အခန်း (၉၅) - နှစ်ယောက်နှင့် ဆယ်ယောက်
အေဒင်နှင့် ခီရာတို့သည် ဝင်္ကပါအတွင်း လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ အေဒင်က ရှေ့မှ ဦးဆောင်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်နေပြီး ခီရာက နောက်မှ လိုက်လာသည်။
“သူက အဲဒီလို မလုပ်ချင်ဘူးဆိုတာ နင်သိတယ်မလား?” သူမက မေးလိုက်သည်။
“အင်း သိတာပေါ့။ အဲဒါကြောင့်လည်း ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတာ။ ငါတို့ကို ထွက်သွားခိုင်းဖို့ သူ လိုအပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကလေ” ဟု အေဒင်က ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ “သူနဲ့ စတွေ့ကတည်းက သူ့ခြေလှမ်းကို အမီလိုက်ဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။
“ဒါပေမဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ ငါတို့ အမီလိုက်နိုင်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ အခုက ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်ပွဲပဲ ရှိသေးတယ်၊ ကွာဟချက်က စပြီး ပြနေပြီ။”
ခီရာက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမသည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင် ထောက်ထားလိုက်သည်။ “ဒါက ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အရာပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ အရှုံးပေးရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။ သူ့ဘေးမှာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့နဲ့ ငါတို့ ရည်မှန်းချက်တွေဆီ ရောက်ဖို့အတွက် ငါတို့ကိုယ် ငါတို့ ဆက်ပြီး တွန်းအားပေးရမှာပေါ့။”
အေဒင်က သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “မေးခွန်းတစ်ခုလောက်... နင်က ဘာလို့ ပိုးမွှားတွေကို ကြောက်တာလဲ? စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် ဆောရီးနော်။”
“အော် မဟုတ်တာ၊ အဲဒီမေးခွန်းကို ငါ စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အကြောင်းရင်းကတော့...” သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ အသက်တစ်ချက်ရှူပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ငယ်ဘဝကြောင့်ပဲ။ ငါက မိဘမဲ့ တစ်ယောက်ပါ။”
သူမသည် ထိုနာကျင်စရာ အတိတ်ပုံရိပ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားရင်း မျက်နှာတွင် အားနည်းသော အပြုံးလေးတစ်ခုဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့ဘဝရဲ့ အချိန်တိုလေး တစ်ခုမှာ မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ နေခဲ့ရတယ်။ ငါက အားနည်းပြီး ပိန်ချုံးနေပေမဲ့ ပုန်ကန်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တော့ ရှိခဲ့တယ်။ ဂေဟာက အမျိုးသမီးတွေ ခိုင်းတဲ့ တချို့အရာတွေကို ငါ ဘယ်တော့မှ လက်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
“အဲဒီတော့ သူတို့က ငါ့ကို မှောင်မည်းပြီး ဖုန်ထူနေတဲ့ အမိုးအောက်ခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတတ်ကြတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ပိုးမွှားတွေက ငါ့အရေပြားပေါ်မှာ တွားသွားနေကြတာ။ ငါ အသက်ငါးနှစ်တောင် မပြည့်ခင်မှာတင် အဲဒီကြောက်စိတ်က ငါ့စိတ်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်သွားခဲ့တာပဲ။
“ကံကောင်းတာက ငါ့ရဲ့ အခုမိဘတွေက ငါ့ကိုတွေ့ပြီး မွေးစားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကလေးလိုမျိုး စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြတာ။ သူတို့ရဲ့ တကယ့်သမီးက ငါ့အရွယ်မှာတင် ဆုံးသွားခဲ့တာလေ။ တစ်ခါတလေ ငါက အစားထိုးခံ တစ်ယောက်ပဲလားလို့ စိုးရိမ်မိပေမဲ့ သူတို့ပေးတဲ့ မေတ္တာတွေက အဲဒီအတွေးတွေကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့ပါတယ်။
“သူတို့နဲ့ နေရင်းနဲ့ပဲ အီလိန်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တာ။ အီလိန်းတို့ မိသားစုက ငါနဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်ဖို့ကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ” ဟု သူမက ဆိုကာ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။
