အခန်း ၈၅ ပြန်လာခြင်း

“ဒီအလောင်းကောင်တွေကို ငါတို့နား ကပ်ခွင့်ပေးလို့မဖြစ်ဘူး။”

နှေးကွေးစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသော အလောင်းကောင်ကို ကြည့်ရင်း လီကျစ်ရွေ့သည် ‘မိုးကြိုးကျမန္တန်’ တစ်ခုကို ပြတ်သားစွာ ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ မန္တန်စက္ကူမှ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီးနောက် မိုးကြိုးတစ်စင်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာကာ အလောင်းကောင်ကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားတော့သည်။

ယခုအချိန်အထိ ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာ မရရှိသေးသော ထိုအလောင်းကောင်သည် မိုးကြိုးထိမှန်ပြီးနောက်တွင်တော့ စဉ်ဆက်မပြတ် အော်ဟစ်မြည်တမ်းကာ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင်အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီရှီထင်သည် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ အလောင်းကောင်၏ ခြေလက်များကို ချည်နှောင်ရန် ထူထဲသော နွယ်ပင်အချို့ကို လျင်မြန်စွာ ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် နွယ်ပင်များ ပိုမိုခိုင်မာလာစေရန် မျိုးစေ့များကို ဆက်တိုက်ကြဲပက်ကာ အရှိန်မြှင့် တိုးတက်စေခဲ့သည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် အလောင်းကောင်သည် နွယ်ပင်များ၏ ရစ်ပတ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ ကြီးမားသော ခွန်အားကြောင့် ဤနွယ်ပင်များက ကြာရှည်တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်သည်ကို သိသာလှသည်။

လီကျစ်ရွေ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ဒါချင်းကို ဆင့်ခေါ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အဲ့ဒီအလောင်းကောင် ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ရွှံ့ဗွက်အိုင်အတတ်ကို သုံးလိုက်စမ်း။”

အလောင်းကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်အရ ဆိုလျှင်တော့ ၎င်းသည် ရွှံ့ဗွက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် နစ်မြုပ်သွားမည်မဟုတ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ အကူအညီပေးမည်ဆိုပါက ကိစ္စမရှိပေ။

“ကျိ!”

စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်နှာနှင့် စွယ်များဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလောင်းကောင်ကို ကြည့်ကာ ဒါချင်းသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ လီကျစ်ရွေ့ကို ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်ခိုင်းပြီးမှသာ ရွှံ့ဗွက်အိုင်အတတ်ကို စတင်အသုံးပြုလေသည်။

လီရှီထင်သည် သူမ မွေးမြူထားသော ဝိညာဉ်သားရဲမှာ ဤမျှအထိ သူရဲဘောကြောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

လီကျစ်ရွေ့သည်လည်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အရှက်ရနေမိသည်။ ဒါချင်းသည် သူနှင့်အတူ ရုပ်ဆိုးကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာသားရဲများစွာကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ၎င်းက အလောင်းကောင်ကို ဤမျှ ကြောက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပါ။

ဤအခြေအနေကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလှသောကြောင့် လီကျစ်ရွေ့သည် ဆင်ခြေပေးနေသကဲ့သို့ မဖြစ်စေရန် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဒါချင်း အလုပ်ပြီးသည်နှင့် တစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ ၎င်းကို ဝိညာဉ်အာကာသပစ္စည်းအတွင်းသို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။

“ကျိ!”

ဆေးဘက်ဝင်အပင်ရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည့် ရင်းနှီးသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒါချင်းသည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လီကျစ်ရွေ့က ၎င်းကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်ဟု လုံးဝ မခံစားရဘဲ ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

“ကျစ်ရွေ့၊ မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။” လီရှီထင်က နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့က ပြုံးလျက် သိမ်းဆည်းထားသော အုတ်ခဲတုံးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး “အဒေါ်ထင်၊ ဒါကိုပဲ ကြည့်နေလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤမှော်ရတနာကို လီကျစ်ရွေ့အနေဖြင့် စနစ်တကျ မသန့်စင်ရသေးဘဲ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အသိဖြင့် အမှတ်အသားတစ်ခုသာ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို အနိုင်နိုင်သာ အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။

လီကျစ်ရွေ့သည် အုတ်ခဲတုံးအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြား ထည့်သွင်းကာ နွယ်ပင်များကြားမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသည့် အလောင်းကောင်ထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် အလောင်းကောင်မှာ ရွှံ့ဗွက်အိုင်ထဲသို့ ရိုက်သွင်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ရုန်းကန်လေလေ ပို၍ မြန်မြန် နစ်မြုပ်လေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

လီကျစ်ရွေ့က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ယခုအခါ လီရှီရန် အစီအရင် ပြင်ဆင်ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ ထိုအလောင်းကောင်ကို အေးအေးဆေးဆေး သတ်ဖြတ်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လီရှီရန်က အစီအရင်ကို စတင်တည်ဆောက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် မန္တန်အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး အလောင်းကောင်ကို ဝန်းရံကာ မီးတောက်များဖြင့် တရစပ် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

