အခန်း (၈၅) - အမှောင်ထဲတွင် ခလုတ်တိုက်ခြင်း
ချောင်ရှန်းသည် အံကိုကြိတ်လျက် တစ်ခန်းလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ အထူးသဖြင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပနေသည့် လင်းယွီရှင်းထံတွင် အကြည့်တို့ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါ မင်းနဲ့ လောင်းကြေးထပ်မယ်! ရှုံးတဲ့သူက နောက်တစ်ယောက်ကို ငွေစင် တစ်သောင်း ပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ ခွေးလိုလည်း ဟောင်ပြရမယ်!” ချောင်ရှန်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေသည်။
ငွေစင် တစ်သောင်းဟူသော ပမာဏမှာ နည်းပါးလှသည်မဟုတ်။ အကယ်၍ သူသာ ရှုံးနိမ့်သွားပါက အိမ်သာထဲတွင် အောင်းပြီး ငိုယိုကာ မေ့လဲသွားရုံသာ ရှိတော့မည်။
“နှုတ်ကတိဆိုတာ အထောက်အထား မခိုင်လုံဘူး၊ စာချုပ်စာတမ်းနဲ့ လုပ်ကြရအောင်!” ချူဖုန်းက ငွေစင်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်တွင် စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် စားပွဲထိုးတို့၏ အကြည့်များမှာ ဖားလိုလို ငါးလိုလိုဖြင့် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ချူဖုန်းက ချောင်ရှန်းနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုလိုသည်ဟု ကြားသည်နှင့် ဆိုင်ရှင်က စားပွဲထိုးကို စက္ကူ၊ မှင်၊ စုတ်တံနှင့် မှင်ကျောက်တို့ကို ချက်ချင်း ယူဆောင်လာခိုင်းတော့သည်။ ဝန်ဆောင်မှုမှာ ထူးထူးခြားခြား ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။
ငွေစင် ထောင်ချီကို အလွယ်တကူ ထုတ်ပေးနိုင်သော ကျောင်းသားမျိုးမှာ ဆေးဖော်စပ်မှု အကယ်ဒမီ တစ်ခုလုံးတွင် ရှားမှရှားပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သောသူမျိုးသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အလားအလာရှိသော ဖောက်သည်ကြီးများ ဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူတို့ကိုသာ ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံထားနိုင်လျှင် တစ်နေ့တွင် ဆိုင်၌ ငွေအမြောက်အမြား လာသုံးကောင်း သုံးနိုင်ပေသည်။
ချူဖုန်း၏ ဇွတ်အတင်း တိုက်တွန်းမှုကြောင့်လည်းကောင်း၊ အတန်းဖော်များစွာ၏ ရှေ့တွင် ရှက်ရမည် စိုးသောကြောင့်လည်းကောင်း ချောင်ရှန်းမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ လောင်းကြေးကို အတည်ပြုလိုက်ရတော့သည်။ သူသည် မိမိ၏ ဆေးဖော်စပ်မှု စွမ်းရည်အပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုရှိနေသဖြင့် မရှုံးနိုင်ဟုလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် အားပေးနေမိသည်။
“ချူဖုန်း၊ မင်းကတော့ ရှုံးဖို့ပဲ ကံပါလာတာ! အချိန်ကျလာရင် ငါ့လက်ထဲမှာ ဘယ်လိုမျိုး အရှက်တကွဲ ဖြစ်မလဲဆိုတာသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်!” ချောင်ရှန်း မစဉ်းစားတတ်သည်မှာ ချူဖုန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ချမ်းသာနေရသနည်း ဟူသောအချက်ပင်။
“အိုး... ဟုတ်လို့လား?”
