အခန်း ၉၇ - ဆိုင်ဖွင့်တယ်ဆိုတာ ပစ္စည်းရောင်းဖို့လို့ ဘယ်သူပြောလဲ

"အမွေးဖြူဂိုဏ်းရဲ့ သြဇာညောင်းမှုက အဲ့လောက်တောင် ကြီးမားတာလား" ဒါကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် လင်းချီလည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားမိသည်။

မြို့ပြင်က စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ ကုမ္ပဏီတွေဆိုတာ ဘယ်သူမဆို စတင်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးမဟုတ်ပေ။ များသောအားဖြင့် မြို့ထဲမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ လူကုံထံကြီးတွေရဲ့ သားသမီးတွေ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေကိုယ်တိုင် ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချေ့စင်းလိုက်မြို့ရဲ့ မြို့ပြဧရိယာမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ လူကုံထံသားသမီးတွေအဖို့ တောရိုင်းဂိုဏ်းတွေထဲမှာ အဆင့် (၁၇) ရှိတဲ့ အမွေးဖြူဂိုဏ်းကို သူတို့ မျက်လုံးထဲမှာတောင် ထည့်မှာ မဟုတ်ပေ။ အဆင့် (၁) ရှိတဲ့ တောရိုင်းဂိုဏ်းကိုတောင် သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ညှိုးနွမ်းစေမှာ စိုးရိမ်လို့ လှည့်ကြည့်ကြမှာ မဟုတ်ပါ။

ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေအဖို့ဆိုရင် ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပေ။ သူတို့က အဆင့်အတန်းချင်း လုံးဝ မတူညီကြပေ။ အကယ်၍ အမွေးဖြူဂိုဏ်းသာ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သေတွင်းတူးတာနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

"လင်း... မင်းက တောရိုင်းဂိုဏ်းတွေထဲမှာ အဆင့် ၂၀ အတွင်း ဝင်တယ်ဆိုတာရဲ့ အလေးချိန်ကို အထင်သေးနေတာလား" လော့ချီက အနည်းငယ် ဆွံ့အစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မြို့ပြင်က အဲ့ဒီ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ ကုမ္ပဏီတွေက အဲ့ဒီလူကြီးလူကောင်းတွေပဲ ပိုင်တာဆိုတော့ တောရိုင်းဂိုဏ်းတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲမလဲလို့ မင်းတွေးနေမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမသိတာတစ်ခုက အဲ့ဒီလူကြီးလူကောင်းတွေက ဒီလုပ်ငန်းတွေကို ဘယ်တော့မှ ကိုယ်တိုင်လှည့်မကြည့်ဘူးဆိုတာပဲ။ သူတို့က လစဉ် 'ဘစ်' တွေကိုပဲ သိမ်းပြီး ကျန်တဲ့ လုပ်ငန်းကိစ္စအားလုံးကိုတော့ စီမံခန့်ခွဲဖို့ ဝန်ထမ်းတွေကိုပဲ လွှဲထားတာ။"

"အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ အဲ့ဒီဝန်ထမ်းတွေက လေလွင့်သူတွေနဲ့ မြို့ပြင်နေထိုင်သူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိနေပုံရပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ သူတို့က အဲ့ဒီလူကြီးလူကောင်းတွေရဲ့ ကျွန်တွေသက်သက်ပါပဲ။ အဲ့ဒီလူကြီးလူကောင်းတွေက လစဉ် သူတို့ရမယ့် ဘစ်ပမာဏကလွဲလို့ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အကယ်၍ ရငွေနည်းသွားရင်တော့ အဲ့ဒီဝန်ထမ်းတွေဟာ ချက်ချင်း အလုပ်ဖြုတ်ခံရမှာပဲ။"

"ဒါကို တောရိုင်းဂိုဏ်းကြီးတွေအားလုံးက ကောင်းကောင်းသိကြတယ်။ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ ကုမ္ပဏီတွေ၊ လုပ်ငန်းတွေထဲ ဝင်လုပ်နေတဲ့သူတွေဆီကနေ ဒီလိုညည်းညူသံတွေကို ခဏခဏ ကြားဖူးတယ်။"

"ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် အလုပ်အပ်ချင်တဲ့အခါ အဲ့ဒီ တောရိုင်းဂိုဏ်းကြီးတွေကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးရတာပဲ။ အသေးစားလုပ်ငန်းတချို့နဲ့ ကုမ္ပဏီအသေးစားတွေဆိုရင် တောရိုင်းဂိုဏ်းတွေရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စီမံခန့်ခွဲတဲ့ အမှုဆောင်တွေနဲ့ ရင်းနှီးမှုရအောင် သီးသန့်ဌာနတွေတောင် ဖွင့်ထားရသေးတယ်။"

"မဟုတ်ရင်တော့ အဲ့ဒီတောရိုင်းဂိုဏ်းတွေထဲက တစ်ခုခုက စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်သွားရင် အဲ့ဒီလုပ်ငန်းငယ်တွေရဲ့ ကုန်စည်ပို့ဆောင်မှုတွေက ကြန့်ကြာကုန်တော့တာပဲ။"

"မြို့ပြင်က ဒီလုပ်ငန်းတွေက အဲ့ဒီလူကြီးလူကောင်းတွေကို ပြန်ပြီး အစီရင်မခံကြဘူးလား" လင်းချီ ဒါကို ကြားရတဲ့အခါ တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

သူ့ရဲ့ မူလအမြင်အရ တောရိုင်းဂိုဏ်းတွေဆိုတာ အောက်ခြေအကျဆုံး အင်အားစုတွေဖြစ်ပြီး ညစ်ပတ်ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ကိုင်ကာ ဝင်ငွေအနည်းဆုံး ရရှိသူတွေဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ယခု လော့ချီ ပြောပြချက်အရ အခြေအနေက ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး အားကောင်းနေပုံရသည်။

"ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ လုပ်ငန်းတွေမှာ ရှိတဲ့သူတွေက အဲ့ဒီလို မကြိုးစားဖူးဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား" လော့ချီက ခါးသီးသော အပြုံးလေးဖြင့် ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ "ငါ တစ်ခါတုန်းက မြို့ပြင်က အတော်အတန် အဆင့်ရှိတဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက အထက်လူကြီးဆီကို တိတ်တဆိတ် သတင်းပို့ခဲ့ဖူးတယ်။ ရလဒ်က ဘာဖြစ်ခဲ့မယ်ထင်လဲ"

"ရာထူးတိုးပြီး လစာတိုးတာလား" လင်းချီလည်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါသာ ရာထူးတိုးပြီး လစာတိုးခဲ့ရင် အခု ချန်းကျင်းလက်နက်ဆိုင်မှာ ရိုးရိုးဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါ့မလား" လော့ချီက မျက်စောင်းထိုးရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "နောက်တစ်နေ့မှာပဲ ငါ အလုပ်ဖြုတ်ခံလိုက်ရတယ်။ တတိယမြောက်နေ့မှာတော့ မြို့ပြင်မှာ အစွန်းရောက်အလုပ်သင်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲကြားထဲ ရောက်သွားပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရကာ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက လက်တစ်ဖက်လည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပဲ။"

"အကယ်၍ မင်းပြောသလိုသာဆိုရင် အဲ့ဒီကုမ္ပဏီတွေက လူကြီးလူကောင်းတွေက တောရိုင်းဂိုဏ်းတွေကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာလား" လင်းချီ ပိုပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

မြို့ပြင်မှာ ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ ဂိုဏ်းတွေ ဖွင့်နိုင်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတွေဆိုရင် ဒါကို သိသွားတဲ့အခါ သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ တောရိုင်းဂိုဏ်းတွေဆိုတာ ခိုင်းစားလို့ရတဲ့ ခွေးတွေသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုကို တောရိုင်းဂိုဏ်းတွေက လာပြီး ထိခိုက်စေတာမျိုးကို ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ပါ။

"ငါလည်း အရင်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းတော့ နားလည်သွားတယ်" လော့ချီက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြသည်။ "အကယ်၍ အဲ့ဒီလူကြီးလူကောင်းတွေက အခွင့်အရေး အနည်းငယ် မပေးဘူးဆိုရင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဒီလို ညစ်ပတ်ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေကို ဆင်းလုပ်ကြမှာလား။ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူတို့က အဲ့ဒီတောရိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခုကို ရှင်းပစ်နိုင်ကောင်း ရှင်းပစ်နိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားတောရိုင်းဂိုဏ်းတွေက ဒါကို သိသွားရင် ဘယ်သူက အဲ့ဒီကုမ္ပဏီရဲ့ အလုပ်တွေကို လက်ခံရဲတော့မှာလဲ။ မြို့ပြင်မှာ ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ လုပ်ငန်းတွေက အများကြီးပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီလို ပို့ဆောင်ရေးအလုပ်တွေက မဖြစ်မနေ လုပ်ပေးရမယ့်အလုပ် မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီလူကြီးလူကောင်းတွေဘက်က အကျိုးအမြတ် အနည်းငယ်ကို လျှော့ပေးလိုက်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။ အားလုံးက တစ်ဖက်ပိတ် မျက်ကွယ်ပြုထားကြတာ။"

