အခန်း ၉၂ - မင်း နောင်တရစေရမယ်

မန်နေဂျာဆုန့်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ သူ ယခုလုပ်ရပ်မှာ ဆိုင်၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ရာ ရောက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဒုတိယမင်းသားကို မျက်နှာသာပေးရန်နှင့် ဤဖောက်သည်ကြီးကို လက်မလွှတ်ရစေရန်အတွက် "ရထားလုံးကို ကာကွယ်ဖို့ နယ်ရုပ်ကို စတေးလိုက်သည့်နှယ်" သူ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်... သူ့ကို အပြင်ကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်း!"

မန်နေဂျာဆုန့်သည် ဆိုင်စောင့်များကို အမိန့်မပေးမီ ချူဖုန်းကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုင်၏ အရောင်းကောင်တာ မန်နေဂျာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် လုပ်ပိုင်ခွင့် အတော်အတန် ရှိသူဖြစ်သည်။

ချူဖုန်းသည် ငယ်ရွယ်နုပျိုသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း မန်နေဂျာဆုန့်နှင့် ဒုတိယမင်းသားတို့၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေသည်။

သူသည် မတ်မတ်ရပ်ကာ မန်နေဂျာဆုန့်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ရွှေအဆောင်အယောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆိုင်က ဧည့်သည်တွေကို ဆက်ဆံတဲ့ ပုံစံလား။ ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ဝယ်ထားတာကို ထားလိုက်ဦး၊ ဘာမှမဝယ်တဲ့ ဧည့်သည်ဆိုရင်တောင် လေးလေးစားစား ဆက်ဆံသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မောင်းထုတ်ချင်တယ်ဆိုရင် သေချာစဉ်းစားပါ။ နက်ဖြန်ကျရင် အထုပ်အပိုးပြင်ပြီး ထွက်သွားရမယ့်သူက ခင်ဗျား ဖြစ်နေနိုင်တယ်။ သူဌေးဆိုတဲ့သူတွေကို ဖားချင်တာနဲ့ ကိုယ့်ထမင်းအိုးကိုယ် ရိုက်မခွဲမိပါစေနဲ့!"

ချူဖုန်း၏ စကားလုံးများမှာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ သူသည် မန်နေဂျာဆုန့်ကို လေသံပစ်ရုံသက်သက် ခြိမ်းခြောက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသူ ဖြစ်သည်။

"ဟေး... လူကသာ သေးတာ၊ ပါးစပ်ကတော့ အတော်ကြီးတာပဲ! ငါ့လို မန်နေဂျာကိုတောင် ရဲရဲတင်းတင်း ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

"ရေတစ်ဇလုံ ယူခဲ့စမ်း။ သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိအောင် သူ့မျက်နှာသူ ပြန်ကြည့်ခိုင်းရမယ်။ ဂုဏ်သရေလည်းမရှိ၊ ပိုက်ဆံလည်းမရှိဘဲနဲ့ မန်နေဂျာရဲ့ ထမင်းအိုးကို ရိုက်ခွဲမယ်လို့ ကြွေးကြော်နေသေးတယ်။ တကယ်ကို မိုးနဲ့မြေ အကွာအဝေးကို မသိတဲ့ကောင်ပဲ!"

မန်နေဂျာဆုန့်သည် ချူဖုန်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရယ်စရာတစ်ခုလို သဘောထားလိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် ရေတစ်ဇလုံကို ယူခိုင်းကာ ချူဖုန်းထံ လျှောက်သွားပြီး အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ရေနှင့် ပက်လိုက်လေသည်။

ချူဖုန်းသည် ပဉ္စမအဆင့် ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယမင်းသားက တမင်တကာ နှောင့်ယှက်ကာ ဆိုင်စောင့်နှစ်ဦးအား ချူဖုန်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှ ပိတ်ဆို့ထားစေသဖြင့် အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ချူဖုန်းမှာ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ရွှဲရွှဲစိုသွားပြီး အလွန်ပင် သနားစဖွယ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ချူဖုန်းကို သနားကြင်နာသည့် အကြည့်၊ ကဲ့ရဲ့သည့် အကြည့် သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ ဝိုင်းဝန်းရယ်မောကြလေသည်။

"ဒီလို ဆင်းရဲသားက ရွှေအဆောင်အယောင်ဂိုဏ်းဆိုင်မှာ လာပြီး ဆရာကြီးလုပ်နေတာကိုး၊ သူ ဘယ်ရောက်နေလဲတောင် မသိဘူးထင်တယ်"

သူတို့သည် ချူဖုန်းကို လက်ညိုးထိုးကာ မရပ်မနား ရယ်မောနေကြသည်။ အချို့ကမူ မျောက်ပြပွဲ ကြည့်ရသကဲ့သို့ နောက်ထပ် ရေတစ်ဇလုံဖြင့် ထပ်ပက်ရန်ပင် တိုက်တွန်းနေကြသည်။