“ချောင်သခင်လေးက ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုရှိနေတာ၊ လက်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တုန်နေရတာလဲ? ပြီးတော့ ရာသီဥတုကရော ပူလို့လား? ချွေးတွေက မိုးရွာသလို စီးကျနေပါလား!” ချူဖုန်းက ပြုံးစစဖြင့် စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ချောင်ရှန်းကို ဆွံ့အသွားစေသည်။
ချောင်ရှန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာမှာ နီရဲလာပြီး အမူအရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ အပြင်ပန်း ဟန်ကိုယ်ဖို့နှင့် အတွင်းစိတ် ကြောက်ရွံ့နေမှုတို့ကို ကြည့်ကာ လူတိုင်းက တခိခိ ရယ်မောနေကြတော့သည်။
...
မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်သောအခါ ဆရာမ ရှဲ့ပင်းသည် အတန်းသားအားလုံးကို ဆေးဖော်စပ်ခန်း အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် အကယ်ဒမီတစ်ခုလုံးရှိ ကျောင်းသား ခြောက်ရာနီးပါး ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသားတိုင်းကို မိမိတို့၏ အတန်းပိုင်ဆရာများက ဦးဆောင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ချူဖုန်းသည် သာမန်ကာလျှံကာ အဝတ်အစားများဖြင့် အတန်း(၅) ၏ နောက်ဆုံးတွင် လူမသိသူမသိ ရပ်နေသည်။ လူအများစု၏ အာရုံမှာ အမှတ်အကောင်းဆုံး ရရှိကြသည့် လင်းယွီရှင်း၊ လျိုဖျင်နှင့် အခြားသူများထံ၌သာ ရှိနေကြသည်။
ထိုစဉ် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်တစ်ချက်က ချူဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အတန်း(၁) မှ ဆရာ အိုရန်ရှို့က သူ့ကို ရန်လိုသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ရှဲ့ပင်း၊ နင့်ရဲ့တပည့် ချူဖုန်းက တော်လှချည်ရဲ့ဆို။ ဒီဆေးဖော်စပ်မှု ပြိုင်ပွဲမှာ အရှက်မကွဲရအောင် သူ ပြိုင်ပွဲကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ သူကတော့ ပထမဆုံးအဆင့်ဖြစ်တဲ့ မီးထိန်းချုပ်မှု စမ်းသပ်ချက်မှာတင် ပြုတ်သွားမှာ သေချာတယ်!”
အိုရန်ရှို့သည် အမြဲတမ်း အထက်စီးမှ စကားပြောတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတန်းမှ ကျောင်းသားများသည် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး ဆရာမ ရှဲ့ပင်း၏ အတန်းမှ ကျောင်းသားများမှာမူ အောက်ခြေအဆင့်များသာ ဖြစ်သည်ဟု သူက ယူဆထားသည်။
ပြိုင်ပွဲကို အကယ်ဒမီရှိ ကျောင်းသား ခြောက်ရာလုံး ပါဝင်ရမည် ဖြစ်သည်။ အတော်ဆုံး ကျောင်းသား ဆယ်ဦးကို ထိရောက်စွာ ရွေးချယ်နိုင်ရန်အတွက် အထူးခြေစစ်ပွဲတစ်ရပ်ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ မီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း (Fire Control) ပင် ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးအဆင့်မှာ ထိုမီးထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားစွမ်းရည်များ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စေကာမူ မီးထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိပါက ကောင်းမွန်သော ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“ချူဖုန်း၊ ဘယ်သူ့စကားကိုမှ နားမယောင်နဲ့နော်! ဆရာမကတော့ မင်းကို အကောင်းဆုံးလို့ ယုံကြည်တယ်”
“မင်း ရှုံးနိမ့်သွားရင်တောင် ဒါဟာ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တာပဲလို့ မှတ်ယူလိုက်ပါ!”
ဆရာမ ရှဲ့ပင်းသည် အိုရန်ရှို့ကို တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ပေ။ သူ၏ အရုပ်ဆိုးလှသော စိတ်ဓာတ်ကို မြင်ရလေလေ၊ သူမမှာ ပို၍ ရွံရှာလာလေဖြစ်ပြီး စကားပင် ပြောမနေချင်တော့ပေ။ သို့သော် အိုရန်ရှို့ကမူ အရှက်မရှိဘဲ သူမကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်နေဆဲပင်။
“စိတ်ချပါ ဆရာမ၊ ရူးနေတဲ့ ခွေးတွေ ဟောင်နေတာကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်ပါဘူး!” ချူဖုန်း၏ ပြန်ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် အိုရန်ရှို့မှာ ဒေါသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားတော့သည်။
ဒီရမ်းကားလှတဲ့ ကျောင်းသားဟာ လူအများရှေ့မှာ သူ့ကို အရူးခွေးဟု ဆဲဆိုရဲသည်လား။ သူသည် အံကို ကြိတ်ထားရပြီး ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။
...
