အခန်း ၈၂ ဖုတ်ကောင်များ

“ကျေးဇူးပြု၍ ကျွန်ုပ်တို့ တာအိုမိတ်ဆွေသုံးဦးကို အသက်ချမ်းသာပေးသနားဖို့ တောင်းပန်အပ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဂျူနီယာညီလေးတို့သည် အစေခံများအဖြစ် အမှုထမ်းရန်နှင့် သင်တို့အား သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် ဝန်မလေးပါဘူး!” မည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်စေကာမူ စီရင်ထုံးကို မဖောက်ထွင်းနိုင်သည်ကို သိရှိသွားသည့်အခါ ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ ငိုယိုကာ အသနားခံကြလေသည်။

လီကျီရွှေသည် ထိုလူနှစ်ယောက်၏ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ အသနားခံနေသည့် အမူအရာကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုရင်း ခပ်ဖွဖွရယ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်သာ မျက်လုံးထဲက အမုန်းတရားနဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်အာရုံတွေကို အခုထက်ပိုပြီး ကောင်းကောင်းဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ရင် ငါ မင်းတို့ကို အစေခံအဖြစ် လက်ခံဖို့ စဉ်းစားမိကောင်း စဉ်းစားမိပါလိမ့်မယ်။ ကံမကောင်းတာက မင်းတို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက အတော်လေး ညံ့ဖျင်းနေတာပဲ။”

ထိုလူနှစ်ယောက် ခဏတာ ကြောင်အသွားသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အကြေးခွံစိမ်းမြွေသည် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အပေါ်ယံမျှသာရှိသော ကိုက်ရာတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ဒါ ဘာလဲ?!” ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ပိုမြင့်သည့် စီနီယာဖြစ်သူမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သော်လည်း သူတို့ကို တိုက်ခိုက်သွားသည်မှာ အကြေးခွံစိမ်းမြွေဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရပေ။ သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးတစ်လုံးကို အမြန်မျိုချလိုက်သည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးက အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။

စီရင်ထုံး၏ တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် လီကျီရွှေတို့အဖွဲ့၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရင်း ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ မိမိကိုယ်ကို ခုခံကာကွယ်နေရသလို ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းကိုလည်း ရှာဖွေနေကြရသည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းချင်းပင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိထားမိလာကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်များမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ခမ်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှသာ သူတို့ အဆိပ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

“ငါ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့ကို အေးအေးဆေးဆေး နေခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး!” ဂျူနီယာညီလေးဖြစ်သူမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နာကျည်းမှုနှင့် အာဃာတများဖြင့် တွန့်လိမ်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ကာ ကိုယ်တိုင်ဖောက်ခွဲခြင်းဖြင့် စီရင်ထုံးကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လီကျီရွှေသည် သူတို့ အသည်းအသန် တုံ့ပြန်လာမည်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် အနီးအနားတွင် ထင်းရှူးအပ်များကို ဝှက်ထားခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်များ အမြောက်အမြား ထည့်သွင်းထားသည့် ထိုအပ်များသည် ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျံထွက်သွားပြီး ဂျူနီယာညီလေး၏ အသက်သွေးကြောမှတ်များကို ထိုးဖောက်သွားကာ သူ၏ ကိုယ်တိုင်ဖောက်ခွဲရန် ကြိုးပမ်းမှုကို ဟန့်တားလိုက်သည့်အပြင် သူ၏ အသက်ကိုလည်း နုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ပြူးထွက်နေသော မျက်လုံးများနှင့် အရုပ်ဆိုးလှသော သေဆုံးနေသည့် အလောင်းကို ကြည့်ကာ ကျန်ရှိနေသည့် လူမှာ “ဂျူနီယာညီလေး!” ဟု အသည်းယားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တိုက်ပွဲမစတင်မီက လီကျီရွှေတို့ သုံးယောက်ကို အနိုင်မရလျှင်ပင် အေးအေးဆေးဆေး ဆုတ်ခွာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုမူ ဂျူနီယာညီလေးမှာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီဖြစ်ပြီး စီနီယာဖြစ်သူ၏ အချိန်မှာလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“ငါ မင်းတို့ကို ကျိန်စာတိုက်တယ်... မင်းတို့ သေရင်တောင် မြေမခပဲ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး သေဆုံးပါစေ...” အလွန်ရက်စက်သော ကျိန်စာများ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီရှီရန် အရေးမယူမီမှာပင် သူသည် သူ၏ ဓားဖြင့် မိမိ၏ နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်လိုက်လေသည်။

သူ သေအံ့ဆဲဆဲ သွေးများအန်နေသည့်တိုင် သူ၏ ကျိန်စာတိုက်မှုကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

လီကျီရွှေနှင့် သူ၏အဖော်များသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည့် အမူအရာဖြင့် တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ကို အမြန်ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး ထိုလူနှစ်ယောက်၏ အလောင်းများကို ဖျက်ဆီးကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည့် ပထမအဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ဆက်လက်သိမ်းဆည်းရန် ဖြစ်သည်။

