အခန်း ၈၃ - မင်းရဲ့ခွေးကို ထိန်းထားပါဦး

ချူဖုန်းက မျက်တောင်ကို အသာအယာပင့်ကာ လှောင်ပြောင်သရော်လိုက်သည်။ "မင်းသားလျိုဖျင် ပြောခဲ့တဲ့ စကားကိုပဲ ပြန်သုံးရမယ်ဆိုရင် လူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိတတ်တဲ့စိတ် ရှိရတယ်! ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ရှိမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ငါ့ဘေးမှာ အလှလေးတွေ ဝန်းရံနေတာ။"

"မင်းနဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့၊ ပုပ်စော်နံနေတဲ့ အသပြာတချို့ ရှိနေပေမဲ့ မင်းရဲ့ စရိုက်က အောက်တန်းကျတယ်၊ လေကြီးလေကျယ် ပြောတတ်တယ်၊ ဘယ်မိန်းကလေးကမှ မင်းနဲ့ မပတ်သက်ချင်ကြဘူး။ သူတို့အားလုံးက မင်းကို မြင်ရင် ကပ်ရောဂါသည်ကို မြင်သလို ရှောင်ဖယ်နေကြတာ။"

"အಯ್ಯိုး... မင်းရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေအတွက် တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ်!"

ချူဖုန်း၏ စကားအဆုံးတွင် ပရိသတ်ထံမှ လက်ခုပ်သံများ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

အများစုမှာ ချမ်းသာကြသူများ မဟုတ်သဖြင့် ချူဖုန်း၏ စကားများက သူတို့၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

"မင်း... မင်းလို ဆင်းရဲသားကောင်က..." လျိုဖျင်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိမ်းဖန့်သွားသည်။ ချူဖုန်း၏ စကားများက သူ၏ အနာကို ကွက်တိသွားထိသဖြင့် အမြီးနင်းခံလိုက်ရသည့် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး တုံ့ပြန်လေသည်။

"မင်းမှာ မရှိလို့ အချဉ် လိုက်ပြောနေတာပါ၊ မင်းလို လူစားမျိုးတွေကို ငါအများကြီး မြင်ဖူးတယ်။"

"ငါ့ကို ဆင်းရဲသားကောင်လို့ ခေါ်ရအောင် မင်းကရော ဘယ်လောက် ချမ်းသာလို့လဲ။ မင်း တကယ်ချမ်းသာတယ်ဆိုရင် လူတိုင်းအတွက် ဒီနေ့စားစရိတ်ကို ရှင်းပေးပြီး သက်သေပြလိုက်လေ!"

ချူဖုန်းက လျိုဖျင်ကို စကားဖြင့် မီးတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိကိုယ်မိမိ အထက်တန်းစားဟု သတ်မှတ်ထားသည့် ထိုကဲ့သို့သော လူမိုက်များကို ကိုင်တွယ်ရန် သူ အများကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုပေ။

မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ချင်သူသည် အလကားနေရင်း ဒုက္ခရောက်တတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

လျိုဖျင်က ငါ့ရှေ့မှာ သူဌေးကြီးလို ဟန်ရေးပြချင်နေတာလား? ဒါဆိုရင်တော့ လျိုဖျင်ကို အိတ်ပေါက်အောင် လုပ်ပေးရတာပေါ့။

"မင်းသားလျိုဖျင်က ဒီနေ့ လူတိုင်းရဲ့ ထမင်းဖိုးကို ရှင်းပေးမယ်ဆိုပြီး ရက်ရက်ရောရော ကမ်းလှမ်းနေတယ်ဗျို့။ အားလုံးပဲ ဘယ်လိုလဲ... ကောင်းလား!" ချူဖုန်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့... ကောင်းတယ်!"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်းသားလျိုဖျင်!"

