အခန်း ၃၈ - ပုံမှန်မဟုတ်သူ၏ တက်လှမ်းခြင်း

ဆီလင်းသည် ဧရာမသားရဲကြီး၏ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မွန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး မှော်စွမ်းအင်များကို အကြိမ်ကြိမ် အဆက်မပြတ် အသုံးပြုခဲ့ရခြင်းကြောင့် လက်ချောင်းများမှာ တုန်ရီနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“မွန်း...” သူမ စကားစလိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် စကားလုံးများ ရှာမတွေ့တော့သလို ဖြစ်သွားသည်။

မွန်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ကြောင့် တုန်ရီနေသော ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ မာန (Mana) စွမ်းအင်မှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စီးဆင်းသွားသော လျှပ်စီးကြောင်းများကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်။ ကြွက်သားတိုင်းမှာလည်း မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သို့သော် သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးသည်။

အရာအားလုံးက သူတို့ဘက်မှာ မရှိခဲ့သော်လည်း၊ ဤကျိန်စာသင့်နယ်မြေ၏ အခက်အခဲအားလုံးကြားမှ သူတို့ အသက်ရှင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပြီးမြောက်ကြောင်း အသိပေးချက်က သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပေါ်နေသော်လည်း မွန်း သတိမထားမိပေ။ သူသည် ယခုလေးတင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေပြီး သူတို့ မည်သို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။

ဆီလင်းသည် တုန်တုန်ချည့်ချည့်ဖြင့် သူ၏အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် သူ့ကို မလဲအောင် ထိန်းပေးခြင်းလော မသေချာပေ။

“ငါတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ” သူမက မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့ တကယ်ကြီး လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။”

မွန်းက လဲကျနေသော ဆောင်းရာသီသားရဲ (Winter Beast) ကြီးကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အင်း” သူက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။”

ထိုစဉ် အခြားအသိပေးချက်များနှင့် မတူသော နောက်ထပ် အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုစာသားများသည် လက်တွေ့ဘဝထဲတွင် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ မွန်း၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် လေးနက်ခိုင်မာစွာ ပေါ်လာသည်။

[မူမမှန်သူတစ်ဦးသည် သူရဲကောင်းများနှင့် သားရဲများ၏ အလောင်းများကို ချန်ထားရစ်ကာ နှင်းဖုံးတောင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ရှေးဟောင်းကျောင်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာ၌ တန်ခိုးကြီးသော ဘုရင်တစ်ပါးက ပူဇော်သက္ကာကို တောင်းဆိုရင်း ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ မူမမှန်သူက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထိုအစား သူသည် ဘုရင်၏ သွေးကိုသာ ပြန်လည် ပူဇော်ခဲ့သည်။]

[သင်သည် အင်အားကြီးသော သားရဲ ခြောက်ကောင်အား အနိုင်ယူခဲ့သည် - အာတိတ်ဝံပုလွေများ၊ အဆင့် ၁၅။]

[သင်သည် နိုးထသူ (Awakener) တစ်ဦးအား အနိုင်ယူခဲ့သည် - ဂါရက်၊ အဆင့် ၁၃။]

[သင်သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဘုရင်ကို အနိုင်ယူခဲ့သည် - ဆောင်းရာသီသားရဲ၊ အဆင့် ၂၀။]

[အဆင့် တက်ပြီ!]

[အဆင့် တက်ပြီ!]

[သင်သည် မဖြစ်နိုင်သောအရာကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ!]

[နောက်ဆုံး အကဲဖြတ်ချက် - ထူးကဲကောင်းမွန်သည်။ သင်၏ စွမ်းအားသည် နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။ အခြားသူများအားလုံး ကျဆုံးရမည့်နေရာတွင် သင်သည် အောင်နိုင်သူအဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။ နယ်မြေများကပင် သင်၏ ရှင်းပြ၍မရသော တည်ရှိမှုကို သတိပြုမိသွားပြီ ဖြစ်သည်။]

ထိုစာသားများသည် အခန်းနံရံရှိ မီးရှူးတိုင်များထက် ပိုမိုတောက်ပသော အခြားလောကမှ အလင်းရောင်များဖြင့် လေထုထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။ စကားစုတစ်ခုချင်းစီသည် အလွန်အရေးကြီးသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေပုံရပြီး စနစ် (System) ကိုယ်တိုင်ကပင် မွန်း၏ အောင်မြင်မှုကို တိုင်းတာရန် ရုန်းကန်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မွန်းသည် ထိုအသိပေးချက်ကို ကြည့်ရင်း အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဒါက ရိုးရိုးတန်းတန်း ပြီးမြောက်ကြောင်း အသိပေးချက် မဟုတ်ပေ။