“ကျီရွှေ၊ မြန်မြန်လာပါဦး။ ဒီ ‘အနီရောင်အဆီအနှစ်မှို’ နဲ့ ‘ဖီးနစ်ချီမြက်’ တွေက ‘အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး’ ဖော်စပ်ရာမှာ လိုအပ်တဲ့ ဖြည့်စွက်ဆေးနှစ်မျိုး မဟုတ်လား?” လီရှီရန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လီကျီရွှေမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အနီရောင်အဆီအနှစ်မှိုနှင့် ဖီးနစ်ချီမြက်တို့သည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးအတွက် ဖြည့်စွက်ဆေးများဖြစ်သောကြောင့် ပြင်ပတွင် အလွယ်တကူ ဝယ်ယူ၍မရနိုင်ပေ။ ယခု ဤနေရာတွင် ရရှိလိုက်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩစရာပင်။

“ဦးလေးရန်၊ ဒါတွေကို အမြန်သိမ်းလိုက်ပါ!” လီကျီရွှေက မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ဆိုသည်။ “ဝိညာဉ်မျိုးစေ့တွေများ ရှိနေဦးမလား မသိဘူး။”

အကယ်၍ သူတို့တွင် ဝိညာဉ်မျိုးစေ့များ ရှိခဲ့လျှင် လီမိသားစုသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဤဆေးဖက်ဝင်အပင် နှစ်မျိုးကို စိုက်ပျိုးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

လီမိသားစုအနေဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးကို မဖော်စပ်နိုင်သေးလျှင်ပင် ကိစ္စမရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုဆေးနှစ်မျိုးမှာ သူ့ဘာသာသူပင် အလွန်တန်ဖိုးရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အနီရောင်အဆီအနှစ်မှိုကို အဓိကဆေးအဖြစ် အသုံးပြုပါက ‘အဆီအနှစ်ဖြည့်ဆေးလုံး’ ကို ဖော်စပ်နိုင်သည်။ ‘ဝါဂွမ်းဂျင်ဆင်း’ နှင့် ပေါင်းစပ်ပါက အဆီအနှစ်နှင့် စွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းပေးသော ‘ရတနာနှစ်ပါးဆေးလုံး’ ကို ရရှိနိုင်ပြီး ‘ဝိညာဉ်အားဖြည့်သီး’ ကို ထပ်ပေါင်းထည့်ပါက ဒုတိယအဆင့် ‘ရတနာသုံးပါးဆေးလုံး’ ကို ဖော်စပ်နိုင်သည်။

ဖီးနစ်ချီမြက်မှာမူ ‘အပုပ်ထုတ်ဆေးလုံး’ ဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုရုံသာမက ငှက်အမျိုးအစား ဝိညာဉ်သားရဲများအတွက်လည်း အလွန်အကျိုးရှိပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအမြန်နှုန်းကို အနည်းငယ် တိုးတက်စေသည်။

ဖီးနစ်ချီမြက်ကို စတုတ္ထအဆင့်အထိ စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီး ငှက်ဝိညာဉ်သားရဲများ စားသုံးပါက ဖီးနစ်သွေးမျိုးဆက် အစအနလေးပင် ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

‘အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့ဆိုရင် စုစုပေါင်း ဝိညာဉ်ဆေးကိုးမျိုး လိုအပ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ အာကာသထဲက ‘ကောင်းကင်ဝိညာဉ်သီး’ ပါ ထည့်တွက်ရင် မိသားစုအနေနဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးပြီပဲ!’ ထိုသို့တွေးတောရင်း လီကျီရွှေမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

“ဆက်ရှာကြရအောင်၊ ဒီမှာ တခြား အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ရှိနေနိုင်သေးတယ်လေ။”

သို့သော် လီကျီရွှေ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အဖိုးတန်ဆေးဖက်ဝင်အပင် အများအပြား ရှိသော်လည်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သည့် တခြားဆေးမျိုးစုံကိုမူ ထပ်မံမတွေ့ရတော့ပေ။

——

ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံ၏ ပင်မခန်းမကြီးအောက်တွင် အလွန်မှောင်မိုက်သော ဂူတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုဂူထဲမှ ကျောက်တုံးကို သတ္တုနှင့် ထုရိုက်သံကဲ့သို့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံ ပွင့်တာ နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီပဲ။ အပြင်မှာ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိနေလောက်ပြီ။ ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ!”