လူအုပ်ကြီးထံမှ ဟေးခနဲ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငွေရှင်းပေးမည့် လူမိုက်တစ်ယောက် ရှိနေမှတော့ အလကားရမည့်အရာကို ငြင်းပယ်ရန် ဘယ်သူကမျှ မရူးပေ။

လျိုဖျင်မှာ ချူဖုန်း၏ စကားကြောင့် ငြင်းဆန်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆဲဆိုသံများ ပလူပျံနေသော်လည်း မျက်နှာကို အတင်းပြုံးကာ ငွေကုန်ကြေးကျ ခံရတော့မည်ကို လက်ခံလိုက်ရသည်။

"အားလုံးပဲ ကောင်းကောင်း စားကြသောက်ကြပါ၊ ဒီနေ့ ထမင်းဖိုးကို ဒီမင်းသားကပဲ တာဝန်ယူပါတယ်!" အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် လျိုဖျင်မှာ မရှိတာထက်စာရင် မျက်နှာပန်းလှအောင် ဟန်လုပ်လိုက်ရသည်။

ပိုက်ဆံကုန်ရမှာအတူတူတော့ ရက်ရောပြပြီး မျက်နှာရအောင် လုပ်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်း လူစည်ကားနေပြီး လျိုဖျင်က ငွေရှင်းပေးမည်ဟု ကြားသောအခါ လူများက ပိုမိုအားရဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ အချို့က လျိုဖျင်ကို အမွှမ်းတင်ကာ ကျေးဇူးတင်စကားများ ပြောကြသည်။

လျိုမင်းသား၏ ခြေသလုံးကို ဖက်ချင်သူများကလည်း အများအပြား ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

အပြင်ဘက်က လူတွေအတွက် သာမန်ထမင်းဝိုင်းဖိုး ရှင်းပေးရုံဆိုလျှင် အများဆုံး ငွေစင် အနည်းငယ်သာ ကုန်ပေမည်။ လျိုဖျင် အောင့်သက်သက် ဖြစ်ရသော်လည်း ထိုပမာဏကိုတော့ တတ်နိုင်ပါသေးသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လူများက ဈေးကြီးသည့် အသားဟင်းများကို ထပ်မံမှာယူလာကြသည်။

အချို့ကလည်း သူငယ်ချင်းများကို တိတ်တဆိတ် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သဖြင့် စားသောက်သူ အရေအတွက်က ပိုမိုများပြားလာသည်။

ဒါက လျိုဖျင်ကို စတင်ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

အသားဟင်းတစ်ပွဲ တိုးလာတိုင်း သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဆစ်ခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူဖျော့လာတော့သည်။

...

"အလကားကောင်!" လျိုဖျင်က ချူဖုန်းကို အရှက်ခွဲလိမ့်မည်ဟု ချောင်ရှန့်က အစောပိုင်းက မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ချူဖုန်းက ဤမျှ တော်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး လျိုဖျင်သာ အရှက်ရသွားခဲ့သည်။

လျိုဖျင်၏ အသုံးမကျမှုကို စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲရင်း ချောင်ရှန့်က ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက ဘေးနားရှိ လက်ပါးစေတစ်ယောက်ကို အချက်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဝေကျားလင်... သွားပြီး စားပွဲကို ရိုက်ခွဲလိုက်! ချူဖုန်းကို စိန်ခေါ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှာစမ်း!" ချောင်ရှန့် စေလွှတ်လိုက်သည့် လက်ပါးစေမှာ ပဉ္စမအဆင့် ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဆင့် ဓားသမားသာ ဖြစ်သည့် ချူဖုန်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ထိုအဆင့်က လုံလောက်သည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော လဝက်အတွင်း ချူဖုန်း၏ အစွမ်းက မိုးပေါ်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်ကို ချောင်ရှန့် အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ပေ။ သူသည် အဆင့်သုံးဆင့်အထိ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး ပဉ္စမအဆင့် ဓားသမား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

စီနီယာကျောင်းသားများထဲတွင်ပင် သူက အားနည်းသူ မဟုတ်တော့ပေ။

ဝေကျားလင်က ချူဖုန်းထံသို့ အထာကျကျ လျှောက်သွားကာ စားပွဲပေါ်သို့ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

လင်ယွိရှင်းနှင့် အခြားမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သွားကြသည်။

