အခန်း (၈၂) - မိမိကိုယ်ကိုယ် အဟုတ်ကြီးထင်နေခြင်း

ရှီရှီးသည် သူမ၏ နုနယ်လှပသော မျက်ခုံးလေးများကို အနည်းငယ်တွန့်ကာ အသေအချာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မမှားဘူးဆိုရင် ချူဖုန်းဟာ သူ့ရဲ့အရည်အချင်းတွေကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက ဘုရင့်မိသားစုဟာ ဝမ်ကျန့်ကို ဖယ်ရှားခဲ့သလို၊ အိမ်ရှေ့မင်းသားကိုလည်း ချူဖုန်းရဲ့ ‘ကိုးပါးသော ယန်ဓားသွေးကြော’ တွေကို ထုတ်ယူခွင့် ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒီမိသားစု နှစ်စုဟာ မပြေလည်နိုင်တဲ့ ရန်သူတွေပါပဲ။"

"ဓားဘုရင်စံအိမ်ကို အခုထက်ထိ ဆက်လက်တည်ရှိခွင့် ပေးထားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက နှစ်ချက်ရှိပါတယ်။ ပထမအချက်က သစ္စာရှိတဲ့ အရာရှိကောင်းတွေကို နှိပ်ကွပ်တယ်ဆိုတဲ့ အမည်ဆိုးကို ဘုရင့်မိသားစုက ကြောက်ရွံ့လို့ပါ။ ဒုတိယအချက်ကတော့ ဓားဘုရင်စံအိမ်က မင်းသားနှစ်ပါးနဲ့ မင်းသမီးတို့ဟာ အရည်အချင်း မရှိဘဲ သာမန်လူတွေလို ဖြစ်နေကြတာကြောင့် လက်စားချေနိုင်စွမ်း မရှိဘူးလို့ ယူဆထားလို့ပါပဲ။"

ဘုရင့်မိသားစု၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဓားဘုရင်စံအိမ်သည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် မပိုပေ။

၎င်းတို့ အချိန်မရွေး အလွယ်တကူ နင်းခြေသတ်ဖြတ်နိုင်သော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဘုရင့်မိသားစုသည် ဓားဘုရင်စံအိမ်ကို အလေးထားစရာဟု သဘာဝကျကျပင် မယူဆတော့ပေ။

ချောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပိုမိုသိသာလာကာ မျက်ခုံးပင့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ အစီအစဉ်တွေ နက်နက်နဲနဲ ချနိုင်ပါ့မလား။"

"ဒီကောင်လေးမှာ ထူးခြားတဲ့ ဆေးဖော်စပ်မှု ပါရမီ တကယ်ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားနေတယ်။ ငါတို့ ချောင်မိသားစုက သူ့ကို သိမ်းသွင်းသင့်၊ မသင့်ဆိုတာ သေသေချာချာ စဉ်းစားဖို့ လိုမယ်။ မဟုတ်ရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကို ခံရရင် ရတဲ့အမြတ်ထက် အရှုံးက ပိုကြီးသွားလိမ့်မယ်။"

မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဟိုးဟိုးကျော်သွားစေသည့် ‘ရုပ်သေးဆေးလုံး’ ကို ဖော်စပ်သူမှာ ချူဖုန်းဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် ချောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ သဘောထားမှာ အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ပါရမီရှင်ကို အငမ်းမရ လိုချင်နေသည့်ပုံစံမှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လူအချို့မှာ ထိုသို့ပင်ဖြစ်တတ်သည်။ တစ်ခုခုကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်သေးခင်တွင် ရချင်ဇောဖြင့် အိပ်မက်မက်နေတတ်သော်လည်း အမှန်တကယ် လက်ဝယ်ရရှိနိုင်တော့မည် ဆိုသည့်အခါတွင်မူ ရုတ်တရက် အရေးမစိုက်သလို ဖြစ်သွားတတ်ကြသည်။

