အခန်း (၈၆) - ဇီးရိုး
အာရန်နှင့် ခရမ်းရောင်ဆံနွယ်နှင့် မိန်းကလေးတို့သည် ဂူအတွင်းမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အပြင်သို့ရောက်သည်နှင့် အာရန်က ရပ်လိုက်ပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကဲ... ကောင်းပြီ” သူက ဆိုသည်။ “မင်းလုပ်ချင်နေတဲ့ ကိစ္စအကြောင်း ဆွေးနွေးရအောင်။ ငါ့နောက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုက်နေတာမျိုးကို ငါ တကယ်ပဲ သဘောမကျဘူး၊ အထူးသဖြင့် ငါမသိတဲ့သူမျိုးဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်။”
သူမက သူ့ကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းလေးကို ဘေးသို့ စောင်းလိုက်သည်။ သူပြောနေသည်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။
“တကယ်တော့ ဆွေးနွေးစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး” သူမက ပြန်ဖြေသည်။ “ရှင်က ခွင့်ပြုလို့ ကျွန်မ ရှင့်နောက်လိုက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကို တိတ်တဆိတ်လိုက်ပြီး ရှင့်အတွက် အရာရာကို ပိုခက်ခဲအောင် လုပ်မလား... ဒါပဲ ရှိတယ်။”
အာရန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးချကာ လက်ဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ထားပါတော့လေ။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ မင်းနာမည် ဘယ်သူလဲ?” သူ မေးလိုက်သည်။
“ဇီးရိုး (Zero)” သူမက ပြန်ဖြေသည်။
“ဟမ်?” အာရန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “ဘာပြောလိုက်တာလဲ?”
“ကျွန်မနာမည်က ဇီးရိုးပါ” သူမက ထပ်ပြောသည်။
“ဇီးရိုးဆိုတာ ဘယ်လိုနာမည်မျိုးလဲ?” သူက မေးသည်။
“အဲဒီလိုဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိပါတယ်” သူမက ဆိုသည်။
သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရှေ့သို့ စတင်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ခြေလှမ်းများကို လွတ်လပ်စွာ လွှဲယမ်းလျက် လျှောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီအကြောင်းရင်းက ဘာလဲ?” အာရန်က သူမနောက်မှ လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“အင်း...” သူမက စတင်ပြောပြသည်။ “ကျွန်မက နိုးထလာသူ (Awakened) အစစ်အမှန် မဟုတ်လို့ပါ။”
“ဟမ်?” အာရန်က ဆိုသည်။ “အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?”
“ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရရင်တော့” သူမက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ “ကျွန်မက ရှင့်လို လူသားမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
သူမက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဘာလဲဆိုတာ ရှင့်ကို ပြောပြဖို့ မသင့်တော်ပေမဲ့ ပြောပြလိုက်တာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောမှာမဟုတ်ဘူးလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်က ‘အရိပ်’ (Shadow) ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတာပဲ။”
“နေဦး... ဘာ?” အာရန် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ “အဲဒါကို မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ? ငါက ‘အရိပ်’ ပါလို့ မင်းကို မပြောခဲ့ဘူးလေ။”
သူမက ပုခုံးတွန့်ပြသည်။ “တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို သုံးလို့ဆိုပြီး လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလူက ‘အရိပ်’ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ခံယူထားလို့ ရှင် စိတ်ဆိုးသွားတာလေ။ အဲဒါက ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စဖြစ်နေလို့ပဲ။”
သူမက စကားပြောရင်း ဆက်လျှောက်နေသည်။
“အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ အချက်အလက်တွေကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်တာ။ ရှင်က ‘အရိပ်’ ဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားတာပေါ့။ ပြီးတော့ ရှင်သုံးတဲ့ စွမ်းရည်တိုင်းက အနက်ရောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် အရိပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာပဲ။ အဲဒါရယ်၊ ရှင့်ရဲ့ ခွန်အားရယ် ပေါင်းလိုက်ရင် အဲဒီလူနဲ့မတူဘဲ ရှင်က အစစ်အမှန်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲလေ” သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထပ်ပြောသည်။
အာရန် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“အင်း... တကယ်တော့ အဲဒါက တော်တော်လေး သိသာနေတာပဲ။”
သူ သူမကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်းက အတိအကျပြောရရင် ဘာလဲ?”