“တောက်... တော်တော်လေး ဆိုးတာပဲ။ နင် အီလိန်းနဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းလို့ ပြောတုန်းက ငါက နင်တို့ အတူတူ မွေးလာကြတာလို့ ထင်နေတာ” ဟု အေဒင်က ဆိုသည်။
“အင်း၊ သူမမိသားစုက လုပ်ပေးတဲ့ ဇာတ်လမ်းအရဆိုရင်တော့ ငါက အစကတည်းက သူတို့ကလေးပေါ့။ အဲဒါက အမှန်မဟုတ်ပေမဲ့ နင့်ကိုတော့ ငါ အမှန်အတိုင်း ယုံကြည်ပြီး ပြောပြတာပါ” ဟု သူမက ဆိုကာ အနောက်သို့ မှီလိုက်သည်။
“အဲဒါကြောင့် ငါက ပိုးမွှားတွေကို ကြောက်တာ။ သူတို့ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်တင်းသွားပြီး အမိုးအောက်ခန်းထဲက အတိတ်တွေက ခေါင်းထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာတတ်လို့ပဲ။”
“နားလည်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ နင်က ပုရွက်ဆိတ်အရိပ်တွေကို စပြီး တိုက်ခိုက်နေပြီဆိုတော့ တိုးတက်မှု ရှိနေတာပဲ” အေဒင်က ဆိုသည်။
“အင်း... အဲဒါ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း အံ့သြမိတယ်။ အကြောင်းရင်းကတော့ ရိုးရိုးလေးပါ... အာရန် ကြောင့်ပေါ့” သူမ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အေဒင် ခေတ္တမျှ ရပ်သွားသည်။ သူသည် သူမကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ “နင် အာရန်ကို သဘောကျနေတာလား? သူငယ်ချင်းလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ငါဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ နင်သိမှာပါ။”
ထိုမေးခွန်းကြောင့် သူမ ကြောင်သွားပြီး မျက်လုံးများက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျာယာခတ်သွားသည်။
“ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ။”
သူမ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “အင်း... ဟုတ်တယ်။ ငါ သူ့ကို တကယ် သဘောကျတယ်။ ပထမတော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့အကြောင်းကို ပိုသိလာပြီး သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေမိရင်းနဲ့... ဒီအတိုင်း ဖြစ်သွားတာပဲ။” သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီရဲလာပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နင် သူ့ကို ရချင်တယ်ဆိုရင် ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်” ဟု အေဒင်က ဆိုသည်။
“ဟင်?” သူမ အံ့သြတကြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အာရန်က အမြဲတမ်း နင့်လက်လှမ်းမီတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ အမှန်တရားပဲ။ နောက်ပြီး တခြားအမျိုးသမီးတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း သူက ရနေဦးမှာပဲ။ သူက သန်မာတယ်၊ ငါတို့အဖွဲ့မှာ အသန်မာဆုံးပဲလေ။ နင် ထင်တာထက် ပိုပြီး လူတွေက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြလိမ့်မယ်။
“အခု သူက နင့်အနားမှာ ရှိနေတုန်း၊ ပြီးတော့ နင့်အပေါ်မှာလည်း စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေပုံရတုန်းမှာ သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြလိုက်ပါ။ သူ ထွက်မသွားခင် သူ့ကို နင့်လူဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တော့” ဟု အေဒင်က ဆိုသည်။
ခီရာက တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မပြောမီမှာပင် လေးလံသော ခြေသံများက သူတို့ထံသို့ ဟိန်းထွက်လာသည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးသော လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အရိပ်အတု” (The False Shadow)။
ချက်ချင်းပင် အေဒင်နှင့် ခီရာတို့သည် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။
အရိပ်အတုသည် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူတို့ကို ကြည့်ကာ ဘာခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းတို့ကို ‘အရိပ်’ (Shadow) နဲ့ အတူတူ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်မှာလဲ?”
