အခန်း (၁၀၀) - ခီရာ၏ ပြတ်သားမှု
အေဒင်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် ပွင့်လာပြီး ဝင်္ကပါအတွင်းမှ အလင်းရောင်များ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာသည်။ နောက်ထပ် သူခံစားလိုက်ရသည်မှာ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုပင်။
“အားးးးး!” သူ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရှိခဲ့သော နေရာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သော်လည်း အမာရွတ်တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ငါ အသက်ရှင်သေးတာပဲ” သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အင်း... ရှင် အသက်ရှင်ပါတယ်” ဟု ခီရာက ဆိုသည်။ အေဒင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နံရံကိုမှီ၍ ထိုင်နေသော သူမကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ခီရာ...” သူ ကိုယ်ကို ကြိုးစား ထူလိုက်ရင်း ခေါ်လိုက်သည်။
“မထပါနဲ့ဦး။ ရှင် အားနည်းနေသေးတယ်။ သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်လာတာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူသည် မြေပြင်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ငုံ့လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့က အဖွဲ့ဝင်တွေပဲဟာ” သူမက ပြန်ဖြေသည်။
“ငါကတော့ အဲဒီမှာ ဘာမှ အသုံးမကျခဲ့ဘူး” သူက ခေါင်းမော့ကာ အပေါ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ ဒီထက်ပိုပြီး သတိထားခဲ့သင့်တာ။ အာရန်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ဘယ်လောက်အထိ ခန့်မှန်းရခက်တယ်ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ငါက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြေးဝင်သွားမိတယ်” ဟု အေဒင်က နောင်တရသော မျက်နှာဖြင့် ဆိုသည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့” ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။ “ရှင့်လိုမဟုတ်ဘဲ ငါက ဘေးကင်းတဲ့ အကွာအဝေးမှာပဲ နေပြီး တိုက်ခဲ့တာ။ ရှင်ကတော့ ရှေ့ဆုံးကနေ အန္တရာယ်အများဆုံးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တာပဲလေ”
“ဟူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မကောင်းဘူး။ အာရန်ရဲ့ စွမ်းရည်မျိုးရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က လူတွေကို တမင်တကာ သတ်ပြီး အရိပ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနေတာက တကယ်ကို အန္တရာယ်ရှိတယ်” ဟု အေဒင်က ဆိုသည်။
“မင်းတို့က ငါ့အကြောင်း ပြောနေတာလား?” တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု လေထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာသည်။ အေဒင်နှင့် ခီရာတို့ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော ‘အရိပ်’ (Shadow) ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“တောက်...” ခီရာ ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ရေခဲလှံဖြင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သော်လည်း အရိပ်များ ပေါ်လာပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ တကယ်ပဲ ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ် ထင်နေတာလား?” သူက မေးလိုက်သည်။
“တောက်... နင်က သူမဟုတ်ဘူး။ နင် ဘယ်လောက်ပဲ အတုယူပါစေ၊ သူ့လိုဖြစ်အောင် ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ၊ ‘အရိပ်’ အစစ်က နင် ဘယ်တော့မှ မမီနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပေါင်းများစွာနဲ့ နင့်ထက် သာလွန်နေဦးမှာပဲ” ဟု သူမက ဒေါသတကြီး ဆိုလိုက်သည်။
အရိပ်အတုမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ “မင်းက တကယ်ကို ငါ့စိတ်ကို ဆွပေးနေတာပဲ။ မင်းကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်ဖို့ လိုနေပြီ။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင် ငါ အလိုမရှိတော့ဘူး။ မင်းရဲ့ အသက်ဇီဝိန် ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ထွက်သွားတာကိုပဲ ငါ ထိုင်ကြည့်ချင်တော့တယ်” ဟု ဆိုကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ရွံရှာဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အားးးးး!” အေဒင်က သူ့ကိုယ်သူ အတင်း ထူလိုက်သည်။ သူသည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ခီရာ၏ အနောက်သို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။ “ခီရာ... ဒီကနေ ထွက်သွားတော့။ ငါ သူ့ကို တားထားမယ်၊ နင် အာရန်ကို သွားရှာပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ။ ငါ မသွားဘူး။ ရှင့်ကို ဒီမှာ သေဖို့ ထားခဲ့ရင် ငါ အာရန်ကို ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ” ဟု ခီရာက ဆိုသည်။
“ငါက အားအနည်းဆုံး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဆက်ပြီး ထွက်ပြေးနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကြောက်စိတ်တွေ ငါ့ကို ထာဝရ ချုပ်ကိုင်ထားတာမျိုး အခွင့်မပေးတော့ဘူး” သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားတော့သည်။
“အခုမှ မလုပ်ရင် ဘယ်တော့ လုပ်မှာလဲ? ဒီအတွက်မှ မဟုတ်ရင် ဘာအတွက် လုပ်မှာလဲ?” သူမ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ အပူချိန်မှာ အလွန်အမင်း ကျဆင်းသွားသဖြင့် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ မြူခိုးများအဖြစ် မြင်တွေ့နေရသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ရေခဲများ စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“ဟင်?” အရိပ်အတုက သူမ ဘာလုပ်မည်ကို စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူမ တစ်စုံတစ်ရာသော အစွမ်းထက်လှသည့် ဝှက်ဖဲတစ်ခုကို ထုတ်သုံးတော့မည်လား?
