အခန်း ၉၇ ဖြစ်ရပ်အပြီး

ထိုမိသားစု၏ အခြေအနေကြောင့် လီကျစ်ရွေ့နှင့် သူ၏အဖော်များသည် ပိုင်ရှန်းခရိုင်တွင် အချိန်အတော်ကြာ နှောင့်နှေးခဲ့ရပြီး ဈေးကွက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မွန်းတည့်နေပြီဖြစ်သည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် မူလက ပိုင်ရှန်းခရိုင်အတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး ဖုတ်ကောင်ခေါင်းများ ထပ်မံရရှိနိုင်မလားဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်ဖုတ်ကောင်ကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ထိုအခါမှသာ လီကျစ်ရွေ့ နားလည်သွားသည်မှာ ခရိုင်အတွင်းရှိ ထောင်နှင့်ချီသော ဖုတ်ကောင်ခေါင်းများသည် ကျန်းထျန်းမင်က မလိုချင်၍ ပစ်ထားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူတို့ကဲ့သို့ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဆုလာဘ်အဖြစ် ချန်ထားပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ ပြန်လာတာလဲ? ပိုင်ရှန်းခရိုင်က ဖုတ်ကောင်တွေ အကုန်ရှင်းပြီးပြီလား?" စခန်းချနေသည့် ကျင့်ကြံသူသည် လီကျစ်ရွေ့နှင့် လီရှီလျန့်တို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး တင်းမာစွာ မေးလိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး "အားလုံး ရှင်းလင်းပြီးပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?! ပိုင်ရှန်းခရိုင်မှာ ဖုတ်ကောင်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီရှိတာ၊ မင်းတို့က တစ်ညတည်းနဲ့ အားလုံးကို ဘယ်လိုလုပ် ရှင်းနိုင်မှာလဲ?" ထိုသူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ "နောက်မှ ဖုတ်ကောင်တွေ ကျန်နေတာကို တွေ့ရင်တော့ လီမိသားစုကို ဂိုဏ်းက အပြစ်ပေးတာ မခံရစေနဲ့!" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ သိုလှောင်အိတ် အများအပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "စီနီယာ... ကြည့်ရှုပေးပါ၊ ဒီအိတ်တွေထဲမှာ ဖုတ်ကောင်ခေါင်းပေါင်း လေးထောင်ရှစ်ရာကျော် ရှိပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လေးထောင်ပဲလား..." သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။ ပိုင်ရှန်းခရိုင်သို့ ရောက်နေသည့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်နှင့် ဤအရေအတွက်မှာ မဖြစ်နိုင်သလို၊ ဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း သူ အဘယ်ကြောင့် မတွေ့ရသနည်း။

လီကျစ်ရွေ့၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး "မနေ့ညက သခင်ကြီး မင်ရွှမ် ပိုင်ရှန်းခရိုင်ကို ကြွလာခဲ့ပါတယ်။ သခင်ကြီးသာ ကြားဝင်မကူညီခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို ရရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

*ခလောက်!*

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုသူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"ဒါဆို သခင်ကြီး မင်ရွှမ် ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ ကြွလာတာပေါ့။ မင်းတို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် သခင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ။"

ထိုသူက အောင့်သက်သက် အပြုံးဖြင့် ပြောပြီးနောက် သူတို့ကို အလျင်အမြန် ပြန်လွှတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ "အကျိုးပြုမှတ် လဲလှယ်ပြီး ဆုလာဘ်တွေ ထုတ်ယူရမယ့်နေရာက အပြင်ခန်းမမှာ ရှိတယ်။ ငါ့မှာ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ပဲ သွားလိုက်ကြတော့။"

"စီနီယာ... အလုပ်များနေတာပဲ" လီကျစ်ရွေ့က အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး လီရှီလျန့်နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။

အကျိုးပြုမှတ် လဲလှယ်သည့်အခါတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိခဲ့ဘဲ သူတို့သည် အကျိုးပြုမှတ် ၂၀,၅၆၃ မှတ်ကို လျင်မြန်စွာ ရရှိခဲ့သည်။