ဆေးပေါင်းဖိုပုံစံ ပန်းထိုးထားသည့် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြာပန်းသရဖူ ဆောင်းထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြစ်ရေကို ဖြတ်ကျော်ကာ ပြတင်းပေါက်များမှ တိုးဝင်လာသော မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းမှာ သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

အကယ်၍ ထိုစဉ်က အနီးအနားတွင် လူတစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့လျှင် သူ၏အသားအရည်မှာ သာမန်လူများနှင့် မတူဘဲ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်။

ယင်းမှာ သူသည် လူသားမဟုတ်ဘဲ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်! အတိအကျဆိုရသော် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် ယှဉ်နိုင်ပြီး အတိတ်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိထားသည့် ‘ရွှေချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင်’ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

“အပြင်က ရွှေအမြုတေအဆင့် လူမိုက်တွေကတော့ ခန်းမရဲ့ စီရင်ထုံးကို အခုထိ မဖောက်နိုင်ကြသေးဘူးပဲ” ဟု ရွှေချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင်က ရုတ်တရက် ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ငါပဲ မင်းတို့ကို ကူညီပေးလိုက်တော့မယ်!”

ရွှေချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင်သည် ခန်းမအတွင်းရှိ အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖျက်ဆီးလိုက်ပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ယင်းမှာ စီရင်ထုံး၏ အရေးကြီးသော အချက်အချာနေရာပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ခန်းမကို ကာကွယ်ထားသော စီရင်ထုံးမှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်ရှိ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများက တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ စီရင်ထုံးမှာ ပဲ့တင်သံတစ်ခုနှင့်အတူ ကြေမွသွားလေတော့သည်။

“စီရင်ထုံး ပျက်သွားပြီ!” အပြင်ဘက်ရှိ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားကြသည်။ အခြေအနေမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားမိကြသောကြောင့် အများစုမှာ ချက်ချင်း မဝင်သွားကြပေ။

သို့သော် အချို့သော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ များများစားစား မစဉ်းစားဘဲ စီရင်ထုံး ပျက်သည်နှင့် ခန်းမအတွင်းသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

“အားးးး!”

သူတို့ ဝင်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသာလျှင် မည်းမှောင်နေသည့် ဝမ်းဗိုက်ဒဏ်ရာများကို ဖိကာ ဘာမှမပြောဘဲ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

“အတွင်းထဲမှာ တစ်ခုခုများ ရှိနေတာလား?” ကျန်းထျန်းမင်မှာ သူ၏ ကံကောင်းမှုကို ကျိတ်၍ ဝမ်းသာနေမိသည်။ သစ်သားဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ လှုပ်ရှားမှုမရှိသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ရှေ့မဆက်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်နိုင်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည်လည်း ထိုသုံးယောက်ကဲ့သို့ သို့မဟုတ် ယခုထက် ပိုဆိုးသော အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေမည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပြီး လောလောဆယ်တွင် အသက်ရှင်ခွင့် ရနေသေးသည်။

ခန်းမထဲမှ ပြန်ထွက်မလာနိုင်သည့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာမူ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အလွန်နည်းပါးနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းထျန်းမင်သည် ချက်ချင်း ထွက်မပြေးသေးပေ။ ပထမအချက်မှာ ဤနေရာတွင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၁၂ ဦး ရှိနေသောကြောင့် ခန်းမထဲတွင် ပုန်းနေသော ထိုအရာသည် သူတို့အားလုံးကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ ခန်းမထဲရှိ အခွင့်အရေးများကို လက်မလွှတ်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် အခြေအနေ ဆိုးရွားလာပါက ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန်လည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။

“ဂျွတ်... ဂျွတ်...”

ခန်းမထဲမှ အရိုးနှင့် အသားများကို ဝါးစားနေသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ကျောစိမ့်သွားကြပြီး ပို၍ သတိထားလိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်များ လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်များမှာလည်း တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ။

ခဏအကြာတွင် သွေးစွန်းနေသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်နှာနှင့် စူးရှသော အစွယ်များရှိသည့် ရွှေချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင် ထွက်လာသည်။ သူက သူ၏ ထူးဆန်းသော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “မင်းတို့ မထွက်သွားချင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါ့အတွက် ဒီမှာပဲ အပြီးတိုင် နေခဲ့ကြတော့!”

“ရွှေချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင်!” ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရွှေချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုများစွာက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သို့သော် သူက ဘာမှမလုပ်ဘဲ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံယူရင်း ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။

“ငါ့ကို ယားအောင် လုပ်နေတာလား?” ဟု ရွှေချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင်က ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ရှေ့၌ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော လက်သည်းများမှာ ထိုကျင့်ကြံသူ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!?” သေဆုံးသွားသော ထိုကျင့်ကြံသူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ လူအုပ်ကြားတွင် ထင်ရှားနေသော်လည်း ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ ရွှေချပ်ဝတ်ဖုတ်ကောင်သည် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ချက်မျှပင် မထိခိုက်ဘဲ ခံနိုင်ရည်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ပြေးကြ!” သစ်သားဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုပညာရပ်များကို သုံးကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း နောက်ကျမနေဘဲ သူတို့နောက်သို့ အမြန်လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံ အတွင်းရှိ ထောင်ပေါင်းများစွာသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် စွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကျင့်ကြံသူများ၏ အသက်အန္တရာယ်ကိုမူ ယခုအချိန်တွင် မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ပေ။