“ငါ့သူငယ်ချင်းတွေကို နင့်လက်ထဲ အပါမခံနိုင်ဘူး!” သူမ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး ရှစ်ပေခန့် မြင့်မားသော ဧရာမ ရေခဲဘီလူးကြီးများ (Ice Golems) ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူမသည် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားသည်။
“ခီရာ!” အေဒင်က ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမက လက်ကာပြကာ တားလိုက်သည်။ သူမသည် ပါးစပ်ဘေးမှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အတင်းပြန်ထကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အခု ငါ့အစွမ်းကုန် သုံးပြီး နင့်ကို သတ်မယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟင်း...” အရိပ်အတုက ရေခဲဘီလူးကြီးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါက တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာပဲ။ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က သိမ်းထားဖို့ တန်တာပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းက တစ်ခုခုအတွက် အသုံးဝင်လာမှာပါ”
“ဟမ့်... ငါက အခုကတည်းက တန်ဖိုးရှိနေတာပါ” သူမက ဆိုလိုက်သည်။ ရေခဲဘီလူးကြီးများသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြရာ မြေပြင်မှာ သူတို့၏ ခြေသံများကြောင့် တုန်ခါနေတော့သည်။
အရိပ်အတုက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အရိပ်ဆယ်ကောင်ထက်မက ပေါ်လာပြီး ရေခဲဘီလူးများကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။ သို့သော် တိုက်ခိုက်မှုများ ထိမှန်သည့်တိုင် ရေခဲများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် ဆက်သွားကြသည်။
ရေခဲဘီလူးကြီးများက အရိပ်များကို ဝှေ့ယမ်း ရိုက်ပုတ်လိုက်ရာ အရိပ်များမှာ လွင့်ထွက်ကုန်သည်။ ဘီလူးကြီးများက အသာစီးရနေသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှု တစ်ချက်ချင်းစီတိုင်းအတွက် ခီရာမှာ သွေးများ ပို၍ အန်နေရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပါးစပ်ဘေးတွင် သွေးများ စီးကျနေသော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးကို ဘီလူးကြီးများထဲသို့ ဆက်လက် သွန်းလောင်းနေသည်။
သူတို့သည် အရိပ်များအားလုံးကို နင်းချေပြီး အရိပ်အတုထံသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ သို့သော် သူက နောက်ထပ် အရိပ်များကို ထပ်မံဆင့်ခေါ်ကာ အတင်းအကျပ် ခုခံခိုင်းပြန်သည်။ သူ လိုချင်သည်မှာ သူမ အင်အားကုန်သွားစေရန်သာ ဖြစ်သည်။
ခီရာက ဒါကို သိသော်လည်း သူမတွင် အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဆုတောင်းရင်း ကြံ့ကြံ့ခံရန်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ လက်မခံတော့ပေ။ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအပြီးတွင် သူမသည် ဒူးနှစ်ဖက်လုံး ထောက်ကျသွားကာ သွေးများစွာ ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ရပြန်သည်။
သူမ၏ ရေခဲဘီလူးကြီးများမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေခဲစများအဖြစ် ကြေမွ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ သူမ ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။
“ဟားဟားဟား။ မင်း တော်တော် တောင့်ခံနိုင်တာပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတယ်” ဟု အရိပ်အတုက ဆိုကာ သူ၏ အရိပ်အားလုံးကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ အေဒင်က ရှေ့သို့ တိုးထွက်ကာ ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။
အရိပ်အတုက အောင်နိုင်သူအဖြစ် ယုံကြည်မှု ပြည့်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်မည်ဟု သူ သေချာနေသည်။ သို့သော် သူ လမ်းတစ်ဝက် ရောက်ချိန်တွင် ခီရာက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ “မိပြီ” ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေခဲစများ အားလုံးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကျည်ဆန်များကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက် အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာတော့သည်။
အရိပ်အတုသည် အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်ကာ အရိပ်များကို ဆင့်ခေါ် ကာကွယ်သော်လည်း အားလုံးကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ရေခဲစ တစ်ခုက သူ၏ လက်မောင်းကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး၊ နောက်တစ်ခုက ပေါင်ကို၊ တစ်ခုက နောက်ကျော၊ လက်ဖဝါးနှင့် တစ်ခုက ဝမ်းဗိုက်ဘေးဘက်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။
သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ၏ အရိပ်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူသည် နာကျင်မှုကြောင့် ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။
“ဖာသည်မ!” သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ခီရာက သူမ၏ အသက်ကို ရင်းပြီး ဖန်တီးပေးခဲ့သော နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးကို အေဒင် မြင်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဒဏ်ရာဖြင့် မနည်း လျှောက်နေရသော်လည်း ရှေ့သို့ အစွမ်းကုန် ပြေးဝင်သွားသည်။
“အေဒင်... မသွားနဲ့!” ခီရာက လှမ်းခေါ်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ အားနည်းလှသည်။
အေဒင် သူ၏ အနားသို့ ရောက်သွားပြီး ဓားကို မြှောက်ကာ ထိုးစိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“သေလိုက်စမ်း” အရိပ်အတုက ကျိန်ဆဲရင်း ထိုအခြေအနေမှာပင် နောက်ထပ် အရိပ်တစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် အေဒင်က စိတ်ကို တင်းထားသည်။ သူသည် ထိုအရိပ်ကို ဖြတ်ခုတ်ကာ သတ်ပစ်လိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်လေးအတွင်းမှာပင် အရိပ်အတုက ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ကာ အေဒင်၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေတော့သည်။
စွပ်!