အခန်း (၉၁) - သူ ရှိလျှင် ငါ မရှိ၊ ငါ ရှိလျှင် သူ မရှိ

ချူဖုန်းသည် ဈေးကွက်အခြေအနေကို လေ့လာရန်နှင့် လက်ရှိအခြေအနေကို နားလည်ရန်အတွက် အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆေးများ ရောင်းချသည့် ကောင်တာသို့ အရင်ဆုံး ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

မည်သည့်အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆေးများက ဈေးကြီးသနည်း၊ မည်သည့်အရာများက ဈေးကွက်ထဲတွင် ပေါများနေပြီး မည်သည့်အရာများက ရှားပါးသနည်းဆိုသည်ကို သူ သိထားရန် လိုအပ်သည်။

ကောင်တာတွင် အရောင်းဝန်ထမ်း အတော်များများ ရှိသော်လည်း ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှိနေသည့်တိုင် သူ့ကို မည်သူကမျှ လာရောက် နှုတ်ဆက်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် လူမမြင်နိုင်သော အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက ချူဖုန်းအပေါ် ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ သူ၏ နွမ်းပါးလှသော ဝတ်စုံကို မြင်သောအခါ သူတို့က သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ကြည့်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားကြတော့ချေ။

"တောက်... အပေါ်ယံကြည့်ပြီး နှိမ်တတ်တဲ့ ကောင်တွေ!"

ချူဖုန်းသည် ဆိုင်အတွင်း၌ သူတစ်ပါး၏ အေးစက်စွာ ဆက်ဆံမှုကို သည်းခံနေရကာ အရေးမပါသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်ဆံခံရသည့် ဒုက္ခကို အလူးအလဲ ခံစားနေရသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝတုန်းကမူ သူသည် နာမည်ကျော် 'ထာဝရအသက်ဆေးဆရာကြီး' ဖြစ်ခဲ့ပြီး သွားလေရာရာ၌ မရေမတွက်နိုင်သော လူတို့၏ ဝိုင်းဝိုင်းလည် လေးစားမှုကို ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို စိတ်ကျေနပ်စေရန်နှင့် မျက်နှာသာရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

ယခု သူ ခံစားနေရသည့် အေးစက်သော ဆက်ဆံမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားလှသည်။

ဈေးကွက်အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် အစီအစဉ်တစ်ခုကို စိတ်ကူးလိုက်သည်။

ကောင်တာတွင် ခင်းကျင်းထားသော ရွှေရောင်အဆောင်ဆေးများထဲတွင် အဓိကအားဖြင့် အမျိုးအစား နှစ်မျိုး ရှိသည်။ တစ်မျိုးမှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ပေးသည့် 'ကိုယ်ခိုင်ဆေး' ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်မျိုးမှာ လက်သီးနှင့် ခြေကန်ချက်များ၏ ဖျက်ဆီးအားကို တိုးမြှင့်ပေးသည့် 'ထက်မြက်ဆေး' ဖြစ်သည်။ ၎င်းဆေးများကို သောက်သုံးပြီးနောက် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် လက်သီး၊ ဒူးနှင့် တံတောင်တို့သည် ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လာနိုင်သည်။

ဤအဆောင်ဆေး နှစ်မျိုးမှာ ဈေးကွက်တွင် အလျှံပယ် ဖြစ်နေသဖြင့် ဈေးနှုန်းမှာလည်း အတော်လေး သက်သာသည်။ ထို့ကြောင့် ချူဖုန်းသည် ရှားပါးလှသော 'ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ဆေး' ကို ဖော်စပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယခင်ဆေးနှစ်မျိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤဆေးက ပို၍ လူကြိုက်များမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဈေးနှုန်းသည်လည်း ပေါများလှသော အခြားအဆောင်ဆေးများထက် များစွာ သာလွန်ပေလိမ့်မည်။ ဆိုင်တွင် ရောင်းရန်ရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ဆေး နှစ်လုံးတည်းကိုပင် ဆိုင်၏ အဖိုးတန်ရတနာများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ဆေးများ မည်မျှ ရှားပါးသည်ကို သိနိုင်ပေသည်။