ယွမ်မင်ဂိုဏ်း၏ စခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကုန်စုံဆိုင်သို့ သွားကြသည်။ လီရှီရန်မှာ သူတို့နှစ်ဦး ရောက်လာကြောင်း ကြားသောအခါ အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး "ဦးလေးရှီလျန့်၊ ကျစ်ရွေ့... မင်းတို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ လာတာလား? ကျန်တဲ့လူတွေရော အဆင်ပြေရဲ့လား?" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လီမိသားစုကို ဖုတ်ကောင်များ အပေါဆုံးဖြစ်သည့် ပိုင်ရှန်းခရိုင်သို့ ပို့လိုက်ကြောင်း သူကြားထားသဖြင့် စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဈေးကွက်တွင် တာဝန်ကျနေခြင်း မဟုတ်ပါက ကူညီရန် အစောကြီးကတည်းက ပြေးသွားမိမည် ဖြစ်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ အားလုံး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျန်တဲ့ မိသားစုဝင် ရှစ်ယောက်က သင်္ဘောပေါ်မှာ သာမန်လူ မိသားစုတစ်စုကို စောင့်ရှောက်ပေးနေကြတာပါ။"

လီရှီရန်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီးမှ ထိုသာမန်လူများအကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းတော့သည်။ "သာမန်လူတွေ ဟုတ်လား?"

လီကျစ်ရွေ့က ထိုအမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုမိသားစုကို သူနှင့်အတူ အဘယ်ကြောင့် ခေါ်လာခဲ့ရကြောင်းကို လီရှီရန်အား သေချာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး!" လီရှီရန်မှာ ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီး ပြုံးလျက် "ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

လီကျစ်ရွေ့ကလည်း ပြုံးလျက် "ဒါတင်မကသေးဘူး! ဒီတစ်ခေါက် ခရီးကနေ ငါတို့ အမြတ်အစွန်း အများကြီး ရခဲ့တယ်!" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီကျစ်ရွေ့က သူတို့ ရရှိခဲ့သော အကျိုးပြုမှတ် နှစ်သောင်းကျော်အကြောင်းနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းထဲရှိ ဝိညာဉ်တီကောင်များအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ဒါက ကံကောင်းခြင်း သုံးထပ်ပဲ!" လီရှီရန်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ခဏကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် လီကျစ်ရွေ့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုမိသားစုနှင့် မိသားစုဝင် ရှစ်ဦးကို ဒါရုံကျွန်းသို့ ပြန်ခေါ်သွားရန်နှင့် ထို့နောက် ဝိညာဉ်တီကောင်များကို ဖမ်းယူရန်အတွက် ချိုင့်ဝှမ်းသို့ သွားရန် လိုအပ်သည်။

အပြန်ခရီးမှာ အေးအေးချမ်းချမ်းပင် ဖြစ်သည်။ ဒါရုံကျွန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိသားစုဝင် ရှစ်ဦးမှာ အနားယူရန် သူတို့၏ အိမ်အသီးသီးသို့ ပြန်သွားကြသည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် ထိုမိသားစုကို ကျွန်း၏ တောင်ဘက်ရှိ မြို့ငယ်လေးသို့ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူတို့ နေထိုင်ရန် လစ်လပ်နေသော အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို စီစဉ်ပေးရန် မြို့တော်ဝန်ထံ အပ်နှံလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ... မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို သိလောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်။ မင်းတို့ မိသားစု ဒီကျွန်းမှာ အေးအေးဆေးဆေး အခြေချ နေထိုင်နိုင်ပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိတ်ဆွေ" ထိုအမျိုးသမီးက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် စိတ်အာရုံဖြင့် ဆက်သွယ်ပြောကြားလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်တာက ငါ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဟူလန်နဲ့ တခြားလူတွေကို မပြောပြပါနဲ့ဦး"

လီကျစ်ရွေ့က ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ကလေးတွေမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိခဲ့ရင်ရော... သူတို့ကို ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ် ခေါ်ဆောင်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သူတို့မှာ ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိပါဘူး"

