အခန်း ၉၅ - မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်း
“မှားယူလာမိတာ... မှားယူလာမိတာ!” ဟုန်ဝမ်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မျောက်ဖင်ကဲ့သို့ နီရဲနေလေသည်။ သူသည် ဆေးလုံးသေတ္တာကို ကောက်ကိုင်ကာ လေလံပစ္စည်း စစ်ဆေးရေးခန်းမအတွင်းမှ ထွက်ပြေးသည့်နှယ် အမြန်ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။
ပရိသတ်များမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ ရယ်မောကြပြန်သည်။ ဦးနှောက်ရှိသူတိုင်း ဟုန်ဝမ် လိမ်ညာနေသည်ကို သိကြ၏။ သူက ဆေးလုံးမပါလာဟု ပြောသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် သူယူလာသည့်ပစ္စည်းကို ချူဖုန်း၏ ပစ္စည်းနှင့် မနှိုင်းရဲသဖြင့် ထုတ်မပြရဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူဖုန်း၏ ‘ရွှေရောင်အင်းစာ ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံး’ မှာ အလွန်တရာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလွန်းနေသောကြောင့်တည်း။
ချူဖုန်း၏ ဆေးလုံးနှင့် ယှဉ်နိုင်မည့် ဆေးလုံးမျိုးမှာ ရှားပါးရုံသာမက လက်တွေ့တွင် မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဟုန်ဝမ်... သေတ္တာကို ဖွင့်ပြလိုက်ပါဦး၊ မင်း မှားယူလာတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး!” “ဟုတ်တယ်... မင်းရဲ့ သေတ္တာက ကြည့်ရတာ အရမ်းလှတာပဲ၊ မှားစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး!” ကြည့်ရှုနေသူအချို့က ဟုန်ဝမ်၏ အမှားကို ဝိုင်းဝန်းလှောင်ပြောင် သရော်နေကြသည်။
ဟုန်ဝမ်မှာ ပို၍မြန်မြန် ပြေးထွက်သွားသည်။ “သေတ္တာကို ရောင်းပြီး ပုလဲကို ပြန်ပေးတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားဖူးလား... ငါ့သေတ္တာက လက်ရာမြောက်ပြီး လှပရုံသက်သက်ပါ...” ဟု ဗလုံးဗထွေး ပြန်ပြောရင်း လေလံခန်းမထဲမှ လွတ်အောင် ပြေးတော့သည်။
အလွန်အမင်း အလျင်စလို ဖြစ်နေသဖြင့် သို့မဟုတ် တံခါးခုံနှင့် တိုက်မိသဖြင့် သူသည် ခြေချော်ကာ လဲကျသွားသည်။
ဒုန်း! သူသည် မြေကြီးပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျသွားပြီး လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာလေးမှာလည်း ကွဲသွားကာ ဖယောင်းပိတ်ထားသည့် ဆေးလုံးလေး လိမ့်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ‘တတိယအဆင့် ဓားအလင်းသန့်စင်ဆေးလုံး’ ဖြစ်နေသည်။
၎င်းသည် ဓားဆရာကြီး (Great Sword Master) တစ်ဦးအတွက် ၎င်း၏ ဓားအလင်းကို သန့်စင်ပေးပြီး စွမ်းအားတိုးစေရန် ကူညီပေးနိုင်သော ဆေးလုံးဖြစ်သည်။ ဤဆေးလုံးသည် အတော်အတန် အဆင့်မြင့်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ချူဖုန်း၏ ပထမအဆင့် ‘ရွှေရောင်အင်းစာ ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံး’ နှင့်မူ လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။ ဆေးလုံးအဆင့် နိမ့်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တန်ဖိုးနှင့် ရှားပါးမှုအရ ချူဖုန်း၏ ဆေးလုံးကို မမီခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟုန်ဝမ်သည် ဆေးလုံးကို ကောက်ယူကာ ကွဲသွားသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အရှက်တကွဲဖြင့် အမြန်ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။
ချူဖုန်းကမူ ဟုန်ဝမ်ကဲ့သို့ လူပြက်တစ်ယောက်ကို အရေးတယူပင် မလုပ်ချေ။ ထိုသူသည် သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ရန်ပင် အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ။
...