ချူဖုန်းသည် ထွင်းထုဓားများ ရောင်းချသည့် ကောင်တာသို့ လျှောက်သွားကာ ရွှေဓာတ်ပါသော ထွင်းထုဓားတစ်လက်ကို အရင်ဝယ်ယူပြီး ကျန်ရှိသော ငွေစများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ဆေး ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ဆေးဘက်ဝင်အပင်များအပြင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆေးများ ဖော်စပ်ရန်အတွက် အထူးပစ္စည်းအချို့ လိုအပ်သည်။ သာမန်ဆေးဆိုင်များနှင့် ဆေးခန်းများတွင် ထိုပစ္စည်းများကို မရောင်းချပေ။

ထွင်းထုဓား ရောင်းသည့် ကောင်တာသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ဈေးနှုန်းများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အသက်သာဆုံးဓားမှာ ငွေစ နှစ်ထောင် ဖြစ်ပြီး အဈေးအကြီးဆုံးမှာ ငွေစ တစ်သိန်းကျော်အထိ ရှိသည်။

"ညီလေး၊ ဒီထွင်းထုဓားကို ငါ ကြည့်ရအောင် တစ်ချက်လောက် ထုတ်ပေးပါဦး!" ချူဖုန်းသည် အသက်အပေါဆုံး ဓားတစ်လက်ကို အရင်ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပစ္စည်းတွေ ဒီလောက် ဈေးကြီးမှန်း သိလျှင် ချောင်မိသားစုထံမှ ချောင်ရှန့် အကြွေးတင်နေသည့် ငွေစ တစ်သောင်းကို တောင်းရန် တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့မိမည် ဖြစ်သည်။

အသက် ၂၀ ခန့်ရှိ ပိန်ပိန်ပါးပါး အရောင်းဝန်ထမ်းလေးသည် ချူဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဓားကို ထုတ်မပေးဘဲ အေးစက်သော လေသံဖြင့် စူးစမ်းလိုက်သည်။ "ဒီဓားက ငွေစ နှစ်ထောင် ကျတယ်၊ ခင်ဗျား ဝယ်နိုင်လို့လား? မဝယ်ဘူးဆိုရင် ဘာမှ လာမကိုင်နဲ့၊ ပစ္စည်းညစ်ပတ်သွားရင် ကျွန်တော် ဘယ်လို ရောင်းရတော့မလဲ?"

ထိုဝန်ထမ်း၏ အမူအရာနှင့် လေသံမှာ အလွန်ပင် ရိုင်းစိုင်းပြီး အပြစ်ရှာလိုဟန် ပေါ်နေသည်။ အဓိကမှာ ချူဖုန်း၏ ဝတ်စုံက အလွန်နွမ်းပါးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ယူရုံသာ ယူလာခဲ့စမ်းပါ၊ ဘာတွေ အပိုပြောနေတာလဲ! ငွေစ နှစ်ထောင်ဆိုတာ မင်းအဖိုး ငါ ဝယ်နိုင်ပါတယ်!" ပြောရင်းနှင့် ချူဖုန်းသည် တစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူ နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ ကောင်တာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းသည် ချူဖုန်းတွင် တကယ် ငွေရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ငွေစက္ကူများ၏ စစ်မှန်မှုကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးသော အပြုံးများ ပေါ်လာတော့သည်။

"အခုချက်ချင်း ယူပေးပါ့မယ်ခင်ဗျာ! ခဏလေး စောင့်ပါဦး!" ဝန်ထမ်းသည် ကောင်တာကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ပြီး ချူဖုန်း စိတ်ဝင်စားသည့် ထွင်းထုဓားကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ သဘောထားမှာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် မိုးနှင့်မြေလို ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုအခါ ချူဖုန်းကို အလွန်ပင် ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ ဆက်ဆံနေတော့သည်။

ချူဖုန်းသည် ဓားကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်သောအခါ အရည်အသွေး အတော်ညံ့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတွင် ရွှေဓာတ်ပါသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်သာ ပါဝင်သဖြင့် အနိုင်နိုင်သာ အသုံးပြု၍ ရနိုင်သည်။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ၊ ဈေးအပေါဆုံးပစ္စည်း ဖြစ်သဖြင့် ပေးရသည့်ဈေးနှင့် တန်ရုံသာ ရှိသည်။

