အခန်း (၃၇) - ဝံပုလွေလေ့ကျင့်ခန်း

ညမှောင်လာသည်နှင့်အမျှ လူးဝစ်၊ ဆစ်ဖ် နှင့် မြင်းစီးသူရဲ အချို့သည် ထမင်းစားခန်းမ၌ စုဝေးကာ ညစာသုံးဆောင်နေကြသည်။

မှိန်ပျပျဆီမီးရောင်အောက်တွင် သစ်သားစားပွဲရှည်ပေါ်၌ ရိုးရှင်းသောဟင်းလျာများ ခင်းကျင်းထားသည်။ သစ်သားနံ့သင်းနေသော ငါးခြောက်ဖုတ်၊ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဂျုံဆန်ပြုတ်၊ ဂျုံကြမ်းပေါင်မုန့်နှင့် ဘေးတွင် ချဉ်ဖတ်အနည်းငယ်...။

စားသောက်ခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အပြင်အဆင်ဟူ၍ လုံးဝမရှိ။ သစ်သားစားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် ဝါကျင်ကျင်ဆီမီးခွက်များသာရှိပြီး သစ်သားနံရံဟောင်းများပေါ်တွင် အက်ကြောင်းအချို့ကိုပင် မြင်နေရသည်။ ဆစ်ဖ် သည် ဤမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူမ စိတ်ကူးထားခဲ့သော မှူးမတ်မျိုးနွယ်တို့၏ စည်းစိမ်ရှိလှသည့် ဘဝမျိုးနှင့် လုံးဝတခြားစီပင်။

သူမအထင်တွင် မှူးမတ်တို့၏စားပွဲဆိုသည်မှာ ရွှေအနားကွပ်စားပွဲခင်းများ၊ လက်ရာမြောက်လှသော ဟင်းလျာအမယ်စုံ၊ တောက်ပသော ငွေထည်ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့် ချိုမြိန်သောဝိုင်များ ပြည့်လျှံနေရမည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ လူးဝစ် ၏ညစာမှာ သာမန်နယ်စားများထက် အနည်းငယ်ပိုကောင်းရုံမျှသာရှိပြီး ဇိမ်ခံမှုနှင့် များစွာအလှမ်းဝေးနေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို လူးဝစ် ရိပ်မိသွားပြီး "မင်းအကြိုက်နဲ့ မတွေ့လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆစ်ဖ် က အမြန်ပင် ခေါင်းခါပြကာ "မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် နှင်းလဝန်းမျိုးနွယ်စု ၏ မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်ခဲ့စဉ်က ယခုထက် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ခဲ့ရဖူးသော်လည်း မြောက်ပိုင်းဒေသသည် အရင်းအမြစ်ရှားပါးသောကြောင့် မည်သည့်နေရာတွင်မှ ထိုမျှအထိ ဖောဖောသီသီ မရှိခဲ့ဖူးချေ။

သူမသည် ဂျုံဆန်ပြုတ်ကို တစ်ငုံမြည်းကြည့်ရာ နွေးထွေးသောဂျုံနံ့လေးသည် ပါးစပ်အတွင်း ပြန့်နှံ့သွားပြီး အရသာမှာလည်း မဆိုးလှပေ။ ညစာစားနေစဉ်တစ်ဝက်၌ ဆစ်ဖ် က မော့ကြည့်ကာ "ဒီည ဘာလုပ်ဖို့ရှိလဲ" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

လူးဝစ် က ငါးခြောက်ကို ဝါးနေရင်း "ဝံပုလွေလေ့ကျင့်ပေးမလို့" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေကိုလား" ဆစ်ဖ် အံ့သြသွားပြီးမှ သူမမျက်ဝန်းများ တောက်ပလာသည်။

