အခန်း (၉၃) ဆေးလုံးဖြစ်တည်ခြင်း

ဒုတိယအကြိမ် သန့်စင်မှုလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးပြီးနောက် နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ရွှေရောင်အင်းကွက် ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဆေးပေါင်းဖိုအတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု ကွဲအက်သကဲ့သို့ တဖျစ်ဖျစ် မြည်သံများကို ကြားနေရသည်။

မာကျောသည့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုက ဆေးပေါင်းဖို၏ အတွင်းနံရံများကို ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

“ချူဖုန်း၊ မင်းက အင်းကွက်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နေတာလား”

နျူပေါင်ထျန်းမှာ အနားတွင် ရှိနေပြီး ချူဖုန်းကို ကူညီပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ အပြင်လူများအမြင်တွင်မူ နျူပေါင်ထျန်းက ချူဖုန်းကို ဆေးဖော်စပ်နည်း လေ့ကျင့်ပေးနေသည်ဟု ထင်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် နျူပေါင်ထျန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချူဖုန်း၏ ဆေးဖော်စပ်နည်းစနစ်များကို တိတ်တဆိတ် လေ့လာနေခြင်းဖြစ်သည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

နျူပေါင်ထျန်း၏ ရင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုလှိုင်းလုံးကြီးများ ရိုက်ခတ်နေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ချူဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အထင်ကြီးထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ချူဖုန်းက အင်းကွက်ဆေးလုံးများကိုပါ ဖော်စပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ထားခဲ့မိပေ။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ချူဖုန်းသည် သူ့ကို ရောင်းချပေးရန် မီးတောက်ပေါက်ကွဲခြင်းဆေးလုံး နှစ်လုံး ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုဆေးလုံးများကို မည်သူဖော်စပ်ခဲ့သနည်းဟု သူ တွေးတောနေခဲ့မိသည်။ ချူဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပညာရှင်တစ်ဦး ရှိနေရမည်ဟု သူ ပို၍ပင် ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

ယခုမူ ချူဖုန်းကိုယ်တိုင် အင်းကွက်ဆေးလုံးတစ်သုတ်ကို ဖော်စပ်နေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ထိုမီးတောက်ပေါက်ကွဲခြင်းဆေးလုံး နှစ်လုံးမှာလည်း ချူဖုန်းကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရပေသည်။

နျူပေါင်ထျန်းသည် ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်အကြောင်း အကုန်သိထားသူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စံအိမ်တော်နောက်ကွယ်တွင် တကယ့်ပညာရှင်တစ်ဦးသာ ရှိနေခဲ့ပါက စံအိမ်တော်ကြီး ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးသွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမည်မဟုတ်ဘဲ ကူညီပေးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

နျူပေါင်ထျန်း ယခု ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ ချူဖုန်းသည် ထိုမျှ နက်နဲသော ဆေးဖော်စပ်မှုအတတ်ပညာကို မည်သည့်နေရာမှ သင်ယူခဲ့သနည်း ဆိုသည်ပင်။

ချူဖုန်းက ဆေးပေါင်းဖိုအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ယှက်သန်းထွက်ပေါ်လာပြီး အလွန်ပင် လှပလွန်းလှသည်။

ဆေးစာရေးထိုးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပျက်စီးသွားသည့် ဆေးလုံးနှစ်လုံးမှလွဲ၍ ကျန်ဆေးလုံးလေးလုံးစလုံးမှာ ဆေးလုံးများအဖြစ် အောင်မြင်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ၎င်းမှာ ရိုးရိုးဆေးလုံးသာဆိုလျှင် တစ်သုတ်ဖော်စပ်တိုင်း ဆေးလုံးဆယ်လုံးအထိ ရရှိနိုင်သည်။ သို့သော် အင်းကွက်ဆေးလုံးများမှာမူ ကဏ္ဍတိုင်းတွင် ပို၍ မြင့်မားသော စံနှုန်းများ လိုအပ်ပြီး စွမ်းအင်လည်း ပိုမိုသိပ်သည်းသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်သုတ်လုံး အောင်မြင်ခဲ့လျှင်ပင် ဆေးလုံး ခြောက်လုံးထက် ပိုမရနိုင်ပေ။ မီးတောက်ပေါက်ကွဲခြင်း ဆေးလုံးများကဲ့သို့ အမျိုးအစားဆိုလျှင် တစ်သုတ်လျှင် သုံးလုံးခန့်သာ ရရှိတတ်သည်။