မကြာမီပင် အောက်တန်းကျောင်းသားများ စမ်းသပ်ခံရမည့် အလှည့်သို့ ရောက်လာသည်။ အတန်း(၁) မှ ကျောင်းသားများ ဝင်ရောက်စမ်းသပ်ပြီးနောက် စုစုပေါင်း တစ်ဆယ့်တစ်ဦး ကျန်ရှိခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုတစ်ဆယ့်တစ်ဦးသည် ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အောက်တန်းကျောင်းသားများထဲတွင် ထိပ်တန်းအတန်းဟု အမည်ကျော်သည့်အတိုင်း သူတို့၏ အင်အားမှာ အထင်ကြီးစရာပင်။
သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ အတန်းများမှာမူ ထိုမျှ အခြေအနေမကောင်းကြချေ။ အထူးသဖြင့် အတန်း(၅) တွင်မူ ချူဖုန်း အပါအဝင် သုံးဦးသာ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသူတို့မှာ လင်းယွီရှင်း၊ လျိုဖျင် နှင့် ချူဖုန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ချူဖုန်း၏ အောင်မြင်မှုက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေပြီး သူသည် အတန်း(၅) ၏ မထင်မှတ်ထားရသော လူစွမ်းကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဆရာမ ရှဲ့ပင်းကမူ အံ့သြနေပုံ မပေါ်ပေ။
ချူဖုန်း ပြုတ်သွားလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသော အိုရန်ရှို့၏ မျက်နှာမှာမူ ကြည့်မကောင်းအောင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။
ပြင်ပမှလူများ ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ရှုနိုင်ရန် ဆေးဖော်စပ်ခန်း၏ တံခါးအားလုံးကို ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားသော ကျောင်းသား စုစုပေါင်း ရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသည်။ တစ်ဦးချင်းစီမှာ ကျွမ်းကျင်သော ဆေးဖော်စပ်မှု ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး အနည်းဆုံးအားဖြင့် သူတို့၏ မီးထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ အထင်ကြီးလောက်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လျက် တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ ဟိန်းထွက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကလေးတို့၊ စာပေမှာ ပထမဆိုတာ မရှိသလို၊ သိုင်းပညာမှာလည်း ဒုတိယဆိုတာ မရှိဘူး။ ဆေးဖော်စပ်မှု ပညာရပ် (Alchemy Dao) လည်း ထိုနည်းတူပါပဲ။”
“ငါ စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့ဘူး။ မင်းတို့အားလုံး အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး ထိပ်တန်း ဆယ်ဦးစာရင်းဝင်အောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ ထိပ်တန်း ဆယ်ဦးထဲ ပါဝင်ခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ပြောပြမယ်။ ဒါဟာ ကိုယ့်အတန်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ ဆေးဖော်စပ်မှု ပညာရှင်များအဖွဲ့ချုပ် (Alchemy Master Guild)၊ ဆေးဖော်စပ်မှု မိသားစုများနဲ့ ရတနာဆေးတိုက် (Treasure Pill Pavilion) တို့လို အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ရရှိမှာ ဖြစ်တယ်။”
“ဒါ့အပြင် ထိပ်တန်း သုံးဦးထဲ ပါဝင်သူတွေဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ‘ဝမ်ကျန့်ဓားဂိုဏ်း’ (Ten Thousand Sword Sect) လိုမျိုး ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ လူသစ်ရွေးချယ်ပွဲမှာ အခွင့်ထူးတွေ ရရှိမှာဖြစ်ပြီး ဦးစားပေး အရွေးခံရမှာ ဖြစ်တယ်။”
ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ စကားကြောင့် ကျောင်းသားများကြားတွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွေးနွေးသံများ ဆူညံသွားပြီး အားလုံးက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တက်ကြွနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောင်းပြီးတော့မည့် အထက်တန်းကျောင်းသားများအတွက် ထိပ်တန်း ဆယ်ဦးစာရင်းဝင်ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းကို ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။
“တရားမျှတမှု ရှိစေဖို့အတွက် ပြိုင်ပွဲကို အုပ်စုနှစ်စုခွဲပြီး ကျပန်းအစဉ်အတိုင်း ဆောင်ရွက်သွားမယ်! ပြိုင်ပွဲဝင်တိုင်းကို အဓိကဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့ ‘နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ မြစ်နီနက်’ (Red River Black) တစ်ခုစီ ပေးမယ်။ အရန်ပစ္စည်းတွေ အနေနဲ့ကတော့ ငါးမျိုး ဒါမှမဟုတ် ငါးမျိုးထက်နည်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်နိုင်တယ်။”
အဓိကပစ္စည်း တူညီနေခြင်းသည် အမြင့်ဆုံး တရားမျှတမှုကို ဖြစ်စေသည်။ အရန်ပစ္စည်းများကို စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်ခွင့်ပေးခြင်းက ကျောင်းသားများ၏ တစ်ဦးချင်း ပါရမီကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ဤပြိုင်ပွဲသည် ဆေးဖော်စပ်မှု စွမ်းရည်ကိုသာမက ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများ၏ ဂုဏ်သတ္တိကို နားလည်မှုနှင့် ဆေးနည်းများအပေါ် ကျွမ်းကျင်မှုတို့ကိုပါ စမ်းသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
‘မြစ်နီနက်’ သည် နေရောင်ခြည် လုံလောက်စွာ ရရှိရုံဖြင့် ရှင်သန်နိုင်ပြီး စိုက်ပျိုးရလွယ်ကူကာ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များဖြင့် အရှိန်မြှင့်တင် စိုက်ပျိုးနိုင်သော ဆေးဖက်ဝင် အပင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ စနစ်တကျ စိုက်ပျိုးမည်ဆိုပါက အနှစ် ၂၀ အတွင်းမှာပင် နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ အကယ်ဒမီအနေဖြင့် ကုန်ကျစရိတ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ ဤအပင်ကို အဓိကပစ္စည်းအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ငါ့မှာ အရန်ပစ္စည်း သုံးမျိုးထည့်ပြီး အလွန်တန်ဖိုးရှိတဲ့ ‘ပြင်းထန်သော နေမင်းဆေးလုံး’ (Fierce Sun Elixir) ကို ဖော်စပ်နိုင်တဲ့ ဆေးနည်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါဟာ မီးဓာတ် ဓားသွေးကြော (Fire Element Sword Vein) ရှိတဲ့သူတွေရဲ့ ကျင့်စဉ်အတွက် အများကြီး အထောက်အကူပြုတယ်’ ဟု ချူဖုန်း တွေးလိုက်သည်။
ချူဖုန်းအတွက် ဤကျောင်းသားများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရသည်မှာ ပါရဂူဘွဲ့ရတစ်ယောက်က မူကြိုကလေးများကို အနိုင်ကျင့်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် အလွန်အမင်း ထင်ပေါ်လိုစိတ်မရှိဘဲ အခြားကျောင်းသားများထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်ရုံမျှသာ ဖော်စပ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
“ကျွန်တော် အရန်ပစ္စည်း သုံးမျိုးဖြစ်တဲ့ ပန်းဝတ်မှုန်အဝါရောင်၊ ရောင်ကျောက် (Yao Stone) နဲ့ ဂျင်ဆင်း (Ginseng) တို့ကို ရွေးချယ်ပါတယ်” ဟု ချူဖုန်းက တာဝန်ခံဆရာကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။
အိုရန်ရှို့သည် သူ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး ချူဖုန်း၏ ရွေးချယ်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။