သူမက တောက်ပစွာ ပြုံးပြသည်။
“ကျွန်မက တစ်မျိုးစပ် စမ်းသပ်ခံ (Hybrid Experiment) တစ်ဦးပါ” သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အမေက ‘နယ်မြေသား’ (Trueborn) အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မ အဖေကတော့ တကယ့်ကမ္ဘာ (Real World) က သိပ္ပံပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ။ အမေဟာ နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာပြီး ဒီကမ္ဘာဂြိုဟ်၊ တကယ့်ကမ္ဘာကို လာခွင့်ရတဲ့ လူနည်းစုထဲက တစ်ယောက်ပေါ့။”
သူမ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်ပင် ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်မ အဖေ လုပ်နေတဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုခုမှာ အမေလည်း ပါဝင်ခဲ့ပုံရတယ်၊ အဲဒီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ သူတို့ ချစ်ကြိုက်သွားကြပြီး ကျွန်မကို မွေးလာခဲ့တယ်။ မျိုးစပ်ပေါ့။ ကျွန်မကို နယ်မြေသားတွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေနဲ့ မွေးဖွားလာခဲ့ပေမဲ့ နိုးထလာသူ တစ်ယောက်အဖြစ် စမ်းသပ်ပွဲတွေမှာ ပါဝင်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိနေတုန်းပဲ။”
သူမက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
အာရန် အံ့သြတကြီးဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ငါ အခုလေးတင် အလွန်တရာ တရားမဝင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို နားထောင်လိုက်ရသလိုပဲ ခံစားရတယ်” သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုလိုက်သည်။
ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်မှတ်တမ်းတွင်မျှ မျိုးစပ်များ ရှိကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ လုံးဝမရှိပါ။ အကယ်၍ သူမကဲ့သို့ သတ္တဝါများ တကယ်ရှိနေလျှင် ထိုသတင်းအချက်အလက်မှာ အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုမူ ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို သူက ဒီအတိုင်းပင် သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက တကယ့်ကို တရားမဝင်တဲ့ ကိစ္စပဲ” သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောမှာမဟုတ်ဘူးလေ။”
“အေးပါ၊ သေချာတာပေါ့” အာရန် ပြန်ဖြေသည်။ “ဒီလို ကိစ္စတွေထဲမှာ ငါ မပတ်သက်ချင်ဘူး။”
သူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ တစ်ခုခုက သူ့ကို တွေးတောရခက်စေသည်။
“မင်းက နယ်မြေသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှတော့ ဒီစမ်းသပ်ပွဲတွေမှာ ဘာလို့ ပါဝင်နေတာလဲ?” သူက မေးသည်။ “ပါဝင်လို့ရရင်တောင်မှ ဒါက သတ်ဖြတ်ပွဲတစ်ခုပဲလေ။ ငါတို့အားလုံးရဲ့ အသက်က မလုံခြုံဘူး၊ လူတိုင်းက သေမှာကို ကြောက်နေကြတာ။”
“ကျွန်မ လုပ်ရမှာမို့လို့ပါ” သူမက ပြန်ဖြေသည်။
သူမ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လေးနက်ပြီး နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူမ၏ အပြုံးများအနောက်တွင် တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။
အာရန် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ?”