“အဲ့ဒီအလောင်းကောင် မသေသေးဘူးလား။” နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လီကျစ်ရွေ့က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှီရန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်ရင်း “အခု အရှိန်နဲ့ဆိုရင် အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက် ထပ်ကြာဦးမယ်” ဟု ဆိုသည်။

“အရမ်းနှေးလွန်းတယ်။” လီကျစ်ရွေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ပိုမြန်အောင် လုပ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းမရှိဘူးလား။”

သူတို့ရှိနေသည့်နေရာက ဝှက်ထားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှာတွေ့သွားနိုင်ခြေ ရှိနေသည်။ အချိန်ဆွဲလေလေ၊ လူမိသွားနိုင်ခြေ ပိုများလေလေဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သတင်းပေါက်ကြားသွားပါက သူတို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားမည့်အပြင် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကိုလည်း ခံရပေလိမ့်မည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အမွေအနှစ်ဆိုသည်မှာ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများထဲတွင် ရှာဖွေနေကြသည့် မည်သည့်ကျင့်ကြံသူကိုမဆို ဆွဲဆောင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အရင်က ‘မိုးကြိုးကျမန္တန်’ ရဲ့ အစွမ်းကို ကြည့်ရင် ဒုတိယအဆင့် မန္တန်စက္ကူအချို့နဲ့ ထပ်စမ်းကြည့်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။” လီရှီရန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။” အခြား ပိုကောင်းသည့် နည်းလမ်းလည်း မရှိတော့ပေ။

မိုးကြိုးကျမန္တန်၊ ရွှေစွမ်းအားဓားမန္တန်နှင့် မီးလျှံမန္တန်တို့ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အသုံးပြုလိုက်ရာ ရလဒ်မှာ ကျေနပ်စရာပင်။ အလောင်းကောင်၏ အရှိန်အဝါမှာ သိသိသာသာ အားနည်းသွားတော့သည်။

လီကျစ်ရွေ့နှင့် အခြားနှစ်ဦးသည် မိနစ်အတော်ကြာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်တော့ အလောင်းကောင်၏ ယုတ်မာသော အရှိန်အဝါများကို အပြီးတိုင် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်သည်။

လီရှီရန်က အစီအရင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး လီကျစ်ရွေ့က အလောင်းကို သိမ်းဆည်းရန် အလွတ်သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လက်စွပ်တစ်ကွင်းနှင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ စိမ်းရောင်အလင်းတစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီးနောက် ထိုအာကာသပစ္စည်းနှစ်ခုကို မြွေစိမ်းလေးက သိမ်းယူလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးစလုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသော်လည်း ဤနေရာမှာ ရရှိလာသည့် ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးရန် သင့်တော်သည့် နေရာမဟုတ်ပေ။ လီရှီရန်က ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်လှေကို နှိုးလိုက်ပြီး “အခု ချက်ချင်း ပြန်ကြစို့” ဟု ဆိုသည်။

သူတို့သုံးဦး ချိုင့်ဝှမ်းလေးထဲမှ ပျံသန်းထွက်ခွာလာချိန်တွင်မှ အပြင်လောကကြီးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် နောက်ကနေ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲတစ်ကောင် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသကဲ့သို့ အဝေးသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေကြသည်။

“ဦးလေးရန်၊ မြန်မြန်မောင်း!” လီကျစ်ရွေ့ မျက်နှာဖြူလျော့ကာ အလောတကြီး တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဤရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများထဲတွင် ‘ရွှေဝတ်စုံဝတ်အလောင်းကောင်’ (Golden Armor Corpse) သို့မဟုတ် ထို့ထက် ပိုမိုအစွမ်းထက်သည့် ‘ပျံသန်းနိုင်သော အသူရာ’ (Flying Asura) တစ်ကောင် ရှိနေနိုင်သည်ကို သူတို့ ခဏတာ မေ့လျော့နေခဲ့ကြသည်။

လီရှီရန်သည်လည်း ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများအတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော ကြီးမားသည့် အန္တရာယ်ကို သတိရသွားကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကုန်ဆုံးမှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်လှေကို အမြန်ဆုံး အရှိန်မြှင့်ကာ မြောက်ဘက်အရပ်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများအတွင်း အသားနှင့် သွေးများကို စားသောက်နေသော ရွှေဝတ်စုံဝတ် အလောင်းကောင်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကြားသိနေပုံရသည်။ ၎င်းက ပါးစပ်တွင် သွေးများနှင့် အသားစများ ပေကျံလျက်ပင် “လူမိုက်တွေ! အခု ထွက်ပြေးရုံနဲ့ လုံခြုံပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီဘိုးဘေးကြီး စတုတ္ထအဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ အစာတွေ ဖြစ်လာမှာပါ!” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများ၏ အန္တရာယ်ကြောင့် လီကျစ်ရွေ့နှင့် သူ၏ အဖော်များသည် ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိထားသော်လည်း မပျော်ရွှင်နိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်ခုံးမျက်လုံးများမှာလည်း ဗျာများနေကြသည်။

