ဘက် တစ်နေရာဆီမှ ခပ်အုပ်အုပ် ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်၌ စားပွဲဝိုင်းရှိ လူဆယ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတိပြန်လည်လာကြလေပြီ။

သတိဝင်လာချိန်တွင် ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်မှာ ဝေခွဲမရသည့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုပင်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သံသယမျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်နေကြစဉ် အခန်းတွင်း၌ သံသယနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ စိမ့်ဝင်လာသည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ..."

ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူက စကားစပြောလိုက်ချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ကျိုးပျက်သွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ဒီမှာ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့တာ ဆယ့်နှစ်နာရီတောင် ရှိသွားပြီ။"

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်မှ သူ၏ ထူးဆန်းသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ရုတ်တရက် နှုတ်ဆက်စကားကြောင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထိုလူ၏ မျက်နှာဖုံးမှာ တကယ့် ဆိတ်ခေါင်းအစစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး ယခင်က အရောင်အဆင်းရှိခဲ့မည့် အမွှေးအမျှင်များမှာ ယခုအခါ ဝါကျင်ကျင်နှင့် ညိုမည်းကာ အဖတ်လိုက် လန်နေလေပြီ။ ဆိတ်၏ မျက်လုံးနေရာတွင် အပေါက်နှစ်ပေါက် ဖောက်ထားပြီး ထိုအပေါက်များမှတစ်ဆင့် ထိုလူ၏ ကောက်ကျစ်သော အကြည့်များက ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ဆိတ်ညှီနံ့သာမက ပုပ်ဟောင်းနေသော အနံ့တစ်ခုပါ သင်းပျံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးတွင် တက်တူးများ အပြည့်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ယုတ္တိမတန်မှုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူကို တုံ့ဆိုင်းဆိုင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

"ဒီမေးခွန်းကို အားလုံး မေးကြမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။" ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူက မေးခွန်းကို မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သည့်အလား လက်ကို ရွှင်မြူးစွာ ယမ်းပြရင်း စကားစသည်။ "ကဲ... ခင်ဗျားတို့ ကိုးယောက်ကို ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပါရစေ။"

ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူနှင့် အဝေးဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေသူမှာ ချီရှဟုခေါ်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူက အခန်းတစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ ခဏအကြာမှာပင် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ထူးဆန်းတယ်။ ဒီအခန်းက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။

အခန်းတွင် တံခါးဆို၍ လုံးဝမရှိဘဲ နံရံလေးဖက်သာ ရှိသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ကြမ်းပြင်နှင့် မျက်နှာကြက်အပါအဝင် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ အလုံပိတ်ဖြစ်နေသော်လည်း အခန်းအလယ်၌ စားပွဲတစ်လုံးက အတိအကျ ရှိနေသည်။ သို့ဆိုလျှင်... သူတို့ ဒီထဲကို မည်သို့ ရောက်လာကြသနည်း။ သူတို့ကို ဤအခန်းထဲ အရင်ထားပြီးမှ ပတ်ပတ်လည်တွင် နံရံများ လာရောက်တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းများလား။

ချီရှက အခန်းကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မံစစ်ဆေးလိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်၊ နံရံ၊ မျက်နှာကြက်စသည့် မျက်နှာပြင်တိုင်းတွင် လေးထောင့်ကွက်ကြီးများ ဖန်တီးထားသည့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။

ချီရှကို စဉ်းစားရခက်စေသည့် နောက်တစ်ချက်မှာ ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူ ပြောသွားသော ခင်ဗျားတို့ ကိုးယောက်ဆိုသည့် စကားပင်ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင် ရေတွက်စေကာမူ စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေသူမှာ အတိအကျ ဆယ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူကိုပါ ထည့်တွက်လျှင် အခန်းထဲ၌ လူဆယ့်တစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ခင်ဗျားတို့ ကိုးယောက် ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်နည်း။

သူ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းမှာ မရှိတော့ပေ။ သိမ်းဆည်းခံလိုက်ရသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်။