"ဒီ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ အမှိုက်ကောင်ကို အပြင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ကြ!" ချူဖုန်းကို ရေနှင့်ပက်ပြီးနောက် မန်နေဂျာဆုန့်သည် အထင်အမြင်သေးသော အပြုံးဖြင့် ဆိုင်စောင့်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဒုတိယမင်းသားမှာမူ အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။ ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းတွင် ချူဖုန်းက သူ့ကို ရန်စခဲ့သည်များကို ယခုကဲ့သို့ လက်စားချေနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ အလွန် ဝမ်းသာနေသည်။

"ချူဖုန်း... မင်းက ငါ့လို မင်းသားတစ်ပါးကို ယှဉ်ဖို့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်။ မင်းက ငါ့ဖိနပ်ကို လျှာနဲ့ယက်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး။ မင်းကို နှိပ်ကွပ်ဖို့ ငါ့လက်ကိုတောင် သုံးစရာမလိုဘူး၊ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံပဲ"

"ဆေးပညာမှာ နည်းနည်းပါးပါး တတ်မြောက်ထားတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထူးခြားနေပြီလို့ မထင်နဲ့။ ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာ စွမ်းရည်နဲ့ ယှဉ်ရင် မင်းက အဝေးကြီးမှာ ကျန်နေခဲ့မှာ။ မင်းကို ပြောပြရဦးမယ်၊ ငါက ပထမအဆင့် 'ရွှေရောင်အင်းကွက်' ကို နားလည်ထားရုံတင်မကဘူး၊ ပထမအဆင့် 'ရွှေအဆောင်အယောင် ဆေးလုံး' တွေကိုပါ အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ မင်းကတော့ ရွှေရောင်အင်းကွက်ဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး... ဟားဟား..."

ဒုတိယမင်းသားသည် ချူဖုန်းကို အတားအဆီးမဲ့ နှိမ်ချလှောင်ပြောင်ကာ လူအများရှေ့တွင် သူ၏ သာလွန်မှုကို ကြွားဝါနေသည်။ သူ၏ အသက်အရွယ်ဖြင့် သာမန်ဆေးလုံးဆရာ တစ်ဦးဖြစ်နေခြင်းကပင် ထူးခြားနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ရွှေရောင်အင်းကွက်ကို နားလည်ကာ ရွှေအဆောင်အယောင် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သို့သော်လည်း ချူဖုန်း၏ ရှေ့တွင် လာရောက်ကြွားဝါနေခြင်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးရှေ့တွင် လူပြက်လုပ်နေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်သည်။

ချူဖုန်းသည် ဒုတိယမင်းသားနှင့် မန်နေဂျာဆုန့်တို့၏ လှောင်ရယ်သံများကြားတွင် ရွှေအဆောင်အယောင်ဂိုဏ်းဆိုင်ထဲမှ အရှက်တကွဲ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းသွားပြီး ယခု အရှက်ခွဲခံရမှုအတွက် ပြန်လည်လက်စားချေရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်သည်။

...

ချူဖုန်းသည် ဓားဘုရင်စံအိမ်သို့ မပြန်ဘဲ ဆေးပညာရှင်များ အဖွဲ့ချုပ်ခန်းမသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် နျူပေါင်ထျန်း၏ တပည့်ဖြစ်နေသလို၊ ဆေးပညာရှင်များ အဖွဲ့ချုပ် ဥက္ကဋ္ဌ၏ လေးစားမှုကိုလည်း ရရှိထားသူ ဖြစ်သဖြင့် နျူပေါင်ထျန်း၏ ဆေးဖော်စပ်ခန်းသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်ခွင့် ရှိနေသည်။

စိုရွှဲနေသော အဝတ်အစားများ၊ ဆံပင်များနှင့် အေးစက်နေသော မျက်နှာထားရှိသည့် ချူဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နျူပေါင်ထျန်းမှာ များစွာ ထိတ်လန့်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလေသည်။ "ချူဖုန်း... မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ် တစ်ကိုယ်လုံး ရေတွေ စိုလာရတာလဲ"

ချူဖုန်းသည် ကမ်းပေးလာသော တဘက်ကို ယူကာ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ဆံပင်မှ ရေများကို ခြောက်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

"မပြောပါနဲ့တော့ဗျာ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ရေနဲ့ ပက်လိုက်တာပါ" ချူဖုန်းသည် နျူပေါင်ထျန်းကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ ရွှေအဆောင်အယောင်ဂိုဏ်းဆိုင်တွင် သူ အရှက်ခွဲခံရသည့် သတင်းမှာ မကြာမီ တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားမည်ကို သူ သိနေသည်။