“သိပ်ပြီး တွေးမနေပါနဲ့တော့။ ရွှေဝတ်စုံဝတ် အလောင်းကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပျံသန်းနိုင်တဲ့ အသူရာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အရာတွေမဟုတ်ဘူး။” လီကျစ်ရွေ့က စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ပေးရန် ကြိုးစားရင်း “မိုးပြိုရင်တောင် ခံပေးမယ့် အရပ်အရှည်ဆုံးသူတွေ ရှိနေသေးတာပဲ။ ငါတို့မှာ ယွမ်မင်ဂိုဏ်း ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီကျစ်ရွေ့ မသိသည်မှာ သူပြောဆိုနေသည့် ယွမ်မင်ဂိုဏ်းသည် လက်ရှိတွင် အရေးပေါ် အစည်းအဝေးတစ်ခု ပြုလုပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၊ အဲ့ဒီရှေးဟောင်းနေရာက ရွှေဝတ်စုံဝတ် အလောင်းကောင်က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာလား။” တစ်ကြိမ် ကြားဖူးပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းနေရာကို သွားရောက် စူးစမ်းခဲ့ကြသည့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ယောက်ကျော်အနက် လေးဦး အသတ်ခံခဲ့ရပြီး ကျန်းထျန်းမင် မလွတ်မြောက်မီ သုံးဦးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။

သူက ကျောက်စိမ်းမန္တန်ကို သုံးပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ပြီးနောက်မှာပင် အခြား ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသည်လည်း ထိုအလောင်းကောင်၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးခဲ့ရသေးသည်။

“ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီအကောင်က စတုတ္ထအဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မယ်။” ကျန်းထျန်းမင်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ သာမန် ရွှေဝတ်စုံဝတ် အလောင်းကောင်ဆိုလျှင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအား ရှိနေမည်မဟုတ်ပေ။

“စတုတ္ထအဆင့်? ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် (Nascent Soul) လား။” လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ စတုတ္ထအဆင့်သို့ တကယ် ရောက်ရှိသွားပါက မိုင်ပေါင်းသောင်းချီသော ဧရိယာအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံးမှာ ၎င်း၏ အစာများ ဖြစ်လာပေတော့မည်။

“ဒါကို ‘ရှင်လေးရှန်း’ (Shen Leishan) ဆီ ချက်ချင်း သတင်းပို့ရမယ်။ သူတို့ရဲ့ မိုးကြိုးအတတ်တွေနဲ့ဆိုရင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ပေါင်းပြီး အဲ့ဒီအကောင် အဆင့်မတက်ခင် နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မယ်။” ကျန်းထျန်းမင်က ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှင်လေးရှန်းကို ဆက်သွယ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ လူကိုယ်တိုင် သွားရောက် အကြောင်းကြားရမည်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်တွင်မူ ဆက်သွယ်ရေးအတွက် အထူးပြုလုပ်ထားသော မှော်ရတနာ ရှိသည်။

“ငါ ချက်ချင်းပဲ ရှင်လေးရှန်းကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။” ဂိုဏ်းချုပ်သည် အခြေအနေ၏ လေးနက်မှုကို သဘောပေါက်သည်။ အကယ်၍ ကိုင်တွယ်မှု မှားယွင်းသွားပါက ယွမ်မင်ဂိုဏ်းပင်လျှင် ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ပုံစံ မှော်ရတနာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ဂိုဏ်း၏ တံဆိပ်တော်ကို အလယ်တွင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကို ထည့်သွင်းကာ ရတနာကို နှိုးလိုက်သည်။

ရှင်လေးရှန်း၏ ‘စိမ်းရောင်ဓားဂိုဏ်း’ (Green Sword Sect) ရှိ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းတွင် အရပ်ရှည်ပြီး ဗလကောင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် စာရွက်စာတမ်းများကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေစဉ် ဘေးနားရှိ ကျောက်စိမ်းဆက်သွယ်ရေးပြားမှာ ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

“ယွမ်မင်ဂိုဏ်းလား။” ထိုအမျိုးသား မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရှင်လေးရှန်းနှင့် ဆက်သွယ်မှု အလွန်နည်းပါးသော ဤလက်အောက်ခံဂိုဏ်းကို သူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။

“တစ်ခုခု ဖြစ်လို့ ငါတို့ဆီ ဆက်သွယ်တာလား။” သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ရင်း ကျောက်စိမ်းပြားကို ထိလိုက်ကာ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုလိုက်လေတော့သည်။