"သခင်ကြီးကိုယ်တိုင်ပဲ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ‘သူရဲကောင်းဆိုတာ လူငယ်တွေထဲက ပေါ်ထွက်လာတတ်တယ်’ ဆိုတာလေ။ အဂ္ဂိရတ်ပါရမီရှင်တစ်ယောက်နဲ့ ချောင်မိသားစု မဟာမိတ်ဖွဲ့နိုင်ရင် စွန့်စားရမှုအချို့ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ချောင်မိသားစုအတွက် ရရှိမယ့် အကျိုးကျေးဇူးကလည်း အလွန်ကြီးမားမှာပါ။ ဒါဟာ ငါတို့မိသားစုကို ကျန့်ယွန်းမင်းဆက်ရဲ့ တတိယမြောက် အကြီးဆုံး ဆေးဖော်စပ်ရေး မိသားစုကြီး ဖြစ်လာအောင်တောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

ရှီရှီးက သူမ၏ အကြံပြုချက်နှင့် အတွေးအမြင်များကို တင်ပြလိုက်သည်။ သူမကတော့ ချူဖုန်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက် မြင့်မားနေဆဲပင်။

ချောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်က သူမ ဆက်ပြောမည့်စကားကို လက်မြှောက်ကာ တားမြစ်လိုက်သည်။

"အဲဒီ ရုပ်သေးဆေးလုံးကို ချူဖုန်းကပဲ တကယ်ဖော်စပ်ခဲ့တာ ဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့ ထိရောက်မှုကို အပြည့်အဝ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး။ ဒီကောင်လေးကို သိမ်းသွင်းဖို့က အလျင်စလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။"

"ဒါ့အပြင် လက်ရှိ ဓားဘုရင်စံအိမ်ရဲ့ အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေတာ၊ လမ်းဘေးက ဖုန်းတောင်းစားတွေနဲ့တောင် သိပ်မကွာတော့ဘူး။ ချောင်မိသားစုက ပေးနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးနဲ့ဆိုရင် ချူဖုန်းကို ငါတို့ ဘယ်အချိန်မှာပဲ ကမ်းလှမ်းကမ်းလှမ်း၊ သူက ကျေးဇူးတင်တတ်တဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို အငမ်းမရ လက်ခံလာမှာပဲ။"

ချောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုကို ကြားရသောအခါ ရှီရှီးလည်း ယုတ္တိရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး "သခင်ကြီးက အမြော်အမြင် ရှိလှပါတယ်၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ခွင့်ပြုပါဦးရှင်" ဟု ဆိုကာ ရိုသေစွာဖြင့် အရိုအသေပေးပြီး ချောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ချူဖုန်းကဲ့သို့ မာနကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ချောင်မိသားစု၏ လက်အောက်ခံအဖြစ် အစေခံရန် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံပါ့မလား။

ချောင်မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ ယုံကြည်ချက်များသည် အဘယ်အရပ်မှ ရောက်ရှိလာခြင်းပါနည်း။

...

ဆေးဖော်စပ်မှု အကယ်ဒမီအတွင်း၌ ချူဖုန်းသည် အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ အမြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ယခုက ထမင်းစားချိန် အမြင့်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ရာ အရောက်နောက်ကျသွားပါက ထိုင်ခုံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ချူဖုန်းတွင် ငွေအလုံအလောက် ရှိနေသော်လည်း ဓားဘုရင်စံအိမ်အတွက် နေရာတိုင်းတွင် ငွေလိုနေခြင်းနှင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆေးဖော်စပ်ရန် ပါဝင်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ငွေအမြောက်အမြား လိုအပ်နေခြင်းတို့ကို ထည့်တွက်ကာ ချွေတာရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

အပြင်တွင် သာမန်အရိုးရှင်းဆုံး ဟင်းလျာများကို စားရုံဖြင့် လုံလောက်လှပြီ။

သူ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ အတန်းထဲမှ အလှပဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်သူ လင်းယွီရှင်းမှာ စားပွဲတစ်ခုတွင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမနှင့်အတူ အခြား မိန်းကလေးနှစ်ယောက်လည်း ပါလာသည်။