နျူပေါင်ထျန်းသည် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားပြီး "ဘယ်သူလဲ... မင်းကို ဘယ်သူ ပက်လိုက်တာလဲ။ ငါ့ကိုပြော၊ အခုချက်ချင်း လူလွှတ်ပြီး သူ့လက်ကို သွားဖြတ်ခိုင်းလိုက်မယ်!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နျူပေါင်ထျန်းသည် ချူဖုန်းကို သူ၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည့်အပြင် ချူဖုန်းထံမှ ဆေးပညာရပ်များကိုလည်း သင်ယူလိုနေသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချူဖုန်းမှာ အလေးစားရဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော် ရန်စခဲ့တဲ့သူတွေက အဆင့်အတန်း မြင့်တဲ့သူတွေမို့ ခင်ဗျား ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကျွန်တော် ဆုံးရှုံးခဲ့တာတွေကို ကိုယ်တိုင် ပြန်ယူမှာပါ"

ချူဖုန်းသာ အမှန်တကယ် လက်စားချေချင်ပါက ဟန်ချန်းရန် သို့မဟုတ် သွေးစွန်းသော မုတ်ဆိတ် တို့ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူများကို အလွယ်တကူ ခေါ်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် သူ မလိုအပ်ဟု ခံစားရသည်။

ကိုယ့်စွမ်းအားဖြင့် ကိုယ်တိုင်လက်စားချေနိုင်ခြင်းကသာ ပို၍ ကျေနပ်စရာကောင်းမည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒီစာရင်းအတိုင်း ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးပါဦး" ချူဖုန်းသည် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းစာရင်းကို ချရေးလိုက်သည်။ ပထမအဆင့် အဆောင်အယောင် ဆေးလုံးများအတွက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် လိုအပ်သည့် ဆေးမြစ်များမှာ အလွန်အမင်း ဈေးမကြီးဘဲ သာမန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။

"ဒီမှာ ငွေ ၅၂၀ ရှိတယ်၊ လောက်ချင်မှ လောက်လိမ့်မယ်။ မလောက်ရင် ခင်ဗျား ခေတ္တ စိုက်ထုတ်ပေးထားပါ၊ နောက်ရက်ကျရင် ကျွန်တော် ပြန်ပေးပါ့မယ်"

ချူဖုန်းသည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ငွေစက္ကူကို နျူပေါင်ထျန်းအား ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးလုံးနှစ်သုတ်စာ ဖော်စပ်ရန် ဝယ်ယူခြင်းဖြစ်သဖြင့် ငွေမလောက်နိုင်ပေ။

"ဟေး... မင်းကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ပြန်ပေးစရာ မလိုပါဘူး" နျူပေါင်ထျန်းက လက်ကို ခါယမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး ချူဖုန်းအတွက် လိုအပ်သည့် ဆေးများကို ချက်ချင်း သွားဝယ်ပေးလေသည်။

ချူဖုန်းသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ နျူပေါင်ထျန်းမှာ အတော်ပင် နားလည်မှုရှိသူ ဖြစ်သည်။

...

မကြာမီပင် ဆေးပစ္စည်းများ ရောက်ရှိလာသည်။ အဆောင်အယောင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဖော်စပ်ရန် အဆင့်နှစ်ဆင့် ရှိသည်။ ပထမအဆင့်မှာ သာမန်ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်သကဲ့သို့ ဆေးလုံးကို အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဖော်စပ်ပြီးသား ဆေးလုံးပေါ်တွင် အင်းကွက်များကို ထွင်းထုကာ အထူးပစ္စည်းများဖြင့် ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည် သန့်စင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်မှသာ အဆောင်အယောင် ဆေးလုံး ဖြစ်လာသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် ဖော်စပ်ရသည်မှာလည်း အလွန် ခက်ခဲသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အဆောင်အယောင် ဆေးလုံး ဆရာများ၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ အလွန် နိမ့်ပါးလှသည်။

ချူဖုန်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ပထမအဆင့်တွင် ကြီးမားသော အခက်အခဲ မရှိခဲ့သော်လည်း ဆေးလုံးပေါ်တွင် ရွှေရောင်အင်းကွက် ထွင်းထုသည့်အခါ ပြဿနာ အနည်းငယ် ကြုံတွေ့ရသည်။

အဓိက ပြဿနာမှာ သူ အသုံးပြုနေသော ထွင်းထုဓားမှာ အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းနေပြီး ရွှေရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလွန်နည်းပါးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဓားဖြင့် ထွင်းထုရသည်မှာ မင်ကုန်နေသော ကလောင်တံတစ်ချောင်းဖြင့် ရေးနေရသကဲ့သို့ ထစ်ငေါ့နေသဖြင့် အင်းကွက်များမှာ ဆက်စပ်မှု မရှိဘဲ ဖြစ်နေတတ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဆပေါင်းများစွာ ကြိုးစားလိုက်ရပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် ဆေးလုံးတစ်သုတ်ကို အောင်မြင်စွာ ထွင်းထုနိုင်ခဲ့သည်။

ထွင်းထုဓား ညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် ဆေးလုံးနှစ်လုံးမှာ ပျက်စီးသွားပြီး စွန့်ပစ်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ မတတ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ငွေပိုရလာမှသာ အရည်အသွေးမြင့် ထွင်းထုဓားတစ်လက်ကို ဝယ်ယူရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။