လေလံပွဲကို သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ကျင်းပရာ ချူဖုန်း တင်သွင်းထားသော ရွှေရောင်အင်းစာ ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံး ကိုးလုံးမှာ အလုအယက် ဖြစ်သွားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တစ်လုံးလျှင် ငွေစ ခြောက်ထောင်အထိ ဈေးပေါက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ မိုးထိအောင် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းပင် ဖြစ်သည်။ အင်းစာဆေးလုံးဖြစ်စေ၊ အခြားဆေးလုံးဖြစ်စေ အားလုံးမှာ တစ်ကြိမ်သုံး ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းကို ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
ချူဖုန်း ဖော်စပ်ထားသော အင်းစာဆေးလုံးများမှာ အလွန်လူကြိုက်များသဖြင့် လေလံရုံအတွက် အကျိုးအမြတ် အမြောက်အမြား ရရှိစေသည့်အပြင် လေလံရုံ၏ ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း ပိုမိုကျော်ကြားစေသည်။ လေလံရုံ မန်နေဂျာ ဖူသည် တတိယမြောက် ဆေးလုံးကို လေလံတင်နေစဉ်အတွင်း ချူဖုန်းအား သီးသန့်ခန်းသို့ လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ကိုယ်တိုင်လာရောက် ဖိတ်ကြားလေသည်။
လေလံရုံသို့ ရောက်ရှိနေသော အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်အများအပြားမှာ မန်နေဂျာ ဖူကို သိကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မန်နေဂျာ ဖူနှင့် သီးသန့်တွေ့ဆုံရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသလို သူသည် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော ပုဂ္ဂိုလ်လည်း ဖြစ်သည်။ မန်နေဂျာ ဖူကိုယ်တိုင် ဆင်းလာပြီး ဖိတ်ကြားသည်ကို မြင်သောအခါ လူအများ၏ အကြည့်မှာ ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသော ထိုလျှို့ဝှက်သည် ပုဂ္ဂိုလ်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြသည်။
ဤဝတ်ရုံနက်နှင့် ခေါင်းဆောင်းဆောင်းထားသော လျှို့ဝှက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မည်သူနည်း။
လေလံပွဲသို့ အမြဲလာနေကျသူအချို့မှာမူ ချူဖုန်းကို မှတ်မိကြသည်။ မကြာသေးမီကပင် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူသည် မျိုးနွယ်ကြီး လေးခု၏ အကြီးအကဲများကို ယှဉ်ပြိုင်ကာ ‘ထောင်စုနှစ် သွေးကြောပွင့်ဆေးပင်’ ကို အရယူသွားခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။
ဟန်မိသားစုမှ သခင်မလေး ဟန်ရှောင်ရင်းနှင့် သူမ၏ အစေခံမလေး လုအာတို့လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။
“သခင်မလေး... အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲဟင်။ မန်နေဂျာ ဖူကိုယ်တိုင် လာကြိုရတယ်ဆိုတော့ သူနဲ့ အရေးကြီးတဲ့ စီးပွားရေးတစ်ခုခု ဆွေးနွေးနေတာ ဖြစ်ရမယ်!” လုအာ၏ မျက်လုံးများမှာ ချူဖုန်းထံ စူးစိုက်နေပြီး ထိုဝတ်ရုံနက်နှင့် ခေါင်းဆောင်းအောက်မှ မျက်နှာကို အသည်းအသန် မြင်ချင်နေမိသည်။
ဟန်ရှောင်ရင်းကလည်း ချူဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ကာ “ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကတော့ သာမန်မဟုတ်တာ သေချာတယ်” ဟု ဆိုသည်။
ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသော ထိုလျှို့ဝှက်လူသားမှာ ၎င်းတို့က ‘ဓားဘုရင်စံအိမ်၏ အသုံးမကျသောသူ’ ဟု သတ်မှတ်ထားသည့် တတိယမင်းသား ချူဖုန်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားကြချေ။
...
မန်နေဂျာ ဖူက ချူဖုန်းကို သီးသန့်ခန်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် အစေခံမလေးတစ်ဦးက မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည်ကို လာရောက် တည်ခင်းပေးသည်။ ချူဖုန်းလည်း သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုတော့သဖြင့် ခေါင်းဆောင်းကို ချွတ်လိုက်သည်။
“မင်းသား ချူဖုန်း... လေလံပွဲ ကျင်းပနေတုန်း ခုလို ဖိတ်ခေါ်မိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!”