“ဒါက... ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ရွှေရောင်အင်းကွက် ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံးလား”

နျူပေါင်ထျန်းမှာ အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ ဆေးပေါင်းဖိုအတွင်းရှိ ဆေးလုံးများကို ကြည့်ကာ မှတ်မိသွားသည်။

ချူဖုန်းက အသာအယာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကြေးသေတ္တာငယ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆေးလုံးများအားလုံးကို ထည့်လိုက်သည်။

ရွှေဓာတ်သည် ကျောက်စိမ်းနှင့် သစ်သားကို ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာနှင့် သစ်သားသေတ္တာများမှာ ရွှေရောင်အင်းကွက်ဆေးလုံးများကို သိုလှောင်ရန် မသင့်တော်ပေ။ ၎င်းတို့ကို ကြေးသေတ္တာများဖြင့်သာ သိမ်းဆည်းရမည်ဖြစ်သည်။

သံသေတ္တာများမှာမူ သံချေးတက်လွယ်ပြီး ဆေးလုံးများကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်သဖြင့် မသင့်တော်ပြန်ပေ။ ကြေးသေတ္တာမှာမူ စီးပွားရေးအရရော လက်တွေ့အသုံးချမှုအရပါ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

နျူပေါင်ထျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး မျက်နှာတွင် အံ့သြမှင်သက်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ ရိုးရိုး ရွှေရောင်အင်းကွက်ဆေးလုံးသာ ဆိုလျှင်မူ ဤမျှ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

သူ သိသလောက်ဆိုလျှင် ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရသည့် အခက်အခဲမှာ သာမန်ရွှေရောင်အင်းကွက်ဆေးလုံးများထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုခက်ခဲသည်။

ရွှေရောင်အင်းကွက်များကို အမျိုးအစားအမျိုးမျိုး ခွဲခြားနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြံ့ခိုင်စေသည့် အမျိုးအစားမှာ နားလည်ရန် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သတ္တု၏ အလွန်အမင်း မာကျောသော ဂုဏ်သတ္တိနှင့် ကိုက်ညီသည်။

ပို၍ခက်ခဲသည်မှာ ထက်မြက်သော ဂုဏ်သတ္တိရှိသည့် ရွှေရောင်အင်းကွက် အမျိုးအစားများဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် စိန်ခေါ်မှု ရှိသည်။

အဖော်စပ်ရ အခက်ဆုံးမှာမူ ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသည့် သံချပ်ကာ အလွှာတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းပေးသော ‘ကိုယ်စောင့်’ အမျိုးအစား ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

နျူပေါင်ထျန်း၏ အံ့အားသင့်နေမှုများကို ချူဖုန်း ဂရုမစိုက်အားပေ။ ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် သူသည် ဒုတိယမြောက် ဆေးဖိုကို စတင်ဖော်စပ်ပြန်သည်။

ရွှေအင်းဂိုဏ်း ဆေးဆိုင်တွင် အရှက်ခွဲခံခဲ့ရသည်ကို ချူဖုန်းက မေ့ထားမည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် လက်စားချေရန် နောက်တစ်နေ့အထိ စောင့်မနေဘဲ ထိုအရှက်ခွဲမှုကို ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း နောက်ထပ် နှစ်နာရီ ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။

ချူဖုန်းသည် ညနက်သည့်တိုင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရွှေရောင်အင်းကွက် ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံး နှစ်ဖိုစာကို ဖော်စပ်ပြီးစီးသွားကာ သူ၏မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်သို့ ပြန်ကာ ရေအမြန်ချိုးပြီးနောက် ချူဖုန်းမှာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သူသည် ချိုမြိန်နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်ခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် အဝတ်နက်ဝတ် အမျိုးသမီးကို သူ ထပ်မံတွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် သူနှင့် အတူရှိနေပြီးနောက် ချူဖုန်းကို မခွဲခွာချင်သလို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီး တစ်လှမ်းချင်း ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

“မသွားပါနဲ့...”