"မိတ်ဆက်နေဖို့ မလိုဘူး။" အေးတိအေးစက်နိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလုပ်ရပ်တွေကို ချက်ချင်းရပ်ဖို့ ကျွန်မ အကြံပေးချင်တယ်။ ကျွန်မတို့ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခံထားရတာ ၂၄ နာရီကျော်နေပြီလို့ ကျွန်မ သံသယရှိတယ်။ ဒါဟာ တရားမဝင် ချုပ်နှောင်မှု ပြစ်မှုမြောက်တယ်။ အခုကစပြီး ရှင်ပြောသမျှ စကားတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ရှင့်ကို ပြန်အရေးယူမယ့် သက်သေအဖြစ် အသုံးပြုသွားမယ်။"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမက လက်မောင်းပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ရွံရှာဖွယ်အရာတစ်ခုနှယ် ခါချနေခဲ့သည်။ သူမ၏အမူအရာက အဖမ်းခံထားရခြင်းထက် ညစ်ပတ်နေခြင်းကို ပို၍ မနှစ်မြို့ဟန်ရှိသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ စကားက အားလုံးကို အသိတရား ပြန်ဝင်လာစေသည်။ လူဆယ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်းက ပြန်ပေးဆွဲထားခြင်းမှာ ရူးမိုက်လွန်းသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ကျူးလွန်သူ မည်သူပင်ဖြစ်စေကာမူ ဥပဒေစည်းမျဉ်းကို ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ချိုးဖောက်လိုက်ခြင်းပင်။

"နေပါဦး..." ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သဖြင့် အားလုံး၏ အာရုံက သူ၏ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူက အေးစက်စက် အမျိုးသမီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လျက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အခုမှ နိုးလာတာလေ။ ကျွန်တော်တို့ အဖမ်းခံထားရတာ ၂၄ နာရီ ရှိပြီဆိုတာကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။"

သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော်လည်း အချက်ကျလှသည်။

အမျိုးသမီးက စားပွဲပေါ်ရှိ လက်တင်နာရီကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီက နာရီက ၁၂ နာရီကို ပြနေတယ်။ ကျွန်မက အိပ်ရာဝင် နောက်ကျတတ်တဲ့သူပါ။ အိမ်မှာ နောက်ဆုံး အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ၁၂ နာရီ ထိုးနေပြီ။ ဆိုလိုတာက ကျွန်မတို့ အဖမ်းခံထားရတာ အနည်းဆုံး ၁၂ နာရီတော့ ရှိနေပြီ။"

စကားအဆုံးတွင် သူမက ပတ်ပတ်လည်ရှိ နံရံများကို လက်ဖြင့်ညွှန်ပြကာ ဆက်ပြောသည်။

"ဒီအခန်းမှာ တံခါးမရှိတာကို ခင်ဗျားတို့ သတိထားမိမှာပါ။ ဒါက ကျွန်မတို့ကို ဒီထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က တော်တော်လေး အားစိုက်ထုတ်ထားရတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ။ သူက ကျွန်မတို့ကို ၁၂ နာရီကြာ အိပ်ပျော်နေခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်၊ အခု နာရီကလည်း ၁၂ ထိုးနေပြန်ပြီဆိုတော့ နာရီလက်တံက အနည်းဆုံး နှစ်ပတ်တော့ လည်သွားခဲ့ပြီ။ အဲဒါကြောင့် ၂၄ နာရီကျော်ပြီ လို့ ကျွန်မ ကောက်ချက်ချလိုက်တာပါ။ ဘာကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလဲ။"

သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူက သူမကို သံသယမကင်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လက်ရှိအခြေအနေအရ ဤအမျိုးသမီးမှာ ထူးဆန်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပြန်ပေးဆွဲခံထားရချိန်၌ ယခုလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေး တွက်ချက်ပြောဆိုနေနိုင်မည်လား။

တင်းမာနေသော အခြေအနေကြားမှ အနက်ရောင် တီရှပ်ဝတ်ထားသည့် ဗလတောင့်တောင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ထပြောသည်။

"ဟေ့ ဆိတ်ခေါင်း၊ ဒီမှာ လူဆယ်ယောက် ရှိနေတာကို မင်းက ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့ ကိုးယောက် လို့ ပြောရတာလဲ။"

ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"တောက်! သေချင်းဆိုးတွေ! ဒီမှာ လူဘယ်နှယောက် ရှိရှိ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..." ဟု တက်တူးနှင့်လူက ဆဲဆိုလိုက်သည်။