"ချူဖုန်း... မင်းလို သူရဲဘောကြောင်တဲ့ အကောင်! ငါ စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ မိန်းကလေးကို ပိုးပန်းဖို့ မစဉ်းစားခင် မင်းကိုယ်မင်း အရင် ပြန်ကြည့်ဦး။ မင်း အသက်ရှင်ချင်သလား၊ သေချင်သလား?" ဝေကျားလင်က စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဟန်ပန်ဖြင့် သူ၏ အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်ကို အားကိုးကာ ချူဖုန်းကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

"မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ်၊ တစ်ခုက ငါ့ခြေထောက်အောက်ကနေ တွားသွားပြီး လင်ယွိရှင်းရဲ့ ၁၀ မီတာ ပတ်လည်ကို ဘယ်တော့မှ မလာနဲ့။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို တွေ့တိုင်း ငါ အရိုက်ခံရမယ်လို့ မှတ်ထားလိုက်။"

"ဒါမှမဟုတ် စင်ပေါ်မှာ ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မလား! ယောကျ်ားပီပီ ငါ့ကို အနိုင်ယူပြ၊ အဲဒီကျရင်တော့ လင်ယွိရှင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ကိစ္စကို ငါ ဝင်မရှုပ်တော့ဘူး!"

ဝေကျားလင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တောင့်တင်းသန်မာသည်။ ပုခုံးကျယ်ပြီး ခါးတုတ်ကာ အသက် ၁၆ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လူကြီးများထက်ပင် ပို၍ ထွားကျိုင်းသည်။

သူက ချူဖုန်းကို စိန်ခေါ်လိုက်သည့်အခါ လူအများက ချူဖုန်းအတွက် စိတ်ပူသွားကြသည်။

"မင်းကို အနိုင်ယူဖို့လား? စင်ပေါ်အထိ တက်နေဖို့ လိုလို့လား?"

ထမင်းနှစ်လုတ်ခန့် မြန်မြန်စားပြီးနောက် ချူဖုန်းက ထရပ်ကာ သတိပေးချက်မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ဆိုင်ကပေးထားသည့် ကယ်လ်ပ့် (Kelp) စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားပြီး ဝေကျားလင်၏ ရွံစရာကောင်းသော မျက်နှာပေါ်သို့ ဆွဲပက်လိုက်သည်။ ထိုမျှဖြင့် တစ်ဖက်လူကို အလဲမထိုးနိုင်မှန်း သူ သိသည်။

ချူဖုန်းသည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရှင်သန်ခဲ့သည့် မိစ္ဆာအိုကြီး ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့် ဘဝတွင် ဓားပညာကို အလေးအနက် မကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံကတော့ အပြည့်ရှိသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ရွယ်တူတန်းတူများကို ချက်ချင်း အလဲထိုးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူ့လက်ထဲက စွပ်ပြုတ်ကြောင့် ဝေကျားလင် အာရုံလွဲသွားစဉ် ချူဖုန်းက သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ဝေကျားလင်၏ ပေါင်ကြားကို အားကုန် ကန်ထည့်လိုက်သည်။

ပေါင်ကြားကို ကန်ခြင်းသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် အထိရောက်ဆုံးနှင့် အပြင်းထန်ဆုံး အကွက်ဖြစ်သည်။

အတွေ့အကြုံရှိသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများသည် ဤနည်းလမ်းကို အမြဲတမ်း နှစ်သက်ကြသည်။

ဘုန်း!

ကန်ချက်က ပစ်မှတ်ကို ကွက်တိ ထိမှန်သွားသည်။

"အားးးး!"

ဝေကျားလင်သည် ချူဖုန်းကို အထင်သေးခဲ့မိသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ချူဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က သူ့ထက် မနိမ့်ရုံသာမက တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံကလည်း ပို၍ သာလွန်နေသည်။ ထို့ပြင် ချူဖုန်းက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မထိမှန်ဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။

ကန်ချက်မိသွားပြီးနောက် ဝေကျားလင်သည် ဗိုက်ကိုကိုင်ကာ ရှေ့သို့ ကိုင်းကျသွားသည်။

အခုမှ တကယ့်ပွဲက စတော့သည်။

ချူဖုန်း၏ လက်ထဲမှ ပူနွေးနေသော စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်သည် ဝေကျားလင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားတော့သည်။

"အူးး... အင်းး..."