‘မူမမှန်သူ’ (Irregular) ဆိုသော စကားလုံးက လေးနက်လှသည်။ ၎င်းက စနစ်၏ ပုံမှန်ဘောင်များအပြင်ဘက်က တစ်စုံတစ်ယောက်အဖြစ် သူ့ကို သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ဆောင်းရာသီသားရဲကြီး နောက်ဆုံးထွက်သက်တွင် ပြောသွားသကဲ့သို့ပင် သူက ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

[နိုးထသူ၊ သင်၏ ဆုလဒ်ကို လက်ခံယူပါ!]

[ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်း (Tenacity)]

[အဆင့် - ဧပစ် (Epic)]

[အဆင့် - အမြင့်ဆုံး (MAX)]

[အသေးစိတ် - မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို သင်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ချိုးနှိမ်၍ မရနိုင်ပါ။ လှည့်စားမှုများက သင့်အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိစေဘဲ၊ သင်၏ ရဲစွမ်းသတ္တိက ဘေးနားရှိသူများကို ပိုမိုအားတက်စေမည်ဖြစ်သည်။ ခွန်အား (Strength)၊ လျင်မြန်မှု (Agility) နှင့် ခံနိုင်ရည် (Constitution) တို့ကို +၅ စီ တိုးပေးသည်။]

မွန်း အသက်ရှူမှားသွားရပြန်သည်။

သူ နောက်ထပ် ဧပစ်အဆင့် စွမ်းရည်တစ်ခု ရခဲ့ပြန်ပြီ။ ရိုးရိုးစွမ်းရည် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အဓိက အရည်အချင်း (Stats) သုံးခုကို အမြဲတမ်း တိုးမြှင့်ပေးမည့် စွမ်းရည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှု၊ လှည့်စားမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှုနှင့် အပေါင်းအဖော်များကို အင်အားပေးနိုင်သည့် အရှိန်အဝါတို့ကလည်း ကိန်းဂဏန်းများထက် ပိုမိုတန်ဖိုးရှိလှသည်။

သူသည် ဆီလင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည်လည်း သူမ၏ အသိပေးချက်များကို ဖတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိုင်းစက်နေပြီး အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် ဟနေသည်။ သူမ ရရှိခဲ့သည့်အရာမှာလည်း သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းနေပုံရသည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး စကားမပြောနိုင်ကြဘဲ ရှိနေကြသည်။ သူတို့ ရရှိခဲ့သည့် အောင်မြင်မှုနှင့် ဆုလဒ်များ၏ အရှိန်အဝါက သူတို့ကြားတွင် ဒြပ်ရှိပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးနေသည်။

မွန်းက သူမ ဘာရသလဲဆိုသည်ကို မမေးသလို ဆီလင်းကလည်း သူ့ကို ပြန်မမေးပေ။

အချို့သောအရာများသည် ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စအဖြစ်သာ ထားရှိသင့်သည်။ အင်အားက အသက်ရှင်သန်မှုအတွက် အရေးပါပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သိရှိသွားပါက ပြန်လည် အသုံးချခံရနိုင်သည့် ဤကမ္ဘာတွင် လျှို့ဝှက်ထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဉာဏ်ပညာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အတူတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။ အတူတူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် တစ်ဦး၏ အားသာချက် အသေးစိတ်ကို တစ်ဦးက သိနေရန် မလိုအပ်ပေ။

ဆီလင်းကလည်း ဤအချက်ကို ဗီဇအရ နားလည်ပုံရသည်။ သူမက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းလည်း ဂုဏ်ယူပါတယ်” မွန်းက ပြန်ပြောသည်။

ထိုစဉ် သူတို့ရှေ့ရှိ လေထုထဲတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဆောင်းရာသီသားရဲ၏ အလောင်းနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာ အခန်းအလယ်တွင် ပေါ်တယ် (Portal) တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ဒေါင်လိုက်အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်တွင် လှပသော အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင်များ ရောယှက် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

သူတို့ကို ဤနေရာသို့ အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ခေါ်ယူခြင်းနှင့် မတူဘဲ ဤပေါ်တယ်မှာ တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်များက အကျဉ်းချထားခြင်းထက် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဖော်ဆောင်နေသည်။

[ထွက်ပေါက် ပေါ်တယ် ပွင့်နေပြီ။ ကြာချိန် - ၁၀ မိနစ်။]

