အခန်း (၉၈) ဧည့်သည်ဆေးပညာရှင်
ဘေးနားရှိ အစောင့်ဖြစ်သူမှာ ဆက်၍ မကြည့်နေနိုင်တော့ပေ။ စီမံခန့်ခွဲသူ ချူ ကဲ့သို့ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က ချူဖုန်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည်မှာ နှစ်နာရီကျော်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ စီမံခန့်ခွဲသူချူက ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်မှ အသုံးမကျသူဟု နာမည်ကြီးသည့် ချူဖုန်းကို ထမင်းအတူစားရန် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖိတ်ကြားသော်လည်း ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသည်။
“ဘာမဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ မင်း တကယ်ကို အကောင်းနဲ့ အဆိုး မသိတာပဲ။ ငါတို့ မန်နေဂျာက မင်းကို အပြင်မှာ စောင့်နေတာ နှစ်နာရီကျော်ပြီ။ မင်းကို စိတ်ရင်းနဲ့ ထမင်းဖိတ်ကျွေးတာကိုတောင် မင်းက ငြင်းရဲတယ်ပေါ့။”
“ငါတို့ မန်နေဂျာကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးချင်တဲ့ အထက်တန်းစား ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် များလဲသိလား၊ သူတို့မှာ ဖိတ်ခွင့်တောင် မရကြဘူး။”
အစောင့်ဖြစ်သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ချူဖုန်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ဆေးပညာရှင်ချူကို မရိုမသေ မလုပ်နဲ့။” စီမံခန့်ခွဲသူချူက သူ့အစောင့်ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။
ချူဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် စီမံခန့်ခွဲသူချူ၏ မြင်းရထားကို ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မြင်းချေးပုံ နှစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စီမံခန့်ခွဲသူချူသည် ဤနေရာ၌ အတော်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်း အရောင်းဆိုင်၏ မန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသူသည် ဆေးပညာရှင်များအသင်း ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရန် မည်သည့်အခက်အခဲမျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူရောက်ရှိလာကြောင်း သိလျှင်ပင် ဆေးပညာရှင်များအသင်း ဥက္ကဋ္ဌကိုယ်တိုင် ထွက်၍ ကြိုဆိုမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် အဘယ်ကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် ဤမျှပင်ပန်းကြီးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေရသနည်း။
နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ နေထိုင်ခဲ့သည့် မိစ္ဆာအိုကြီးတစ်ဦးဖြစ်သော ချူဖုန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး စီမံခန့်ခွဲသူချူ၏ နှိမ့်ချဖော်ရွေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ စီမံခန့်ခွဲသူချူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အစစ်အမှန်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။ ၎င်းမှာ ပါရမီရှင်များကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ရှာဖွေနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ထမင်းစားဖို့အတွက်ဆိုရင် အချိန်က သိပ်နောက်ကျသွားပြီ။ စီမံခန့်ခွဲသူချူက ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်အထိ စောင့်နေခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အားနာမိပါတယ်။”
“စီမံခန့်ခွဲသူချူ ပြောစရာရှိတာကို တိုက်ရိုက်ပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ပါတယ်။”
ချူဖုန်းသည် စီမံခန့်ခွဲသူချူအပေါ် အနည်းငယ် သဘောကျသွားပြီး သူ၏ လေသံမှာလည်း ပိုမိုယဉ်ကျေးလာသည်။
အခြားအရာများကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ စီမံခန့်ခွဲသူချူသည် ဆေးပညာရှင်များအသင်း ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုဘဲ အပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းက ချူဖုန်း၏ အကျိုးစီးပွားကို အမှန်တကယ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးခြင်းဖြစ်သည်။
စီမံခန့်ခွဲသူချူသည် ချူဖုန်းအကြောင်းကို အတော်အတန် စုံစမ်းပြီးပုံရပြီး ချူဖုန်းက သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ဖုံးကွယ်ထားလိုကြောင်း သိရှိထားပုံရသည်။ စီမံခန့်ခွဲသူချူ၏ အဆင့်အတန်းဖြင့်သာ ခန်းမထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်၍ ချူဖုန်းကို ရှာဖွေခဲ့လျှင် လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်မှာ သေချာသည်။
“ဒါဆိုရင် ဆေးပညာရှင်ချူကို မြင်းရထားထဲမှာ စကားပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါရစေ။” စီမံခန့်ခွဲသူချူက လိုက်ကာကို မ၍ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်လိုက်များကို “ဘယ်သူ့ကိုမှ မြင်းရထားနား အကပ်မခံနဲ့” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ချူဖုန်းသည် လိုက်ပါ၍ မြင်းရထားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်းရထားအတွင်းပိုင်းမှာ ဇိမ်ကျကျ ပြင်ဆင်ထားရုံသာမက ရှစ်မြှောင့်စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ဝက်ဝံသားရေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခုံတန်းရှည်များလည်း ရှိနေသည်။ မြင်းရထား၏ နောက်ဘက်ရှိ ခုံတန်းမှာ အထူးသဖြင့် ကျယ်ဝန်းပြီး လှဲလျောင်း၍ အိပ်စက်နိုင်သည်အထိ ဖြစ်သည်။