“မင်းသားရဲ့ ရွှေရောင်အင်းစာ ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံးတွေက ဝယ်လိုအား အရမ်းများနေလို့ပါ၊ ပြီးတော့ အရင်က မင်းသား ယူလာပေးတဲ့ ဆေးလုံးတွေကလည်း အရမ်းကို မျက်စိကျစရာ ကောင်းခဲ့တာကြောင့် ကျွန်တော်တို့နဲ့ ရေရှည် လက်တွဲသွားဖို့ ဆန္ဒရှိမလားလို့ မေးချင်တာပါ”
“နောင်မှာလည်း ဒီလို အရည်အသွေးမြင့် ဆေးလုံးတွေကို ကျွန်တော်တို့ လေလံရုံကိုပဲ ပေးပို့နိုင်မလားခင်ဗျာ။ အဲဒါဆိုရင် စင်ပေါ်က ယွီကျီကို အခွင့်အရေးယူပြီး ကြေညာခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ လေလံရုံမှာ ဒီလို အင်းစာဆေးလုံးကောင်းတွေကို ဆက်တိုက် ရနိုင်မယ်ဆိုတာကို လူတိုင်းသိအောင် ပြောလိုက်ပါ့မယ်”
မန်နေဂျာ ဖူ၏ ချူဖုန်းအပေါ် ဆက်ဆံပုံမှာ အလွန်ယဉ်ကျေးလှသည်။ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသည့် အမူအရာပင် ဖြစ်နေသည်။ ချူဖုန်း ယူလာသော ဆေးလုံးများမှာ လေလံရုံအတွက် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်များ ရရှိစေသဖြင့် ချူဖုန်းကဲ့သို့ အရေးပါသော ဖောက်သည်ကို မန်နေဂျာ ဖူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်အင်းစာဂိုဏ်း၏ ဆိုင်တွင် အစော်ကားခံခဲ့ရပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ဆယ်ယူရန် ဤဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ကာ လေလံတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မန်နေဂျာ ဖူ၏ တောင်းဆိုချက်မှာ သူဖြစ်ချင်နေသော အရာနှင့် ထပ်တူကျနေသည်။
သူက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးလိုက်ပြီး “ပြဿနာ မရှိပါဘူး! အမြဲတမ်း ပေးနိုင်မယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ပေမဲ့ အခါအားလျော်စွာ အသုတ်လိုက် ပေးပို့ပေးပါ့မယ်။ ရွှေရောင်အင်းစာ ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံး တင်မကဘဲ တခြား အင်းစာဆေးလုံးတွေကိုလည်း ပေးပို့မှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားက မန်နေဂျာ ဖူကို အလွန် စိတ်အေးသွားစေသည်။
“ဟားဟား... မင်းသား ချူဖုန်းဆီက ဒီကတိရပြီဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စိတ်ချလက်ချ ဆောင်ရွက်နိုင်ပါပြီ! နောင်မှာ ကျွန်တော်တို့ လေလံရုံဘက်က ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စရှိရင်လည်း အားမနာတမ်း ခိုင်းစေနိုင်ပါတယ်”
“ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ လေလံရုံရဲ့ အဆင့်မြင့်ဆုံး ‘အနက်ရောင်ရွှေတံဆိပ်ကတ်’ (Black Gold Card) ပါ။ လေလံတင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပစ္စည်းဝယ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကတ်ရှိရင် အထူးအခွင့်အရေးတွေ ရပါလိမ့်မယ်။ တန်းစီစရာ မလိုသလို သီးသန့် အစေခံတွေကလည်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးပါလိမ့်မယ်...”
မန်နေဂျာ ဖူသည် ချူဖုန်း၏ စိတ်ကို ရယူနိုင်ရန်အတွက် များစွာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပါပြီ! ဆွေးနွေးစရာ မရှိတော့ရင် ကျွန်တော် ပြန်ပါရစေဦး”
ချူဖုန်းသည် ထိုကတ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး မန်နေဂျာ ဖူ၏ အရိုအသေပေး လိုက်ပါပို့ဆောင်မှုနှင့်အတူ လေလံခန်းမအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် လေလံရုံအတွင်းရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိသွားလျှင်ပင် သူ မမှုချေ။ ထို့ပြင် လေလံရုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းသိမ်းမှုမှာလည်း အလွန်တင်းကျပ်သဖြင့် သူ မည်သူဖြစ်သည်ကို သိနိုင်မည့်သူမှာ အလွန်နည်းပါးပေလိမ့်မည်။
သူ့၏ ရွှေရောင်အင်းစာ ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံး ကိုးလုံးလုံး ရောင်းကုန်သွားသောအခါ မဝယ်လိုက်ရသူများမှာ အလွန် နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသည်။ ငွေစ ခြောက်ထောင်ဆိုသည်မှာ ရွှေရောင်အင်းစာဂိုဏ်းဆိုင်မှ ဆေးလုံးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်တန်သော ဈေးနှုန်း ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။
“ဒီတစ်ခေါက် လေလံတင်တဲ့ ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံးတွေက တကယ့်ကို လူကြိုက်များခဲ့တာပဲနော်။ မဝယ်လိုက်ရတဲ့သူတွေလည်း စိတ်မပျက်ကြပါနဲ့ဦး။ ဒီဆေးလုံးတွေကို ပံ့ပိုးပေးတဲ့ ပညာရှင်ကြီးက နောင်မှာလည်း ကျွန်မတို့ လေလံရုံကိုပဲ ဦးစားပေး ပံ့ပိုးပေးသွားမယ်လို့ ပြောထားပါတယ်”
“ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ လေလံရုံကို ဆက်ပြီး အားပေးကြပါဦးလို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။ အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ အင်းစာဆေးလုံးတွေကို ဝယ်ယူနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးက သင့်ဆီ ရောက်လာနိုင်ပါတယ်ရှင်!”
ယွီကျီက ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပရိသတ်ကို ပြောကြားလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ချူဖုန်းထံသို့ ခဏတာ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေလေတော့သည်။