အခန်း (၉၈) - လွတ်မြောက်သွားခြင်း

ရာဂ်နာသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ဝှေ့ယမ်းချက်နှင့်အတူ အာရန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏တူမှာ ယခင်ထက်ပို၍ တောက်ပနေပြီး ၎င်း၏အရှိန်မှာ အသံထက်မြန်သော အတားအဆီးကို အလွယ်တကူ ချိုးဖျက်သွားသည်။ တူကြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် အက်ကြောင်းများ ထင်ကျန်ရစ်စေချိန်တွင် အာရန်ကမူ အနောက်သို့ အသာလေး ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားသကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများသည် မီတာပေါင်းများစွာအထိ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အပိုင်းအစများမှာလည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်ကုန်သည်။

“တောက်။” ရာဂ်နာက တောက်တစ်ချက်ခေါက်ကာ ထပ်မံတိုက်ခိုက်ပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အာရန်က ရှေ့သို့တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ၏လက်သီးဖြင့် တူကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ထိတွေ့မှုမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှပြီး ရာဂ်နာ၏လက်များမှာ အနောက်သို့ လန်ထွက်သွားသည်။ သူ ကိုယ်ကိုယ်ပြန်မထိန်းနိုင်မီမှာပင် အာရန်က အကွာအဝေးကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ရာဂ်နာ၏ နံရိုးများဆီသို့ လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထိုးချလိုက်တော့သည်။

ဂျွတ်!

လက်သီးချက် ထိမှန်သွားသည်နှင့်အမျှ အရိုးကျိုးသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ရာဂ်နာသည် သူ၏ကျိုးသွားသော နံရိုးများကို ဖိကိုင်လျက် အနောက်သို့ ယိုင်နဲ့သွားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တက်တူးများမှာလည်း အလင်းရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် တုန်ခါနေတော့သည်။

သူ ရပ်လိုက်ပြီး အာရန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ?” သူက မေးလိုက်သည်။

အာရန်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပုခုံးတစ်ချက်တွန့်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လိုက်သည်။

ရာဂ်နာက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး တူဖြင့် အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်သော်လည်း အာရန်က တူမကျမီမှာပင် ခုန်တက်လိုက်သဖြင့် တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသည်။ သူသည် လေထဲတွင် ကိုယ်ကိုတစ်ပတ်လှည့်ကာ ရာဂ်နာ၏ ဦးခေါင်းနောက်စိကို နောက်ပြန်ခြေဖနောင့်ဖြင့် အားကုန်ကန်ချလိုက်ရာ ရာဂ်နာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်သား ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဘုန်း!

အာရန်သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ကျော်တက်ကာ မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်ပြီးမှ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ချပ်ဝတ်တန်ဆာ၏ စစ်မှန်သောပုံစံ တည်တံ့ချိန် တစ်မိနစ်မှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူသည် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ရာဂ်နာကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေသည်။

ရာဂ်နာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းမာနေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောက်ကာ အားယူ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထလာသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး တက်တူးများမှာလည်း မတည်မငြိမ်ဖြင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

တူကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ လက်လျှော့လိုစိတ် မရှိသော အရိပ်အယောင်များ တောက်ပနေဆဲပင်။ သူသည် တူဖြင့် အာရန်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

“ငါ အသက်ရှင်နေသေးတာက မင်း အစွမ်းကုန် မတိုက်သေးလို့ပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။

အာရန်က ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အားလုံးကို ပြောပြနေသည်။

ထိုအချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ ရာဂ်နာ၏အတွင်း၌ မုန်းတီးမှုများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တောက်လောင်လာတော့သည်။

“မင်းက ဘယ်လိုတောင်...!” သူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “ဒါအတွက် မင်း ပြန်ပေးဆပ်ရစေရမယ်!”

ဝုန်း!