ခရီးဝေးသွားရမည်ဆိုပါက လှဲလျောင်းအနားယူနိုင်ရန် အခင်းများနှင့် စောင်ပါးများလည်း ရှိသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် လတ်ဆတ်သော သစ်သီးများနှင့် မုန့်အချိုအချို့ကို ပြင်ဆင်ထားပြီး စားပွဲအောက်ရှိ အမွှေးတိုင်ဖိုမှ ခရမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ စန္ဒကူးနံ့သာရနံ့သင်းသင်းမှာ မြင်းရထားတစ်စီးလုံး ပျံ့နှံ့နေပြီး ၎င်းမှာ စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည့် အာနိသင်ရှိသည်။
အသက်အနည်းငယ် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ထူးထူးခြားခြား ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ချမ်းသာသူများမှာ ဘဝကို မည်သို့ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းရမည်ကို အမှန်တကယ် သိကြပေသည်။ ဤမြင်းရထားမှာ ရွေ့လျားနေသည့် ဇိမ်ခံဧည့်ခန်းဆောင်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။
“ကဲ... ဆေးပညာရှင်ချူ၊ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦး၊ မုန့်တွေလည်း သုံးဆောင်ပါဦး။ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု အားနည်းတာရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။” စီမံခန့်ခွဲသူချူက ချူဖုန်းကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် စီမံခန့်ခွဲသူချူသည် ချူဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ချူဖုန်းမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် ချူဖုန်း၏ တည်ငြိမ်မှုကို အတော်ပင် အထင်ကြီးသွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြချီးကျူးမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။
“ဆေးပညာရှင်ချူ၊ ကျွန်တော် စကားကို လှည့်ပတ်မပြောတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပါရစေ။ ဒီနေ့ လေလံပွဲမှာ ‘ရွှေအင်းတော် ကိုယ်လုံဆေးလုံး’ အချို့ကို ရောင်းချခဲ့တယ်၊ အဲဒီဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်တဲ့ ဆေးပညာရှင်က မင်းပဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ကျွန်တော် ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ မင်းကို ကျန့်ယွန်းမြို့တော်မှာရှိတဲ့ ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်း အရောင်းဆိုင်မှာ လာရောက်ပူးပေါင်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ။”
စီမံခန့်ခွဲသူချူက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ချူဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
ချူဖုန်းက ချက်ချင်းပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ စီမံခန့်ခွဲသူချူသည် ချူဖုန်း၌ ကြီးမားသော ပါရမီရှိသည်ကို ပို၍ ယုံကြည်သွားသည်။ မည်သည့် သာမန်ဆေးပညာရှင်မဆို ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းခွင့်ရမည်ဆိုပါက အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချူဖုန်း၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
ယင်းက သူသည် ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်းကို အလွန်အမင်း အလေးမထားကြောင်း ပြသနေသည်။
ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်းသည် ကျန့်ယွန်းမင်းဆက်တွင် ထိပ်တန်း အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း တစ်ချိန်က ဆေးဘုရင် (Alchemy Venerate) ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ချူဖုန်းအတွက်မူ ထူးခြားသောအရာ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်း၏ ဆိုင်ခွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
စီမံခန့်ခွဲသူချူက အံကြိတ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီဖိတ်ခေါ်မှုက အနည်းငယ် ရုတ်တရက်ဆန်သွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ မင်းအတွက် အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်း အရောင်းဆိုင်ရဲ့ ‘ဧည့်သည်ဆေးပညာရှင်’ (Guest Alchemist) အဖြစ်ပဲ တာဝန်ယူပေးပါလား။”
ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်တွင် ထူးချွန်သည့် ဤပါရမီရှင်ကို ရရှိရန်အတွက် စီမံခန့်ခွဲသူချူသည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ အဆင့်အတန်းကို နှိမ့်ချကာ ချူဖုန်းကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်နေသည်။