"ဒီဓားကိုပဲ ငါ ယူမယ်!" ပြောရင်းနှင့် ချူဖုန်းသည် ကောင်တာပေါ်ရှိ စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို ယူကာ လိုအပ်သော ပစ္စည်းစာရင်းကို ရေးပြီး ဝန်ထမ်းအား ပေးလိုက်သည်။ "ဒီစာရင်းထဲက ပစ္စည်းတွေအားလုံး ဝယ်ရင် ငွေစ ဘယ်လောက်ကျမလဲဆိုတာ တစ်ချက်လောက် တွက်ပေးဦး။"

သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ထိုပစ္စည်းများအတွက် ငွေစ တစ်ထောင်ထက် မပိုနိုင်ဟု ချူဖုန်း ခန့်မှန်းထားသည်။ သူဝယ်ယူမည့် ပစ္စည်းများသည် ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ဆေး နှစ်သုတ်စာအတွက်သာ လုံလောက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အဆောင်ဆေးဖော်စပ်ရန် လိုအပ်သည့် အထူးပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ပြီး ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ ပါဝင်မည်ဆိုပါက ကုန်ကျစရိတ်မှာ ပို၍ မြင့်မားမည် ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် ငွေစ ၃,၀၀၀ ကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် စနစ်တကျ တွက်ချက်သုံးစွဲရမည်ဖြစ်သည်။

အရောင်းဝန်ထမ်းသည် ပုစွန်စာကဲ့သို့သော ဂဏန်းပေါင်းစက်ဖြင့် ခဏမျှ တွက်ချက်ပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးအတွက် ငွေစ ၉၈၂ စ ကျပါမယ်။ အခုပဲ ဝယ်ယူမှာလား ခင်ဗျာ?"

ချူဖုန်းက ငွေစ နှစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူကို အေးအေးဆေးဆေး ထုတ်ပြလိုက်သောအခါ ထိုဝန်ထမ်းသည် သူ့ကို ထပ်၍ မနှိမ်ရဲတော့ပေ။ စကားပြောဆိုပုံမှာလည်း ဆယ်ဆမက ယဉ်ကျေးလာသည်။

"အရည်အသွေးကောင်းတာတွေကိုပဲ ရွေးပေးပါ၊ ညံ့တာတွေ ငါ မလိုချင်ဘူး!"

ချူဖုန်းသည် နောက်ထပ် တစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ့လက်ထဲရှိ ငွေအားလုံး ကုန်သွားတော့သည်။ ရရှိလိုက်သည်မှာလည်း ပစ္စည်းအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ ရွှေအဆောင်ဂိုဏ်း၏ ဆိုင်မှာ သာမန်လူများအတွက် အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည်။

မကြာမီ ဝန်ထမ်းသည် ချူဖုန်းလိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာပြီး ချိန်တွယ်ပေးလိုက်သည်။ ချူဖုန်း စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် အမှားအယွင်း မရှိသဖြင့် သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

ရွှေအဆောင်ဂိုဏ်းဆိုင်သည် ဆိုင်ကြီးသဖြင့် ဝယ်သူများကို နှိမ်တတ်သည့် အလေ့အထ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဝန်ဆောင်မှုနှင့် ပစ္စည်းအရည်အသွေးမှာမူ အလွန်ပင် ချီးကျူးစရာ ကောင်းလှသည်။

ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် နောက်ကွယ်မှ "ဖယ်ကြစမ်း၊ ဖယ်ကြစမ်း! ဒုတိယမင်းသားရဲ့ လမ်းကို မပိတ်ကြနဲ့!" ဆိုသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဒုတိယမင်းသားသည် အခြံအရံများစွာနှင့်အတူ ချူဖုန်းရှိရာ ကောင်တာဘက်သို့ လျှောက်လာသည်။

ဒုတိယမင်းသားသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသူ ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် ထီးနန်းလုရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း ကိုးပါးနေမင်း ဓားအကြော အပိုင်ရထားသော အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ဓားသိုင်းပညာတွင် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေခဲ့ရသည်။ အဆောင်လက်ဖွဲ့ဆေးများ ဖော်စပ်တတ်ရန် သင်ယူခြင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"အို... မင်းကို မြင်ဖူးသလိုပဲလို့ ငါ ထင်နေတာ! ဓားဘုရင်စံအိမ်က အသုံးမကျတဲ့ တောသားလေးပဲ၊ ဒီမှာ လာပြီး လူရယ်စရာ လုပ်နေတာလား!"