သူသည် မြေပြင်ကို ကန်ထုတ်ကာ ပြေးထွက်လိုက်ရာ သူ၏ခြေဖဝါးအောက်တွင် ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး အပိုင်းအစများ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ အပိုင်းအစများ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျမီမှာပင် သူသည် အာရန်ရှိရာသို့ တစ်ဝက်ခန့် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏တက်တူးများထဲသို့ စွမ်းအင်များ အစွမ်းကုန် သွန်းလောင်းလိုက်ရာ တူကြီးမှာ ယခင်ထက် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာသည်။

သူသည် အာရန်၏ ဦးခေါင်းကို ဦးတည်ကာ စတင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

အာရန်က ကိုယ်ကို နောက်သို့ယိုင်ကာ သေသပ်စွာ ရှောင်လိုက်သည်။ သူသည် ‘လျင်မြန်သောလေ’ (Swift Wind) နှင့် ‘အရိပ်အာရုံ’ (Shadow Sense) တို့ကို အသုံးပြု၍ တိုက်ပွဲတစ်ခုလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရာဂ်နာက တူကို ပြန်ဆွဲကာ ဒုတိယအကြိမ် ဝှေ့ယမ်းပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်မှာ ပထမအချက်လောက် မပြင်းထန်သော်လည်း အန္တရာယ်ရှိနေဆဲပင်။ အာရန်က ဝံပုလွေအစောင့်အရှောက် (Wolf Guard) ဖြင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ခုခံလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုယ်ဟန်ပြင်ကာ ကာကွယ်ရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ရာဂ်နာက ခေါင်းကို ဘေးသို့စောင်းကာ သီသီလေး ရှောင်လိုက်သည်။ သူသည် တူကို ပြန်ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။ တူကြီးမှာ အာရန်၏ အကာအကွယ်ကို ရိုက်မိသွားသဖြင့် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းကာ တောင့်ခံလိုက်သည်။ သူသည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းသာ လျှောထွက်သွားပြီးနောက် လက်သည်းဖြင့် ကပ်လျက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ရာဂ်နာမှာ ထိုအချက်ကို မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ ဘေးသို့ မနည်းရှောင်လိုက်သော်လည်း လက်သည်းများက သူ၏လက်မောင်းကို ခြစ်မိသွားသဖြင့် သွေးများ လေထဲသို့ ပန်းထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူက မရပ်တန့်ဘဲ တူကို ထောင့်ဖြတ်၍ အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။ အာရန်က ဘေးသို့ ရှောင်ရင်း ပယ်ထုတ်လိုက်ရာ ရာဂ်နာ၏ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းမှာ အကာအကွယ်မဲ့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

‘လျင်မြန်သောလေ’ ကို အသုံးပြု၍ အာရန်က တိကျသေချာစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူ၏လက်သီးမှာ ဒုံးပျံတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများက ရာဂ်နာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရာဂ်နာသည် ထိုလက်သီးကို မကာကွယ်နိုင်တော့မှန်း သိသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အမြန်ဆုံး စုစည်းလိုက်သည်။ လက်သီးချက် ထိမှန်သွားသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တက်တူးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာသည်။

ဒဏ်ရာမှာ သက်သာသွားသော်လည်း ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူ အနောက်သို့ လျှောတိုက် လွင့်စင်သွားသည်။

ရာဂ်နာသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ သူ၏တူကို အရှိန်အကုန်သုံး၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အကွာအဝေးမှာ နီးကပ်လွန်းသဖြင့် တူကြီးမှာ အမြောက်ကျည်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။ အာရန်က ကိုယ်ကို ဘေးသို့ အမြန်စောင်းလိုက်ရာ တူကြီးမှာ သူ၏ဆံပင်များကို သီသီလေး ဖြတ်သန်းသွားသဖြင့် ဆံပင်အချို့မှာ ပူလောင်သွားတော့သည်။

အာရန် ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်ချိန်မှာပင် ရာဂ်နာမှာ လေထဲသို့ ခုန်တက်နေပြီဖြစ်ကာ စူပါမင်းလက်သီး (Superman punch) ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

အာရန်က ကာကွယ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လက်သီးချက်မှာ ရောက်မလာခဲ့ပေ။

ရာဂ်နာက အယောင်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဝမ်းဗိုက်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်သည်။ ကံဆိုးသည်မှာ အာရန်ကဲ့သို့သော သူမျိုးအပေါ်တွင် ထိုလှည့်ကွက်က အလုပ်မဖြစ်ပေ။

