အခန်း (၉၆) - သေမင်းနှင့် အနီးဆုံး

“ခီရာ... ငါ့ကို နောက်ကနေ ကူပေး။ ငါ သူ့ဆီရောက်အောင် သွားမယ်။ အာရန်အကြောင်း ငါသိသလောက်ဆိုရင်တော့ အရိပ်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့သူကို တိုက်ခိုက်နိုင်မှပဲ အဲဒီအရိပ်တွေကို တားဆီးနိုင်မှာ” ဟု အေဒင်က ဆိုသည်။

“ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်” ဟု ခီရာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လေထဲတွင် ရေခဲလှံ အချောင်းနှစ်ဆယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အရိပ်များသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဘက်ပေါင်းစုံမှ တိုက်ခိုက်ရန် ဖြန့်ခွဲလိုက်ကြသည်။

“အခုပဲ ခီရာ!” အေဒင်က ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်သည်။ ရေခဲလှံများသည် အမြောက်ကျည်များကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပစ်ထွက်သွားပြီး အေဒင်သည်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ရန် ရေခဲလှံများနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ ပြေးဝင်သွားသည်။

သို့သော် ထိုအရိပ်များသည်လည်း နိုးထလာသူများ ဖြစ်ကြသည့်အပြင် ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းများလည်း ရှိကြသည်။ အဆင့်နိမ့်သူများ ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူတို့သည် အန္တရာယ်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အရိပ်တစ်ကောင်သည် ဧရာမ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရာ ရေခဲလှံအများစုမှာ လမ်းကြောင်းလွဲသွားပြီး ပစ်မှတ်ကို မထိမှန်တော့ပေ။ ကျန်ရှိသော ရေခဲလှံအချို့ကိုမူ အရိပ်များက ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ကြပြီး အချို့မှာတော့ ထိမှန်ကာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် အေဒင်မှာ ရန်သူနှင့် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဓားကိုင်ထားသော အရိပ်တစ်ကောင်က သူ့ကို ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်သော်လည်း သူက အလွယ်တကူပင် ပယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ရှောင်ကာ ဓားကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။ သူသည် တံတောင်ဖြင့် အရိပ်၏ ဦးခေါင်းဘေးဘက်ကို တိုက်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ လဲကျသွားပြီးနောက် ဒူးဖြင့် မျက်နှာကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် တစ်ပတ်လှည့်ကာ အရိပ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဓားဖြင့် အားကုန် ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။

အရိပ်မှာ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီးနောက် သူသည် ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ကောင်မှာ သူ၏ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်နေပြီး ဓားဖြင့် ထိုးရန် ပြင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘုန်း!

ရေခဲဓားတစ်လက်မှာ ထိုအရိပ်၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်မိသွားသဖြင့် ၎င်းမှာ အနောက်သို့ လွင့်သွားပြီး အေဒင်အတွက် ထိုအရိပ်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ရန် အခွင့်အရေး ရသွားတော့သည်။

သူသည် ခီရာကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမကလည်း ပြန်လည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ သူမ၏အပေါ်တွင် ထက်မြက်သော ရေခဲဓားငယ်လေးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လေစွမ်းအင်သုံး အရိပ်သည် သူမကို သတိပြုမိသွားပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားသည်။ ခီရာ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအရိပ်မှာ လေထဲမှနေ၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ပစ်မှတ်ကို အမြန်ချိန်ကာ ရေခဲများကို အပေါ်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုအရိပ်ကလည်း လေဓားများစွာကို တစ်ပြိုင်နက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရေခဲနှင့် လေတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှ တိုက်ခိုက်မှုအချို့မှာ အကာအကွယ်များကို ဖောက်ထွက်သွားကြသည်။ ရေခဲဓားများက ထိုအရိပ်ကို ထိုးစိုက်မိသဖြင့် ၎င်းမှာ အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာသော်လည်း ခီရာမှာမူ ကျန်ရှိနေသော လေဓားများကို ကာကွယ်ရန် ရေခဲနံရံတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖန်တီးလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထိုနံရံကို ရိုက်ခွဲကာ ရေခဲဓားငယ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက် ပြန်လည် ပစ်ခတ်လိုက်ပြန်သည်။

နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ကောင်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်ကာ မြေနံရံတစ်ခုကို ဖန်တီး၍ တိုက်ခိုက်မှုအများစုကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုမျှနှင့် မလုံလောက်ပေ။ ရေခဲဓားအချို့မှာ နံရံကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး နံရံနောက်ကွယ်ရှိ အရိပ်ကို ထိမှန်ကာ ၎င်းကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အေဒင်မှာ နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ကောင်နှင့် ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်နေရသည်။ ထိုအရိပ်မှာ အလွန်လျင်မြန်ပြီး သေသပ်တိကျသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အေဒင်၏ အားနည်းချက်များကိုသာ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်နေသည်။

သို့သော် အေဒင်က ပို၍ လျင်မြန်လှသည်။

သူ၏ခြေလှမ်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် ပယ်ထုတ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ကြရာ ထိုဒဏ်ကြောင့် နှစ်ယောက်လုံး အနောက်သို့ လျှောတိုက် လွင့်စင်သွားကြသည်။

အေဒင်သည် ထိုအရိပ်ကို မော့ကြည့်ကာ “မင်းသာ လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရင် တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်မှာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ ထပ်မံ ပြေးဝင်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ဓားမှာ အပြာနုရောင် တောက်ပနေပြီး သူ၏အရှိန်မှာလည်း ယခင်ထက် ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။