သူမ၏ နာမည်ကို ချူဖုန်း မသိသော်လည်း သူမမှာ သူ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် စွဲထင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သလို သူမလည်း ထိုနည်းတူ ခံစားရမည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

သူမကို ဖမ်းဆီးဆွဲထားရန် သူ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် မည်သို့မျှ မလှုပ်ရှားနိုင်ဘဲ အကြောသေနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အဝတ်နက်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ ရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူမက မရပ်တန့်ဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနေသည်။

“သတိထားဦး...”

ချူဖုန်းက အားကုန်သုံး၍ အော်ဟစ်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ပိတ်ဆို့နေပြီး အသံမထွက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ ချောက်ထဲသို့ ကျသွားသည်ကို သူက သက်မဲ့တစ်ယောက်လို ကြည့်နေရရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ “မလုပ်ပါနဲ့...”

ချူဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ အိပ်မက်ဆိုးမှ လန့်နိုးလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ နေ့အလင်းရောင် ရနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေသည်။

“အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ တော်သေးတာပေါ့။ သူမ ဘေးကင်းပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်။ တစ်နေ့နေ့ ငါ လုံလောက်အောင် သန်မာလာတဲ့အခါ သူမကို သွားရှာမယ်”

“အဲဒီအချိန်ကျရင် သူမကို ငါ့အနားကနေ ဘယ်တော့မှ အထွက်မခံတော့ဘူး”

ချူဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အဝတ်နက်ဝတ် အမျိုးသမီး၏ လှပလွန်းသော မျက်နှာလေး ပေါ်လာသည်။ လင်းယွီရှင်းမှာ ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းတွင် အလွန်လှပပြီး သင်တန်းကျောင်း၏ ပန်းတစ်ပွင့်ဟု တင်စားခြင်း ခံရသော်လည်း ထိုအဝတ်နက်ဝတ် အမျိုးသမီးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ သူမ၏အလှမှာ မှေးမှိန်သွားရပေလိမ့်မည်။

မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အစေခံတစ်ဦးက မနက်စာ လာပို့ပေးသည်။ မနက်စာမှာ အရင်ကထက် ပို၍ စုံလင်လှသည်။

ချူဖုန်းက သူ၏ အစ်ကိုနှင့် မရီးဖြစ်သူထံသို့ ငွေတုံးတစ်သောင်း ပေးခဲ့ခြင်းက စံအိမ်တော်၏ စီးပွားရေးအကြပ်အတည်းကို ပြေလည်စေပုံရသည်။ ၎င်းက ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်၏ အစားအသောက်များကိုလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်စေခဲ့သည်။

ချူဖုန်းက မနက်စာကို မြန်မြန်စားပြီးနောက် အသစ်ဖော်စပ်ထားသော ရွှေရောင်အင်းကွက် ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံး နှစ်သေတ္တာကို ယူကာ ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချူဖုန်းသည် သူ၏ဆေးလုံးများအပေါ် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး ၎င်းတို့က ဈေးကောင်းရမည်မှာ သေချာသည်ဟု ယူဆထားသည်။

အိမ်ရှေ့ခန်းမကို ဖြတ်သွားစဉ် အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့ မနက်စာ စားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ချူဖုန်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှေ့သို့တိုးကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“တတိယညီလေး၊ အပြင်သွားရင် ဂရုစိုက်ဦး။ လျူမင်းသားစံအိမ်တော်က ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အထိနာထားတော့ ငါတို့ကို လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနိုင်တယ်”

ချူကျန့်လန်က ဂရုစိုက်တတ်သော ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ချူဖုန်းကို အကြံပေးသည်။

“မောင်လေး၊ ဒီရက်ပိုင်း အိမ်ကို စောစောပြန်လာဖို့ ကြိုးစားဦး။ ပေါ်တင်တိုက်ခိုက်တာကို ရှောင်လို့ရပေမဲ့ ကွယ်ရာက လုပ်ကြံတာကိုတော့ ကာကွယ်ရခက်တယ်။ လျူမင်းသားစံအိမ်တော်ကလူတွေက လူဆိုးတွေတင်မကဘူး၊ အလွန်လည်း ကောက်ကျစ်ကြတယ်” ဟု မရီးဖြစ်သူကလည်း အလေးအနက် မှာကြားသည်။