လီကျစ်ရွေ့က ထိုအမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းညိမ့်ကာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုမိသားစုကို အေးချမ်းစွာ အတူတူ ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် အချိန်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မထွက်ခွာမီ သူသည် မြို့တော်ဝန်ကိုလည်း ထိုမိသားစုကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးရန် မှာကြားခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်တီကောင်များရှိရာ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ သွားရန် ရှိသေးသဖြင့် ဒါရုံကျွန်းတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။ လီရှီထင်ကို ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့ပြီးနောက် လီရှီလျန့်နှင့်အတူ ဝိညာဉ်လှေကို စီးကာ ဒါရုံကျွန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နေမင်းနေရာတွင် လခြမ်းက အစားထိုးဝင်ရောက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်ပျိုးလာသည်။ ကြယ်တာရာပေါင်းစုံသည် ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပစွာ နေရာယူထားကြသည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း လီကျစ်ရွေ့နှင့် လီရှီလျန့်တို့သည် သူတို့၏ ရှိနေခြင်းကို ဖုံးကွယ်ထားကာ ဝိညာဉ်တီကောင်များ ပေါ်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ခဏနေရင် အလျင်စလို မလုပ်နဲ့ဦး၊ အရင်ဆုံး ဝိညာဉ်တီကောင် ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်" လီရှီလျန့်က စိတ်အာရုံဖြင့် သတင်းစကား ပေးလိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့က ခေါင်းညိမ့်ပြပြီး "ဒီဝိညာဉ်တီကောင်တွေက ဘာလို့ ဒီမှာပဲ နေနေကြတာလဲ? မြေအောက်မှာ ဝိညာဉ်ကြောများ ရှိနေတာလား?" ဟု သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်တီကောင်များသည် မွေးမြူရ အလွယ်ကူဆုံးနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် လိုအပ်ချက် အနည်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း ကြီးထွားပွားများရန်အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လိုအပ်နေသေးသည်။

အကယ်၍ သူတို့တွင် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို စားသုံးမိပြီး မိစ္ဆာသားရဲအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့လျှင်ပင် ပြောင်းလဲပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပေါများသော နေရာများသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြမည် ဖြစ်သည်။ ဤချိုင့်ဝှမ်းလေးတွင် ဆက်နေပြီး မြေဆီလွှာကို အားကောင်းစေနေသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးလှသည်။

"မြေအောက်မှာ ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခု ရှိပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်စက်လေးတောင် အပေါ်ကို ယိုစိမ့်မလာဘူး။ အဲဒီဝိညာဉ်ကြောက မြေအောက် အတော်လေး နက်နက်မှာ ရှိနေရမယ်" ဟု လီရှီလျန့်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခုက ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော်လည်း ၎င်းကို အသုံးမပြုနိုင်ခြင်းမှာ နှမြောစရာပင်။

"သူတို့ ထွက်လာပြီ!" လီရှီလျန့်၏ အချက်ပေးမှုကြောင့် လီကျစ်ရွေ့ သတိဝင်လာသည်။

မြေပြင်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် တစ်ကိုက်ခန့် ရှည်လျားသော တီကောင်များသည် မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေကြသည်။ ထိုစဉ်အတွင်း သူတို့၏ ကိုယ်နောက်ပိုင်းမှ မြေရောင်အလုံးအခဲများကို စွန့်ထုတ်နေကြသည်။

"အားလုံး ထွက်လာပြီထင်တယ်၊ စဖမ်းကြစို့!" သူတို့နှစ်ဦး ခဏမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် လက်ဟန်များ ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူကြဲပက်လိုက်သော မျိုးစေ့များသည် နွယ်ပင်များအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး မြွေများကဲ့သို့ သွက်လက်စွာဖြင့် ဝိညာဉ်တီကောင်များကို ရစ်ပတ်ကာ မြေအောက်သို့ ပြန်မငုပ်နိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။

*ဝုန်း ဝုန်း!*

ဝိညာဉ်တီကောင်များသည် အားနည်းလွန်းလှသည်။ အသန်မာဆုံး တစ်ကောင်ပင် ချီကျင့်ကြံမှု အလယ်အလတ်အဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။ သူတို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ကျောက်ခဲများနှင့် ရွှံ့ညွန်များသာ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိပေ။ လီရှီလျန့်က ထိုတိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို အလွယ်တကူ ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

"စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်တီကောင် ခုနစ်ကောင်ပဲ ရှိတယ်။ အရေအတွက် နည်းပေမယ့် အစာလုံလုံလောက်လောက် ကျွေးရင် သူတို့က အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်မြန် ပွားများတတ်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ အုပ်စုကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်" လီရှီလျန့်က ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မြေအောက်တွင် ဝိညာဉ်ကြော ရှိနေနိုင်သော်လည်း သူတို့ အသက်ရှင်ရန်အတွက်သာ လုံလောက်ပြီး စားသုံးစရာ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ မရှိသဖြင့် အရေအတွက် မတိုးပွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ပြင် ဝိညာဉ်တီကောင်များသည် သဘာဝအားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ကြသည်။ စာချုပ် ချုပ်ဆိုထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို အစာအဖြစ် အသုံးပြုကာ သူတို့ကို ခိုင်းစေနိုင်သည်။

ထိုဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပါဝင်သော သစ်ရွက်များ၊ ပုပ်သိုးနေသော ဝိညာဉ်သစ်သီးများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ အညစ်အကြေးများပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။