"အဲ့ဒီတုန်းက ငါကပဲ လူအ ဖြစ်ခဲ့တာ။ ငါ့ကြောင့် ငါ့အထက်လူကြီး မျက်နှာပျက်ခဲ့ရသလို၊ တောရိုင်းဂိုဏ်းကလည်း ခြိမ်းခြောက်ခံရတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရလို့ အခုလို ရလဒ်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ။"

"ဒါဆိုရင်တော့ အမွေးဖြူဂိုဏ်းရဲ့ သြဇာက တကယ်ကို ကြီးမားတာပဲ" လင်းချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အတွင်းရေး အချက်အလက်တွေကို နားလည်သွားသည်။

အမွေးဖြူဂိုဏ်းက နည်းပရိယာယ် ကြွယ်ဝတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံရမည်။ သူတို့က နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းကို ကိုင်တွယ်ချင်ပေမဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်မဆိုင်ဘဲ ကုမ္ပဏီတွေက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး တာဝန်ခံတွေကို တိတ်တဆိတ် သတိပေးခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်သည်။ ထိုတာဝန်ခံတွေကလည်း ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သဘာဝကျကျ သိရှိကြသည်။

အဆင့် (၂၀) အတွင်းဝင်တဲ့ တောရိုင်းဂိုဏ်းတစ်ခုအနေနဲ့ အမွေးဖြူဂိုဏ်းဟာ ကုန်စည်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုံခြုံမှုအတွက် တောရိုင်းဒေသမှာ လုံလောက်တဲ့ အင်အားရှိတာ သေချာသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းကတော့ အဆင့် (၅၀) အတွင်းမှာပဲ ရှိပြီး အနည်းငယ် စုံစမ်းကြည့်ရုံနဲ့ သင်တန်းကျောင်းရဲ့ စုစုပေါင်းအင်အားက အဆင့် (၅၀) လောက်တောင် မရှိဘူးဆိုတာ သိသာနေသည်။

ဒါကြောင့် နောက်ဆုံး ရွေးချယ်မှုကတော့ အထင်အရှားပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ ဆိုင်ခန်း ငှားပြီးပြီ၊ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာဖို့ပဲ စောင့်နေတာ၊ အဲ့ဒါဆိုရင် ဆိုင်ဖွင့်လို့ရပြီ" လော့ချီက မတတ်သာသလို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ဘက်မှာတော့ ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ထုတ်ကုန်တွေ မရှိဘူးဆိုရင် ဒီဆိုင်ကို ဖွင့်တာဟာ အရှုံးပေါ်ဖို့ပဲ ရှိမှာ။"

ဆိုင်မန်နေဂျာ တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမက အခြေခံလစာအပြင် ကော်မရှင်လည်း ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းက ပေးတဲ့ အခြေခံလစာက မနည်းလှပေ၊ တစ်လကို ဘစ် ၁၅,၀၀၀ တိတိ ရရှိသည်။ ဒီလို ဝင်ငွေမျိုးက ချန်းကျင်းလက်နက်ဆိုင်က ဝါရင့် စက်မှုပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပြီး ဒီမှာက လွတ်လပ်မှု ပိုရှိသေးသည်။

"ဘယ်တော့ ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ" လင်းချီက တိုက်ရိုက် ပြန်မဖြေဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဝန်ထမ်း နှစ်ယောက် ငှားပြီးပြီ။ ဆိုင်ကို ဒီနေ့ အကုန်ရှင်းလင်းပြီးရင် အစောဆုံး နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ဖွင့်လို့ရပြီ" လော့ချီက လင်းချီ ဘာကြောင့် မေးလဲဆိုတာ မသေချာပေမဲ့ အချိန်ဇယားကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောပြလိုက်သည်။