အရိပ်က ခုတ်ချလိုက်သော်လည်း အေဒင်က အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းကာ အနားသို့ တိုးဝင်ပြီး ထိုအရိပ်ကို နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ခုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

အရိပ်အတုသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ မှောင်မည်းသွားသည်။ သူ ဆင့်ခေါ်ထားသော အရိပ် ထက်ဝက်ခန့်မှာ ထပ်မံ၍ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။

“မင်းတို့က တကယ်ပဲ အနှောင့်အယှက် ပေးတဲ့ကောင်တွေပဲ။ အခုချက်ချင်း သေလိုက်ကြပြီး ငါ့ဆီကို လာပူးပေါင်းလိုက်စမ်းပါ” ဟု ဆိုကာ သူသည် နောက်ထပ် အရိပ်များကို ထပ်မံ ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း အရိပ်နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိလာသည်။

“သူ့မှာ အများကြီး ကျန်သေးတာလား?” ခီရာမှာ ထိတ်လန့်တကြီး ဆိုလိုက်သည်။

“နင် လူဘယ်နှယောက်တောင် သတ်ခဲ့တာလဲ?” အေဒင်က မေးလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဆစ်များ ဖြူလာသည်အထိ ဓားကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟားဟား! မင်းတို့က ဒီလောက် လွယ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? ဒီတိုက်ပွဲမှာ ရလဒ် တစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ အဲဒါက ငါ မင်းတို့ကို အနိုင်ယူမှာပဲ” ဟု အရိပ်အတုက ဆိုသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း!” ခီရာသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ဧရာမ ရေခဲဆူးများမှာ အရိပ်အတုထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။

အရိပ်အတုမှာ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏အရိပ်များကို အကာအကွယ်အဖြစ် ရှေ့သို့ လွှတ်လိုက်သည်။ ရေခဲဆူးများမှာ အရိပ်များကို ရိုက်မိကာ အချို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ထိုအခွင့်အရေးမှာ အေဒင်အတွက် လုံလောက်လှသည်။

သူသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အရိပ်အတုကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ အရိပ်တစ်ကောင်မှာ ဓားဖြင့် သူ့ကို တားဆီးရန် ပြေးလာသော်လည်း အေဒင်က ထိုအရိပ်ကို အသာရှောင်ကာ မသတ်ဘဲနှင့်သာ ရှေ့သို့ ဆက်တိုးသွားသည်။

သူသည် အရိပ်အတုနှင့် နီးကပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအင်အားကို သုံး၍ အေဒင်သည် အရိပ်အတု၏ မမြင်ကွယ်ရာဘက်မှနေ၍ တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

သို့သော် အရိပ်အတုက သူ့ဘက်သို့ ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

“မိပြီ။”

ချက်ချင်းပင် အရိပ်တစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ပုဆိန်ကိုင်ထားသော လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မဆိုင်းမတွပင် ပုဆိန်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ရှောင်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။

အေဒင် သွားကို ကြိတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှဲလိုက်သော်လည်း ပုဆိန်မှာ သူ၏ ပုခုံးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။ သွေးများ ပြင်းထန်စွာ ပန်းထွက်လာပြီး သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

“အားးးးး!” အေဒင် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

“အေဒင်!” ခီရာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သူ့ကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့” ဟု အရိပ်အတုက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအရိပ် မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် ခီရာသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဧရာမ ရေခဲမြူလှိုင်းကြီးတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသဖြင့် ဘာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။

အရိပ်အတုသည် မြူများထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသော်လည်း မြူများ ပြန်လည် ကြည်လင်သွားချိန်တွင်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးလမ်းကြောင်း တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အရိပ်အတုက ထိုသွေးများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “တောက်... ဒုက္ခပဲ။”

ခီရာသည် အေဒင်ကို ထမ်းကာ ဝင်္ကပါအတွင်း၌ အစွမ်းကုန် ပြေးလာခဲ့သည်။ သူတို့ လုံလောက်အောင် ဝေးကွာသွားပြီဟု ယူဆရချိန်တွင်မှ သူမသည် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ် ချလိုက်ပြီး နံရံတွင် မှီထားပေးလိုက်သည်။

အေဒင်မှာ သတိမေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အားနည်းလှသည်။

“အခု မသေလိုက်နဲ့ဦး အေဒင်။ ကျေးဇူးပြုပြီး” သူမ တိုးတိုးလေး ပြောရင်း သူမ၏ လက်စွပ်ထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် သိမ်းထားသော တန်ဖိုးကြီး ကုသဆေးလုံး ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဆေးကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားသော်လည်း ဆေးအာနိသင်ပြရန် အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်ကာ ထိုအချိန်မတိုင်မီ သွေးလွန်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

သူမ သွားကို ကြိတ်ကာ သူမ၏ ရေခဲစွမ်းအားကို အသုံးပြ၍ သူ၏ ဒဏ်ရာပေါ်တွင် ရေခဲလွှာပါးပါးလေးဖြင့် သွေးတိတ်သွားအောင် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အမောတကောဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံ့လျက် လဲကျသွားတော့သည်။ သူမ အလွန်အမင်း မောပန်းနေသော်လည်း အေဒင်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဝမ်းသာမိသည်။

သူ ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်နိုးလာမလဲဆိုတာ သူမ မသိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ သေဘေးကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သတိတစ်ဝက်သာ ရှိတော့သော အခြေအနေဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “အာရန်သာ အခု ဒီမှာ ရှိနေရင် ကောင်းမှာပဲ” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။