“ကျွန်တော် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်”

ချူဖုန်းက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် သဘောတူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ မနက်စာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ပေါက်စီအနည်းငယ်နှင့် ဆော့စ်အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှသည်။

ချူဖုန်း စားခဲ့သော မနက်စာနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အလွန်ပင် ဆင်းရဲလှသည်။

ချူဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့၏ သူ့အပေါ်ထားသော မေတ္တာမှာ တကယ်ပင် ကြီးမားလှသည်။

သူတို့သည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်မူ ခြွေတာသော်လည်း ချူဖုန်းအတွက်မူ အလွန်ပင် ရက်ရောကြသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ မရီး၊ အကောင်းဆုံး စားကြပါဗျာ။ မကြာခင်မှာ ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်က ငွေပြတ်လပ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ချူဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများ ပူနွေးလာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူက မျက်နှာကို အမြန်ငုံ့လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် သွားတော့မယ်” ဟု ဆိုကာ ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်မှ အမြန် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

အနှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သူတစ်ဦးပင်လျှင် မျက်ရည်ကျလောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည် – ‘ဆေးနတ်ဘုရားက နှလုံးသားမရှိသူ’ ဟု မည်သူပြောသနည်း။

ဓားဘုရင်စံအိမ်တော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် လေလံရုံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အရောင်းအဝယ်ကြောင့် လေလံရုံက လူများနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သလို အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှေအင်းဂိုဏ်း ဆေးဆိုင်တွင် အရှက်ခွဲခံခဲ့ရသဖြင့် အင်းကွက်ဆေးလုံးများကို ရွှေအင်းဂိုဏ်းထံ ထပ်မံရောင်းချရန် လုံးဝဆန္ဒမရှိတော့ပေ။

သူ အသစ်ဖော်စပ်ထားသော ရွှေရောင်အင်းကွက် ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံး ကိုးလုံးကိုသာ ထုတ်ရောင်းလိုက်ပါက ရွှေအင်းဂိုဏ်း ဆေးဆိုင်၏ ကိုယ်စောင့်ဆေးလုံးများမှာ ရောင်းထွက်တော့မည်မဟုတ်ဟု ချူဖုန်း ယုံကြည်နေသည်။

လေလံရုံအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ၏ဆေးလုံးများကို စစ်ဆေးပေးခဲ့သော အဘိုးအိုက သူ့ကို ချက်ချင်း မြင်သွားသည်။

“ဟေး၊ လူငယ်လေး၊ မင်း ဆေးလုံးတွေ ထပ်လာရောင်းတာလား”

ချူဖုန်း ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လေလံတင်ခဲ့သော ‘ရုပ်သေးဆေးလုံး’ များသည် ကျန့်ယွန်းမင်းဆက်တွင် ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဆေးစစ်ခများစွာ ရရှိခဲ့သော ထိုအဘိုးအိုမှာ ချူဖုန်းကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။

ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လူအများအပြား ဆေးစစ်ရန် တန်းစီနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကြားဖြတ်ဝင်ရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ အနောက်ဆုံးမှ တန်းစီရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဟေး... မင်းလို ထူးခြားတဲ့ ဧည့်သည်က ဘာလို့ တန်းစီနေရမှာလဲ။ ဒီကိုလာခဲ့၊ မင်းကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးပေးမယ်”

ဆေးစစ်သူ အဘိုးအိုသည် လေလံရုံတွင် အာဏာအသင့်အတင့် ရှိသူဖြစ်သဖြင့် ချူဖုန်းကို တန်းစီရန်မလိုဘဲ တိုက်ရိုက်ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်ရှိနေသော လူများမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသော်လည်း ဆေးစစ်သူက သူတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ “ဒီမှာရှိနေတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကများ သူ့လောက် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ကိုလည်း တန်းစီစရာမလိုအောင် လုပ်ပေးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်လေတော့သည်။