"ဟေး... ချူဖုန်း၊ နင်လည်း ထမင်းစားဖို့ လာတာလား။" ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထားသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လှမ်းမေးလိုက်သည်။ သူမသည် အသားအနည်းငယ် ညိုသော်လည်း တော်တော်လေး ချောမောလှပသူ ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ အမည်မှာ လေထင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အတန်းထဲတွင် ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသော ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သူများစွာ ရှိသလို မာနလည်း အတန်ငယ် ကြီးသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ချူဖုန်းကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နှင့် အရင်နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းက ချူဖုန်းကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း စားဖို့လာတာ။" ချူဖုန်းသည် အရင်က မိန်းကလေးများရှေ့တွင် ရှက်တတ်၊ ကြောက်တတ်သော ပုံစံမှ အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေးသာ စကားပြောလေ့ရှိသည်။

ယခုမူ သူသည် ရဲရင့်တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိနေကာ၊ သူ၏ အပြုံးနှင့် အကြည့်တို့တွင် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ခဏတာမျှ မိန်းကလေး သုံးဦးစလုံး ငေးမောသွားကြသည်။ ၎င်းတို့ သိထားခဲ့သည့် အတန်းထဲတွင် အမြဲတမ်း ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့နှင့် အညံ့ဆုံး ကျောင်းသားဖြစ်ခဲ့သော ချူဖုန်းနှင့် တစ်ခြားစီ ဖြစ်နေခြင်းကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

"ဒါဆိုရင်... ငါတို့ စားပွဲမှာပဲ အတူတူ ထိုင်ပါလား။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါမေးချင်တာလေးတွေ ရှိလို့၊ နင့်ဆီက အကြံဉာဏ် တောင်းချင်တယ်!" လေထင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်လေး ရှိနေသော်လည်း သူမသည် ချူဖုန်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

ဒါဟာ အလှလေးတစ်ယောက်က ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ အရှိန်အဟုန်လား။

ချူဖုန်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူက ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့်ပင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် လေထင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်၊ လင်းယွီရှင်းနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ထိုင်ဖြစ်သွားသည်။

လေးယောက်စာသာ ဆံ့သော စတုရန်းပုံ စားပွဲလေးပင် ဖြစ်သည်။

"လင်းယွီရှင်း၊ ငါ နင့်ဘေးမှာ ထိုင်တာကို စိတ်မရှိဘူးမလား။" ချူဖုန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟွန်း... ငါက ဘာလို့ စိတ်ရှိရမှာလဲ။ နင်က တော်တော်လေး လူကြိုက်များနေပုံပဲနော်!" လင်းယွီရှင်း၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။ သူမ စိတ်မကောက်နေသလိုပင်။

ထိုအချိန်တွင် စားသောက်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းက သူတို့မှာထားသော ဟင်းလျာများကို လာချပေးသည်။

"အယ်... ငါ ဘာလို့ ရှာလကာရည်နံ့ (သဝန်တိုတဲ့အနံ့) တွေ ရနေတာလဲ!" ချူဖုန်းက စကားနာထိုးကာ နောက်ပြောင်လိုက်ပြီး လင်းယွီရှင်းကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

"အွန်း..." ရုတ်တရက် ချူဖုန်း၏ ခါးမှာ အလွန်အမင်း ဆွဲလိမ်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် နာကျင်သွားကာ ညည်းသံလေး ထွက်သွားမိသည်။

လေထင်နှင့် အခြားမိန်းကလေးမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသဖြင့် စားပွဲအောက်၌ လင်းယွီရှင်း၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လက်ချက်ကို မမြင်လိုက်ကြပေ။

လေထင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်ပင် မေးလိုက်သည်။ "ချူဖုန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့သွားတာလဲ၊ သံစူးသွားလို့လား။"

ချူဖုန်းသည် လင်းယွီရှင်း၏ လှည့်ကွက်ကို မဖော်ထုတ်ရဲဘဲ နာကျင်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ဟန်ကိုယ်ဖို့ကာ ခါးကိုလှုပ်ရင်း ခါးသက်သက် ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ သံစူးသွားတာ! အလှလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သံစူးတာမျိုးပေါ့။"

"ဖူး...!"