သူ ထိုင်ရာမှ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခြေထောက်များက ခန္ဓာကိုယ်ကို မထောက်မနိုင်လောက်အောင် အားပျော့နေပြီး လှုပ်ရှား၍မရအောင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ခွေးကောင်... မင်း အသိတရား ရှိစမ်းပါ။ ငါ့ကို လာစမ်းရင် ဘာအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း မသိသေးဘူး။ မင်းကို ငါ တကယ် သတ်ပစ်မှာနော်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခန်းတွင်းရှိ အမျိုးသားများ၏ မျက်နှာများ ပိုမို လေးနက်တည်တင်းသွားကြသည်။ ဤအခြေအနေတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဦးဆောင်မှုပေးရန် လိုအပ်နေကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူကို ဝိုင်းဝန်း အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့လျှင် အခြေအနေက သူတို့ဘက်သို့ အသာစီးရလာနိုင်သည်။

သို့သော် သူတို့ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသည်မှာ သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ လုံးဝ အသက်မပါတော့သကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ခြင်းပင်။ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် တစ်ခုခုဖြင့် ထိုးသွင်းခံထားရသည့်အလား မည်သူမျှ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို လှုပ်ရှား၍ မရကြပေ။ ထို့ကြောင့် တက်တူးနှင့်လူမှာ ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုကာ နှုတ်ဖြင့်သာ ခြိမ်းခြောက်နေနိုင်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ချီရှမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို စဉ်းစားသုံးသပ်ရင်း သူ၏မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသည်။ သူ၏အကြည့်က လက်တင်နာရီထံ၌သာ စူးစိုက်လျက် နက်ရှိုင်းသော အတွေးနယ်ပယ်ထဲ ရောက်နေသည်။

အရာရာသည် အားလုံး ထင်မှတ်ထားသလောက် မရိုးရှင်းပေ။ ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူက ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူ ကိုးယောက်ကိုသာ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စားပွဲရှိ လူဆယ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်မှာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် ထိုသူမှာ မည်သူနည်း။ ဤအခန်းထဲ၌ အမျိုးသား ခြောက်ယောက်နှင့် အမျိုးသမီး လေးယောက် ရှိသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပြန်ပေးဆွဲသူ ဖြစ်နေသလား။

ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူက စကားပြောရပ်လိုက်ပြီး ချီရှရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကာ လူငယ်တစ်ဦး၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ အားလုံး၏ အကြည့်များက သူ၏လှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီးနောက် ထိုလူငယ်မှာ အခြားသူများနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေကြောင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် ဖုန်များ ပေကျံနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ကား ပီတိဖြာနေသော အပြုံးတစ်ခုက တွယ်ကပ်နေပြီး အခြားသူများ၏ လေးနက်တည်တင်းနေမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူက သူ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး လူငယ်၏ နောက်စေ့ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ လူငယ်၏ အပြုံးက ပိုမို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့လာမည့် အဖြစ်အပျက်များကို ကြိုတင်သိရှိနေသည့်အလား အားလုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လိုက်လံကြည့်ရှုနေလေသည်။

ရုတ်တရက် "ဖုန်း!" ဟူသော ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူက လူငယ်၏ ဦးခေါင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။

ပန်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော ဦးနှောက်အနှစ်များက အရှိန်ဖြင့် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဆေးရောင်များ ဖိတ်ကျသွားသကဲ့သို့ စားပွဲပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားကာ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သွေးများ စင်ကုန်သည်။ လူငယ်၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့လေပြီ။

အဝေးဆီမှ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု အခန်းအပြင်ဘက်မှ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

သေဆုံးသွားသူနှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေသောကြောင့် ချီရှ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပူနွေးစေးကပ်သော အရာဝတ္ထုတစ်ခု လာကပ်သည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုသည် မာကျောလှပြီဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ တုန်ယင်နေလေပြီ။

သေဆုံးသူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မိန်းကလေးမှာ ခဏတာမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ရှုံ့မဲ့သွားကာ အားလုံး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည့် စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ဟစ်အော်လိုက်ပါတော့သည်။

ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူသည် လူ့ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုကို လက်ဗလာဖြင့် စားပွဲပေါ် ရိုက်ခွဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။ သူ့ကို လူသား တစ်ယောက်ဟု သတ်မှတ်၍ ရနိုင်ပါဦးမည်လား။ ထိုမျှ ပိန်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဤမျှ အံ့မခန်း ခွန်အားမျိုးကို မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်း။

ဆိတ်ခေါင်းစွပ်နှင့်လူကမူ တုန်လှုပ်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုကို ပေးလေသည်။

"ဒီမှာ လူဆယ်ယောက် ရှိနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့... ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက် လိုအပ်နေလို့ပဲ။"