"လမ်းမပိတ်နဲ့၊ မြန်မြန် ဖယ်စမ်း! ငါ ဒုတိယမင်းသားက မင်းလို ခွေးထက်တောင် နိမ့်ကျတဲ့သူနဲ့ တစ်နေရာတည်းမှာ အတူတူ မရပ်ချင်ဘူး!"

ဆေးပညာသင်တန်းကျောင်းတွင် ချူဖုန်း၏ အပြောအဆိုကြောင့် ဒေါသထွက်ခဲ့ရဖူးသော ဒုတိယမင်းသားသည် ယခု ချူဖုန်းကို တွေ့သောအခါ ကောင်းသော မျက်နှာထား မရှိပေ။ သူသည် ချူဖုန်းကို အလွန်အမင်း မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် ချက်ချင်း ဆဲဆိုနှိမ်ချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ ကောင်းတာလုပ်ရင် ကောင်းကောင်း ပြန်ဆက်ဆံတတ်ပေမဲ့ အတင်းအဓမ္မ ခိုင်းစေတာကိုတော့ လက်မခံနိုင်ဘူး! ဒုတိယမင်းသားက ကျွန်တော့်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဖယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် စဉ်းစားပေးကောင်း စဉ်းစားပေးမှာပါ။"

"ခင်ဗျားလည်း ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ လာတာ၊ ကျွန်တော်လည်း ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ လာတာပဲ။ ခင်ဗျား ခိုင်းတိုင်း ကျွန်တော်က ဘာလို့ ဖယ်ပေးရမှာလဲ? ရွှေအဆောင်ဂိုဏ်းဆိုင်က ခင်ဗျားပိုင်တာလို့တော့ မပြောနဲ့ဦးနော် ဒုတိယမင်းသား?"

ချူဖုန်းသည် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဒုတိယမင်းသားကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ပြောတာ ကောင်းတယ်!" "လူငယ်လေး... ငါတို့ မင်းဘက်က ရှိတယ်!"

ချူဖုန်း၏ စကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသဖြင့် ဆိုင်အတွင်းရှိ ဝယ်သူများထံမှ လက်ခုပ်သံများနှင့် အားပေးသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူများက ချူဖုန်းကို ချီးကျူးထောက်ခံကြပြီး လူ့အခွင့်အရေးကို နင်းခြေသော အနိုင်ကျင့်မှုကို ဆန့်ကျင်ကြသည်။

ဒုတိယမင်းသားသည် ချူဖုန်းက လူပုံအလယ်တွင် သူ့ကို ပြန်ပြောရဲလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသလို၊ လူထု၏ ထောက်ခံမှုကိုပါ ရသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ညိုမည်းသွားပြီး ဆိုင်နောက်ဘက်ရှိ မန်နေဂျာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မန်နေဂျာဆန်း၊ ငါ မင်းကို တစ်ခုပဲ မေးမယ် - မင်းရဲ့ဆိုင်က ငါ့ကို လက်ခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုပဲ လက်ခံမလား?" ဒုတိယမင်းသားက ချူဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ကွယ်တွင် ထိုင်နေသော ဝဝက္ကစ္စနှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် မန်နေဂျာဆန်းသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ဒုတိယမင်းသားကို ချော့မော့လိုက်သည်။ "မင်းသားကြီး... ကိုယ်တော့်လို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူက ဒီလိုလူစားမျိုးနဲ့ ဘာလို့ အဆင့်တူ ဆင်းပြီး ငြင်းခုံနေမှာလဲ!"

"ဟမ်... စကားအပိုတွေ မပြောနဲ့။ ဒီနေ့ သူ ရှိရင် ငါ မရှိ၊ ငါ ရှိရင် သူ မရှိပဲ! ငါ ဒီမှာ ငွေစ နှစ်သောင်းဖိုး ပစ္စည်းလာဝယ်တာ!" ဒုတိယမင်းသားက ငွေစက္ကူထူထူတစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြရင်း ကြွားဝါလိုက်သည်။

ဒုတိယမင်းသားသည် ငွေနှင့် အာဏာကို အသုံးပြု၍ အနိုင်ကျင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မန်နေဂျာဆန်းကို အကျပ်ကိုင်ကာ ချူဖုန်းကို ဆိုင်ထဲမှ မောင်းထုတ်ခိုင်းပြီး အရှက်ခွဲရန် ရည်ရွယ်ထားပေသည်။