"ချူဖုန်း၊ နင် ဒီလောက် စကားတတ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ရေသူမတွေ၊ ကျောက်တုံးထဲက အလှလေးတွေအကြောင်း ကြားဖူးပေမဲ့ အလှလေးရဲ့ သံစူးတယ်ဆိုတာက ဘာကြီးလဲ။" လေထင်သည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တခိခိ ရယ်မောနေတော့သည်။ ချူဖုန်းကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပနေသည်။

သူမသည် ချူဖုန်းအပေါ် ကောင်းသော အထင်အမြင် ရှိနေပုံရသည်။

လင်းယွီရှင်းကတော့ ချူဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ အစားအသောက်များကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပင် စတင်စားသောက်နေတော့သည်။

အလှလေးဆိုသည်မှာ အလှလေးပင်။ စားသောက်ပုံလေးမှာပင် အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။

...

ချူဖုန်းသည် အလှလေးများ ဝန်းရံလျက် ပျော်ရွှင်နေစဉ်မှာပင် လျိုဖိန်နှင့် ချောင်ရှန့်တို့သည်လည်း နောက်လိုက်တစ်စုနှင့်အတူ စားသောက်ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

လျိုဖိန်သည် လူတွေကို ထမင်းကျွေးသည့်အခါတိုင်း စားသောက်ဆိုင်တွင် သီးသန့်ခန်းငှားကာ ဟင်းလျာ အမြောက်အမြား မှာယူလေ့ရှိသည်။ သူသည် သူ၏ ကြွယ်ဝမှုကို ထုတ်ကြွားချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း ချူဖုန်းကို မည်သို့ နှိပ်ကွပ်ရမည်ကို ချောင်ရှန့်နှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက်၊ ချောင်ရှန့်ကို မျက်နှာချိုသွေးသည့်အနေဖြင့် ထမင်းကျွေးရန် လာခြင်းဖြစ်သည်။

"ဟမ်? အဲဒီကောင်က ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ။" ချောင်ရှန့်၏ အကြည့်က ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် အလှလေးများနှင့် ရယ်မော စကားပြောနေသော ချူဖုန်းကို ချက်ချင်း မြင်သွားသည်။

သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ပုပ်သိုးသွားတော့သည်။

လျိုဖိန်၏ မျက်နှာထားမှာလည်း အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။ အကြောင်းမှာ ချူဖုန်းသည် လင်းယွီရှင်းနှင့် အတူထိုင်နေသောကြောင့်ပင်။

လျိုဖိန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လင်းယွီရှင်းသည် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ရမည့်သူဖြစ်ပြီး မည်သူမှ ထိပါးခွင့်မရှိဟု ယူဆထားသည်။

"ဟိုဘက်ကို သွားကြမယ်!" ချောင်ရှန့်သည် ချူဖုန်းအပေါ် အလွန်အမင်း နာကျည်းနေသူ ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ နောက်လိုက်များကို ခေါ်ကာ ချူဖုန်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

လျိုဖိန်မှာလည်း ချောင်ရှန့်၏ ခွေးတစ်ကောင်လို ပျော်ပျော်ကြီး လိုက်ပါသွားပြီး အားလုံးကြားအောင် လှောင်ပြောင်သရော်သည့် လေသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဟား... ဓားဘုရင်စံအိမ်ရဲ့ တတိယမင်းသားလေးကတော့ ဖွဲနုနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စားရတဲ့အထိ နိမ့်ကျသွားပြီပေါ့၊ သနားစရာပဲ!"

"ပိုက်ဆံမရှိတာက ထားပါဦး၊ မိန်းကလေးတွေကိုတော့ လိုက်ဖြားယောင်းနေသေးတာပဲ။ လူဆိုတာ ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် သိသင့်တယ်!"

လျိုဖိန်၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှသဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

သူသည် ချူဖုန်းကို ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲလိုက်ခြင်းဖြင့် ချူဖုန်း ဒေါသပေါက်ကွဲလာလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည်။ ထိုအခါမှ ရန်ပွဲစတင်ပြီး ချောင်ရှန့်တို့နှင့်အတူ ချူဖုန်းကို ခွေးသေတစ်ကောင်လို ရိုက်နှက်ရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။