“ကျွန်မ အမေကို ကယ်ရမှာမို့လို့” သူမက ဦးခေါင်းကို ငုံ့လျက် တိုးညင်းစွာ ဆိုသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ “ဒီစမ်းသပ်ပွဲတွေမှာ လူသားမျိုးနွယ်တွေ အောင်မြင်အောင် ကျွန်မ ကူညီရမယ်။ အဲဒါမှ အမေကို ကယ်နိုင်မှာ။”
အာရန် သူမ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသလို သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝမ်းနည်းမှုများကိုလည်း မြင်နေရသည်။ သူ အသေးစိတ်ကို ထပ်မေးချင်မိသည်၊ နားလည်ချင်မိသည်၊ သို့သော် သူမကို ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤကိစ္စမှာ ပြောပြရန် မလွယ်ကူကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ သူတို့က အခုမှ သိကျွမ်းကြရသူများ မဟုတ်ပါလား။
ထို့ကြောင့် သူ ထပ်ပြီး မမေးမြန်းတော့ပေ။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ” သူက အစားထိုး ဆိုလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်း အမေကို ပြန်တွေ့မှာပါလို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။”
သူမက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“တွေ့မှာပါ” သူမ ပြန်ဖြေသည်။
သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ဆက်လျှောက်လာသည်။
“နယ်မြေက အရာတွေကို သင်ယူချင်စိတ် အရမ်းပြင်းပြနေတာကလည်း ကျွန်မ အဖေကြောင့်ပါပဲ” ခဏအကြာတွင် သူမက ဆိုသည်။ “စမ်းသပ်မှုတိုင်း၊ စူးစမ်းလိုစိတ်တိုင်းဟာ သူနဲ့ အကြာကြီး အတူနေခဲ့ရာကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာ။ ကျွန်မ အမေနဲ့ အတူနေခွင့် သိပ်မရခဲ့တော့ သူမဆီက အမူအကျင့်တွေ ကျွန်မဆီမှာ သိပ်မပါလာဘူး။”
“အင်း... နားလည်ပြီ” အာရန်က ဆိုသည်။ “ဒါကြောင့် မင်းက စမ်းသပ်မှုတွေအပေါ် စွဲလမ်းနေတာကိုး။”
သူ ခေတ္တရပ်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ ငါက နယ်မြေက လာတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဆို ငါ့နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်နေတာလဲ?” ဟု ထပ်မေးသည်။
“ရှင့်ကို ကျွန်မ စိတ်ဝင်စားလို့ပေါ့” သူမက ပြန်ဖြေသည်။ “အဲဒါကို ဘယ်လိုပြောရမလဲတော့ မသိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းပဲ။ ရှင့်ဆီကို ကျွန်မကို ဘာက ဆွဲခေါ်နေတာလဲဆိုတာ သိရအောင် ရှင့်ကို ကျွန်မ စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်။”
“တောက်... ထားပါတော့လေ” အာရန် ဆိုလိုက်သည်။
သူမက တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် တခိခိ ရယ်မောသည်။
“အဲဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့” သူမက ဆိုသည်။ “အခုဆို ရှင့်နောက်ကို တိတ်တဆိတ် လိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။”
အာရန်က ငြီးငွေ့စွာ သက်ပြင်းချရင်း ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။
မကြာမီ သူတို့သည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကြရာ ရှေ့တွင် ရေဗင် (Raven) မြို့ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ကဲ... ကောင်းပြီ” အာရန်က ဆိုသည်။ “မြို့ထဲ ရောက်တာနဲ့ ငါကတော့ အိပ်တော့မှာပဲ၊ ပြီးတော့ တခြားကိစ္စအချို့လည်း လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်။ မင်းက ငါ့အခန်းထဲအထိ လိုက်ဖို့တော့ မရည်ရွယ်ပါဘူးနော်?”
“အို... မဟုတ်တာ၊ မဟုတ်တာ” သူမက အမြန်ငြင်းသည်။ “ကျွန်မက အဲဒီလောက်အထိတော့ ရူးမနေပါဘူး။”
အာရန် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားမည်အပြုတွင် သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်မှာ -
“ဒါပေမဲ့ ရှင့်အခန်းရဲ့ တည့်တည့်က အခန်းတစ်ခန်းကိုတော့ ကျွန်မ ငှားမှာပါ။ ဒါမှ ရှင် ခိုးထွက်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း ကျွန်မ သိမှာလေ။”
သူမက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“...ငါတော့ သွားပြီ” အာရန် တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူမက တခိခိ ရယ်မောလျက် ဆက်လျှောက်သွားရာ သူကတော့ သူမ လျှောက်သွားသည်ကို ခဏမျှ ကြည့်နေပြီးမှ အနောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
မြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ဥကို သွားရောက် အပ်နှံပြီး ဆုလာဘ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး အစားအစာ အချို့ကို စားသောက်ကြပြီး မိုးချုပ်လာသောအခါ တစ်နေ့တာအတွက် အနားယူရန် လူခွဲလိုက်ကြလေတော့သည်။