"နှစ်ရက်ဆို လုံလောက်ပါတယ်" လင်းချီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်ပြီး အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဆိုင်ဖွင့်လိုက်ပါ။"

"ဆိုင်ဖွင့်မယ်? ဘာရောင်းမှာလဲ" လော့ချီက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ဆိုင်သစ်ဖွင့်တယ်ဆိုတာ အရေးကြီးတယ်။ အကယ်၍ ဖောက်သည်တွေ လာကြည့်လို့ ဆိုင်မှာ သာမန်ပစ္စည်းတွေပဲ ရောင်းနေတာ တွေ့ရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်လာကြမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းမှာ လောလောဆယ် ရောင်းစရာ ဘာမှမရှိသလောက် ဖြစ်နေတာကို လော့ချီ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ အလွန်ဆုံး ရောင်းနိုင်ရင် သွေးအဆီအနှစ်ဆန် (blood essence rice) ပဲ ရှိမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက နေရာတိုင်းမှာ ဈေးနှုန်း အတူတူပဲ ဖြစ်သည်။ စည်ကားတဲ့ မြို့ထဲက ဖောက်သည်တွေက ဒါကို ဝယ်ဖို့အတွက် သီးသန့် လာကြစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"ငါတို့ နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းရဲ့ ဆိုင်က ပစ္စည်းရောင်းဖို့လို့ ဘယ်သူပြောလဲ" လင်းချီက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

မြို့ပြင်မှာ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ကိစ္စကို သူ အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် တောရိုင်းထဲမှာ ကုန်စည်ကူးသန်းတဲ့ ဈေးတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပေ။

နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းအနေနဲ့ မြို့ပြင်မှာ ဆိုင်တွေ ဖွင့်နိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ အဲ့ဒီမှာ ခိုင်မာတဲ့ ခြေကုပ်ရဖို့ အခြေခံ ကုန်ပစ္စည်းတွေ မရှိတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

ရောင်းစရာ ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ 'ဦးချိုတစ်ချောင်းပါ ရွှေစားကြွက်' အသားပဲ ရှိလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ရောင်းလို့ရတဲ့ အရာ မဟုတ်ပေ။ အမှားအယွင်း အနည်းငယ် ရှိသွားရင် နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။ ဒါကို ရှမိန် တစ်ယောက်တည်းကိုသာ သီးသန့် ရောင်းချနိုင်သည်။

ဒီအသား မပါရင် နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းမှာ ရောင်းစရာ ဘာမှမရှိတော့တာမို့ မြို့ပြင်မှာ ကုန်သွယ်ခွင့် ရထားတာက အဓိပ္ပာယ် မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ လင်းချီဟာ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူ ဖွင့်ထားတာက ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်း ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းတစ်ခုမှာ ကိုယ်ခံပညာ သင်ကြားပေးတာကလွဲလို့ အဓိကအနေနဲ့ ဘာကို ရောင်းရဦးမှာလဲ။

ဒါကြောင့် သူက ချေ့စင်းလိုက်မြို့မှာရှိတဲ့ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းအတွက် ယာယီသင်တန်းသားတွေကို ခေါ်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါက မြို့ပြင်မှာ တကယ်ကို လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒါဟာ ကိုယ်ခံပညာကို အလေးထားတဲ့ ကမ္ဘာဖြစ်လို့ပင်။ ကိုယ်ခံပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဘယ်လုပ်ငန်းမဆို လူမပြတ်နိုင်ပေ။

"ဒါဆို မင်းက ဘာရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ" လော့ချီ ပိုပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါတို့က နက်မှောင်သောအော့ဘ်စီးဒီးယန်း ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကျောင်းလေ၊ ဒါကြောင့် သဘာဝကျကျ တခြားသူတွေကို ကိုယ်ခံပညာ သင်ပေးရမှာပေါ့" လင်းချီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆိုင်ဖွင့်တာနဲ့ မင်းရဲ့အလုပ်က ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာသင်တန်းကို လူသစ်တွေလာတက်အောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ပဲ။"

"ကိုယ်ခံပညာ သင်ပေးမယ်?" လော့ချီ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ နားကြားမှားသလားလို့တောင် ထင်မိကာ မေးလိုက်သည်၊ "လင်း... မင်း အတည်ပြောနေတာလား"