‘အရိပ်အာရုံ’ နှင့် ‘လျင်မြန်သောလေ’ တို့ကြောင့် အာရန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ သိရှိနေသည်။ သူသည် အချိန်ကိုက် ဒူးကို မြှောက်လိုက်သည်။ ရာဂ်နာ၏ လက်သီးမှာ ဒူးကို ရိုက်မိသွားသဖြင့် ရာဂ်နာ၏လက်မှာ ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်လန်ထွက်သွားသည်။

အာရန်သည် သူ၏ခြေထောက်ကို ပြန်မချသေးပေ။

သူသည် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ကန်ချက်မှာ အပေါ်သို့ မြင့်တက်သွားပြီးမှ ရာဂ်နာ၏ ဦးခေါင်းဘေးဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားကာ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ရာဂ်နာ ပြန်ထရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊

အာရန်က လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်ပတ်လှည့်ကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကိုယ်ကိုလှည့်လျက် ရာဂ်နာ၏ ဦးခေါင်းနောက်စိကို သေသပ်စွာ ကန်လိုက်သည်။ ထိတွေ့သံမှာ သေနတ်ပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသည်။

ရာဂ်နာ၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်နှင့် ဆောင့်မိသွားသည်။ အာရန်က မြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီး မရပ်မနားဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ကာ ရာဂ်နာ၏ မျက်နှာကို ဒူးဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ နှံခေါင်းမှာ ကြေမွသွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်သွားသလို သွားအချို့လည်း လွင့်ထွက်ကုန်သည်။

ရာဂ်နာမှာ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီးမှ နောက်ဆုံး၌ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ပြန်မထလာတော့ပေ။

အာရန်သည် အားလုံးကို အဆုံးသတ်ရန် သူရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ငါ့ဆီကနေ ပြေးမလွတ်စေရဘူး၊ ကောင်မ!” ဇီးရိုး၏ အော်ဟစ်သံမှာ လေထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာသည်။

အာရန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီလီသည် သိမ်းငှက်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းကာ ထိတ်လန့်တကြီး ထွက်ပြေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ရဲဘဲ အသက်လုကာ ပျံသန်းနေသည်။

သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒဏ်ရာဗရပွ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပျက်စီးနေကာ အဝတ်အစားများမှာလည်း စုတ်ပြတ်နေသည်။

သူမ၏ အနောက်တွင်မူ ဇီးရိုးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်စင်မြင့်များပေါ်မှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခုန်ကူးကာ လိုက်နေသည်။

လီလီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ရာဂ်နာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သိမ်းငှက်ကြီးက ရာဂ်နာကို ၎င်း၏ခြေသည်းများဖြင့် ဆွဲယူလိုက်သည်။

“သူတို့ လွတ်မသွားစေနဲ့!” ဇီးရိုးက အော်ပြောလိုက်သည်။

အာရန်သည် လျှပ်စီးဝံပုလွေကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ သိမ်းငှက်ကြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားချိန်တွင် ဝံပုလွေက ပြင်းထန်သော လျှပ်စီးတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သိမ်းငှက်ကြီးက ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အတောင်ပံကို ထိမှန်သွားသဖြင့် လေထဲတွင် ယိုင်နဲ့သွားသည်။

ခဏမျှတော့ ၎င်းမှာ ပြုတ်ကျတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသော်လည်း၊

နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုနှစ်ယောက်ကို ဘေးကင်းစွာ (သို့မဟုတ် သိပ်မဘေးကင်းစွာ) တင်ဆောင်၍ လွတ်မြောက်သွားလေတော့သည်။

“တောက်...” ဇီးရိုးက ကျိန်ဆဲရင်း အာရန်၏ အနားသို့ ခုန်ဆင်းလာသည်။ “သူတို့ လွတ်သွားပြီ။”

“အင်း... သူတို့က နောက်ထပ်လည်း ထပ်ပေါ်လာဦးမှာပဲလို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်” ဟု အာရန်က ဆိုသည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မြေပုံကို လုယူရန် ရောက်ရှိလာသော နိုးထလာသူ အုပ်စုတစ်စု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် အာရန်နှင့် ဇီးရိုးတို့က သူတို့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့သယောင် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

အာရန်သည် ၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ရန် သူ၏ ပုရွက်ဆိတ်အရိပ်များနှင့် ဝံပုလွေများကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့ပြီးနောက် ဇီးရိုးနှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။