ဝေကျားလင်မှာ ခွေးတစ်ကောင်လို ညည်းညူနေရပြီး သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ထဲတွင် စွပ်ပြုတ်ပူများ ဝင်ကုန်သည်။ မျက်လုံးများလည်း အပူလောင်သွားသည်။

သူသည် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။

"နောက်တစ်ခါကျရင် လူတစ်ယောက် ထမင်းစားနေတုန်း စားပွဲကို မရိုက်ဖို့ မှတ်ထားပါ၊ ဒါက တကယ် ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ" ဟု ချူဖုန်းက ထိုလူမိုက်ကို ဆုံးမပြီးနောက် ချောင်ရှန့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် တော်သွားတာလဲ?

ချောင်ရှန့်၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်အသား ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ဝေကျားလင်ထက် နှစ်ဆင့် မြင့်သော်လည်း ချူဖုန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ချူဖုန်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ရင်မဆိုင်ရဲတော့ပေ။

"ချောင်ရှန့်... မင်းရဲ့ ခွေးကို ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ထားပါဦး၊ လျှောက်သွားပြီး လူကို လိုက်မကိုက်ခိုင်းနဲ့!" ချူဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် သတိပေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ "နောက်တစ်ခါကျရင် ကွင်းပြင်မှာ ဒူးထောက်ပြီး မင်းကိုယ်မင်း လူမိုက်လို့ ဆဲခိုင်းရုံနဲ့ တင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်!"

ချူဖုန်းက အနာပေါ် ဆားဖြူးလိုက်ခြင်းပင်။

ချောင်ရှန့်သည် ဆေးမြစ်ရှာဖွေစဉ်က ချူဖုန်း၏ လက်ချက်ဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး ကွင်းပြင်တွင် ဒူးထောက်ကာ မိမိကိုယ်မိမိ လူမိုက်ဟု ခေါ်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံး အရှက်ရမှု ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူ၏ ထာဝရနာကျင်မှု ဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမျှ ထိုအကြောင်း ပြန်မပြောခိုင်းပေ။

ယခုကဲ့သို့ လူပုံအလယ်တွင် ပြန်လည်သတိပေးလိုက်ခြင်းက ချောင်ရှန့်၏ မာနကြီးပြီး ချောမောသော မျက်နှာကို ဒေါသကြောင့် တွန့်လိမ်သွားစေသည်။

"ချူဖုန်း... မင်းလို အတန်း ၅ က အညံ့ဆုံး ကျောင်းသား၊ အမှိုက်ကောင်! အောင်မြင်မှု သေးသေးလေး ရရုံနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဟန်မလုပ်နဲ့။ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ကျင်းပမယ့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပြိုင်ပွဲကနေ မင်း ထွက်မပြေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မင်း တကယ် သတ္တိရှိရင် ငါနဲ့ လာပြိုင်လိုက်လေ။"

"ရှုံးတဲ့လူက ခွေးဖြစ်ရမယ်။ အနိုင်ရတဲ့လူရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ခွေးလို ဟောင်ပြရမယ်။ မင်း လက်ခံရဲလား?"

ချောင်ရှန့်၏ အသံမှာ အေးစက်တောင့်တင်းနေသည်။

ဆေးပညာ အကယ်ဒမီသည် တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပြိုင်ပွဲကို ကျင်းပလေ့ရှိပြီး ၎င်းသည် အကယ်ဒမီ၏ အရေးကြီးဆုံး ပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှန့်သည် ဂျူနီယာကျောင်းသားများထဲတွင် အတော်ဆုံး ဖြစ်ပြီး ယခုအကြိမ်တွင် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပြသရန်နှင့် စီနီယာကျောင်းသားများကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အားခဲထားသူ ဖြစ်သည်။