‘ဧည့်သည်ဆေးပညာရှင်’ ဆိုသည်မှာ ဧည့်သည်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး မိမိစိတ်ကြိုက် လွတ်လပ်စွာ လာနိုင်၊ သွားနိုင်ကာ မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မျှ မရှိပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်း၏ အမြဲတမ်းဆေးပညာရှင်များ ရရှိသော အခွင့်အရေးများစွာကိုလည်း ခံစားခွင့်ရှိသည်။ အမှန်တကယ် ထူးချွန်ပြီး လက်လွှတ်မခံနိုင်သည့် ဆေးပညာရှင်များကိုသာ စီမံခန့်ခွဲသူချူက ဤရာထူးကို ပေးအပ်လေ့ရှိသည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်က ကျန့်ယွန်းတော်ဝင်မိသားစုနဲ့ အဆင်မပြေဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အခြေအနေကလည်း မင်းတို့အတွက် သိပ်မကောင်းလှဘူး။ မင်းသာ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဧည့်သည်ဆေးပညာရှင် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် အဲဒီအဆင့်အတန်းကို အသုံးပြုပြီး အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာ မင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။”
စီမံခန့်ခွဲသူချူသည် လူတို့၏ စိတ်ကို ဖတ်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားများသည် ချူဖုန်း၏ စိတ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကြိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားချင်တာကတော့ ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်းအတွက် ဆေးလုံးဖော်စပ်ပေးဖို့ဆိုတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။” ချူဖုန်းက သူ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ပြောကြားရင်း လက်ခံလိုက်သည်။
အကယ်၍ အခြားဆေးပညာရှင်တစ်ဦးသာ ထိုကဲ့သို့ ပြောခဲ့လျှင် မောက်မာလွန်းသည်ဟု ကဲ့ရဲ့ခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် စီမံခန့်ခွဲသူချူသည် ချူဖုန်းကို အလွန်တန်ဖိုးထားသဖြင့် စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် ချူဖုန်း၏ အခြေအနေကိုပါ သဘောတူခဲ့သည်။ စီမံခန့်ခွဲသူချူအတွက်မူ ချူဖုန်းသည် သူ၏ပြိုင်ဘက်များထံ ဆေးလုံးများ မရောင်းချလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီဖြစ်သည်။
...
ချူဖုန်းသည် စီမံခန့်ခွဲသူချူနှင့် အချိန်အတော်ကြာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ‘ဧည့်သည်ဆေးပညာရှင်’ အမှတ်အသားတံဆိပ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ကာ ကိုယ်ပိုင်ဆေးဖော်စပ်ခန်းတစ်ခုကိုလည်း ကတိပြုခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့ ထိပ်တန်းဆက်ဆံမှုကို ရရှိသဖြင့် ချူဖုန်းမှာ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။
ရွှေအင်းတော်ဂိုဏ်း အရောင်းဆိုင်တွင် ကိုယ်ပိုင်ဆေးဖော်စပ်ခန်း ရှိခြင်းက ချူဖုန်းအတွက် များစွာ အဆင်ပြေစေမည်ဖြစ်သည်။ ဆေးပညာရှင်များအသင်း ခန်းမမှာ လူစည်ကားလှသဖြင့် လျှို့ဝှက်ချက်များကို ထိန်းသိမ်းရန် မလွယ်ကူပေ။
ချူဖုန်း ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အတော်ပင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေကြသော အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့မှာ ဧည့်ခန်းဆောင်၌ စောင့်နေကြသည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ မရီး... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဆရာ့အတွက် ဆေးလုံးနှစ်သုတ် ဖော်စပ်ပေးခဲ့လို့ ဆုကြေးအချို့ ရခဲ့ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် အစ်ကိုတို့အတွက် အားဆေးအချို့ ဝယ်လာခဲ့တယ်။” ချူဖုန်းသည် မကြာသေးမီကမှ ချူကျန့်လန်ကို ငွေစင်တစ်သောင်း ပေးခဲ့ဖူးသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သံသယမဖြစ်စေရန် ငွေအစား ပစ္စည်းများကိုသာ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်အေးသွားသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “ဟားဟား... ငါ့ညီလေးတောင် ပိုက်ဆံရှာနိုင်နေပြီပဲ။ ညီလေး... ဆေးဆရာကြီး နျူ ဆီမှာ သေချာသင်ယူပါ။ ဓားလမ်းစဉ်မှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိရင်တောင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းလမ်းစဉ်မှာ တစ်ခုခု အောင်မြင်အောင်လုပ်နိုင်ရင် မင်းအတွက် နာမည်ကောင်းရမှာပါ။”
ချူကျန့်လန်မှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေပြီး ချူဖုန်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာ ကြည့်နေသည်။
သို့သော် ချူဖုန်း စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည့် အားဆေးများကို မြင်သောအခါ မရီးဖြစ်သူက “နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်းတွေ၊ သမင်ဦးချိုနုတွေ... ဒါတွေက အတော်လေး ဈေးကြီးမှာပဲ။ နောက်ဆို ပိုက်ဆံတွေကို ဒီလိုမျိုး မဖြုန်းပါနဲ့တော့။ ရတဲ့ငွေတွေကို စုထားပါ၊ မရီးတို့ သိမ်းထားပေးမယ်။”
“မင်းလည်း အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် ကျော်နေပြီဆိုတော့ နောက်နှစ်နှစ်လောက်နေရင် မင်းအတွက် မိန်းမတစ်ယောက် ရှာပေးရဦးမယ်။”