“အဲဒါကို ငါတို့က ဘာလို့ နင့်ကို ပြောပြရမှာလဲ?” အေဒင်က ပြန်ပက်လိုက်သည်။
“နင်တို့ ပြောပြလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ အတင်းအကျပ် ပြောခိုင်းရလိမ့်မယ်” ဟု အရိပ်အတုက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“တောက်... နင်က ငါတို့ နှစ်ယောက်ကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား?” အေဒင်က မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အရိပ်အတုက ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဆယ်ယောက်နဲ့ နှစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ စမ်းကြည့်ရအောင်။”
သူသည် လူသားအရိပ် ဆယ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုအရိပ်များမှာ လက်ထဲတွင် အရိပ်လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ စစ်ကြောင်းပုံစံဖြင့် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ အနီရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသည်။
အေဒင်နှင့် ခီရာတို့ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
“ဒါ အာရန်ရဲ့ အစွမ်းပဲ” ခီရာ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ ဒီစွမ်းအားလေးကို ‘အရိပ်’ ဆီကနေ ခဏ ချေးသုံးထားတာပါ” ဟု အရိပ်အတုက ဆိုသည်။ “ကဲ... သူ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း။ ငါ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်လို့။”
“နင့်လို ယုတ်မာတဲ့ ကောင်မျိုးကို သူ့အနား အကပ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အေဒင်က ဆိုကာ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “သူက မိစ္ဆာတွေကို သတ်ပြီးမှ အရိပ်တွေကို ရတာ။ ဒါဆို နင်က လူတွေကို သတ်ပြီး ရလာတာပေါ့။ နင်က မိစ္ဆာပဲ။”
“ဟားဟားဟားဟား” အရိပ်အတုက ရယ်မောလိုက်သည်။ “‘အရိပ်’ က ဒီအစွမ်းကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတာ။ လူသားတွေကို ရနိုင်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ မိစ္ဆာတွေအတွက် သုံးနေမှာလဲ? လူသားတွေက သူတို့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်တော့ ငါ့အတွက် ပိုပြီး အသုံးဝင်သလို ပိုလည်း သန်မာစေတာပေါ့။
“ငါသာ နင်တို့ နှစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ စုဆောင်းမှုထဲ ထည့်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ အစွမ်းက ပိုတောင် သန်မာလာဦးမယ်။ နင်တို့ နှစ်ယောက်ကို ငါ့ရဲ့ အရိပ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရတာက ဘယ်မိစ္ဆာထက်မဆို ပိုကောင်းတယ်” ဟု သူက ဆိုကာ ပိုပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“နင်က လူမဟုတ်ဘူး” ခီရာ၏ အသံတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “နင် သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်ကိုတောင် အေးအေးဆေးဆေး မနားခိုင်းဘဲ စော်ကားနေတာလား။”
“တော်စမ်းပါ... တရားမျှတမှုတွေ ဘာတွေနဲ့” ဟု အရိပ်အတုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ငါတို့ အားလုံးက ရှင်သန်ဖို့အတွက် လူသတ်ခဲ့ကြသူတွေချည်းပဲ။ ဒါကို မင်းတို့က ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ ဘာတွေနဲ့ လိမ်ညာနေကြတုန်းပဲလား။
“ဒါပေမဲ့ ငါ့မျက်လုံးတွေကတော့ အမှန်တရားကို မြင်နေပြီ။” သူ၏ အပြုံးမှာ အေးစက်သော မျက်နှာထားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘယ်သူမှ လူမဟုတ်ဘူး။ အားလုံးက အရင်းအမြစ်တွေပဲ။ ငါက ‘အရိပ်’ အပါအဝင် အားလုံးကို ရိတ်သိမ်းပြီး ငါကိုယ်တိုင် ‘အရိပ်’ အစစ် ဖြစ်လာတဲ့အထိ လုပ်ဆောင်သွားမှာပဲ။”