မွန်းသည် ၎င်းကိုကြည့်ရင်း မြင်နေရသည်ကိုပင် မယုံနိုင်သလို ဖြစ်နေသည်။ သူတို့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးဖြစ်သော နှင်းမုန်တိုင်းများ၊ သားရဲများ၊ ဂူကြီး၊ ဂါရက်၏ သစ္စာဖောက်မှုနှင့် စမ်းသပ်မှုကြီး အပြီးတွင် အိမ်ပြန်လမ်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအေးစက်လှသော ငရဲခန်းမှ သူတို့ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆီလင်းသည် ပေါ်တယ်ဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီးမှ ရပ်ကာ မွန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါတို့ သွားသင့်ပြီ။ တစ်ခုခု ထပ်မဖြစ်ခင်မှာပေါ့။”

မွန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း အခန်းထဲကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ဝေ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဒဲရက်၏ အဖွဲ့သားများ၏ ရုပ်အလောင်းများ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အာတိတ်ဝံပုလွေ ခြောက်ကောင်၏ အကြွင်းအကျန်များနှင့် ဧရာမ ဆောင်းရာသီသားရဲကြီး၏ အလောင်း။

သေဆုံးမှုများစွာ။ လိုလိုလားလားနှင့်ဖြစ်စေ၊ မတတ်သာဘဲဖြစ်စေ ပေးဆပ်ခဲ့ရမှုများစွာ။

ယနေ့တွင် သူသည် နိုးထသူများကို သတ်ခဲ့ရသည်။ လူသားချင်း ဖြစ်သည်။ ခဏတာဆိုသော်လည်း အတူတူ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုအသိက သူ့စိတ်ထဲတွင် စွဲကျန်နေမည်ကို သူသိသည်။ သို့သော် အသက်ရှင်ရန် လိုအပ်လာပါက နောက်တစ်ကြိမ်လည်း သူ ထပ်မံလုပ်ဆောင်မိမည်မှာ သေချာသည်။

ဒါက ဤနယ်မြေက သူ့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သည့် သင်ခန်းစာ ဖြစ်သည်။ ဤစမ်းသပ်မှုက သူ့နှလုံးသားထဲအထိ ထွင်းထုပေးခဲ့သည့် အရာဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းသည် လှပသော အရာမဟုတ်သလို မြင့်မြတ်သော အရာလည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် လိုအပ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

“နေဦး၊ ဆောင်းရာသီသားရဲရဲ့ အလောင်းကို ငါတို့နဲ့အတူ ယူသွားရအောင်” မွန်းက သားရဲကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤအလောင်းကို ရောင်းပါက ငွေအမြောက်အမြား ရနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မွန်းသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆီလင်းကိုကြည့်ကာ အားနာဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့... ငါ့မှာ သိုလှောင်လက်စွပ် (Storage Ring) မပါလာဘူး။ အဲဒါ မင်းကူပြီး သိမ်းပေးထားလို့ ရမလား။ ရလာတာကို ငါတို့ ခွဲယူကြတာပေါ့။”

ဆီလင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “အဲဒါ မလိုပါဘူး။ ရော့... ဒါကို မင်းယူထားလိုက်” ဟု ပြောကာ သူမ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော သိုလှောင်လက်စွပ်များထဲမှ တစ်ကွင်းကို သူ့အား ပေးလိုက်သည်။

မွန်းက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး ဆောင်းရာသီသားရဲ၏ အလောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ အာတိတ်ဝံပုလွေများ၏ အလောင်းကိုပါ သိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်စွပ်မှာ ပြည့်သွားသဖြင့် တစ်ကောင်တည်းကိုသာ သိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ ပေါ်တယ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို သေစေနိုင်ခဲ့သော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စမ်းသပ်မှုကြီးမှ လွတ်မြောက်လာသူ နှစ်ဦးအဖြစ်။

ပေါ်တယ်၏ လှည့်ပတ်နေသော မျက်နှာပြင်က သူတို့ကို ခေါ်ယူနေပြီး၊ နွေးထွေးမှု၊ ဘေးကင်းမှုနှင့် အဆုံးမဲ့ ဆောင်းရာသီမှ လွတ်မြောက်ခြင်းတို့ကို ကတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

မွန်းသည် အေးစက်လှသော လေထုကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ပေါ်တယ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် အလင်းနှင့် အရောင်အဝါများထဲသို့ ပျော်ဝင်သွားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက သူ့အပေါ် ဖမ်းဆုပ်ထားမှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြေလျော့သွားတော့သည်။