"ဟုတ်တယ်" ဟု လူးဝစ် က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ယခုအခါ လူးဝစ် သည် အပတ်တိုင်း၏ ညအချို့တွင် သားရဲတွန်သင်ကွင်း၌ ရေခဲဝံပုလွေ လန်းဖုန်း ကို လေ့ကျင့်ပေးရန် အချိန်ပေးလေ့ရှိသည်။ ပတ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ပေးပြီးနောက် လန်းဖုန်း သည် လူးဝစ် ၏ အမိန့်များကို စတင်တုံ့ပြန်လာပြီဖြစ်သော်လည်း အပြည့်အဝနာခံရန်မှာမူ လေ့ကျင့်မှုများစွာ လိုအပ်နေသေးသည်။

ယနေ့လေ့ကျင့်ခန်းမှာ 'အမဲလိုက်အချက်ပြမှု' များဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သားရဲများကို ယဉ်ပါးအောင်သင်ကြားရာတွင် အထူးအသုံးပြုသော ဝီစီသံစနစ်ဖြစ်ပြီး အမဲလိုက်ခြင်း၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ကင်းလှည့်ခြင်းတို့တွင် အသုံးပြုကြသည်။ ကွဲပြားသော အသံနေအသံထားနှင့် စည်းချက်များကိုသုံးကာ တိရစ္ဆာန်များကို ညွှန်ကြားချက်များ နားလည်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။

လူးဝစ် သည် ဝီစီကို နှုတ်ခမ်းတွင်တေ့ကာ အသံရှည်တစ်ချက် မှုတ်လိုက်သည်။ လန်းဖုန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းတင်းမာသွားပြီး မြေပြင်နှင့်ကပ်ကာ ဝပ်လိုက်သည်။ သားကောင်ကို အချိန်မရွေး ခုန်အုပ်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ခြင်းပင်။ ထို့နောက် လူးဝစ် က အသံတို နှစ်ချက် မှုတ်လိုက်သည်။

လန်းဖုန်း သည် ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားပြီး ရှေ့ရှိပစ်မှတ်ဆီသို့ ဒဟုန်ထိုးပြေးဝင်ကာ အဝတ်ဖြင့်လုပ်ထားသော လူရုပ်ကို ထက်မြက်သောစွယ်များဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲဆွဲဖြဲလိုက်တော့သည်။ အဝတ်စများ လွင့်စင်သွားပြီး ဝံပုလွေ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ဟိန်းသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူးဝစ် က အသံတုန် အမြန်စဉ်တစ်ခုကို မှုတ်လိုက်သည်။ လန်းဖုန်း သည် ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုများကို ချက်ချင်းရပ်တန့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်ပြီး ပစ်မှတ်ကိုလွှတ်ကာ လူးဝစ် ၏ဘေးသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။

လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးသည် ချောမွေ့ပြတ်သားလှပြီး စစ်ရေးဆိုင်ရာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအဆင့်တစ်ခုကို ပြသနေပြီဖြစ်သည်။ လူးဝစ် က ကျေနပ်စွာဖြင့် လန်းဖုန်း ၏လည်ပင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"တော်တယ်" ဟု သူက တိုးတိုးလေးပြောကာ ခါးကြားမှ အသားတစ်တုံးကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ လန်းဖုန်း သည် ၎င်း၏အစွယ်များကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းခုန်မစားပေ။ သခင်၏ခွင့်ပြုချက်ကို အရင်အတည်ပြုပြီးမှသာ အသားတုံးကို ကိုက်ယူလိုက်ရာ လည်ချောင်းထဲမှ ကျေနပ်သည့်ဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပုံစံတကျ ဖြစ်နေပါပြီ" ဟု သားရဲလေ့ကျင့်သူ အက်ဂါက လေးစားစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာကာ အားရကျေနပ်သည့်လေသံဖြင့် ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုမြန်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေခဲဝံပုလွေတွေက သာမန်သားရဲတွေလို မဟုတ်တော့ ယုံကြည်မှုနဲ့ နာခံမှုကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ထပ်တည်ဆောက်ရဦးမှာပါ။"

"ငါ သိပါတယ်" ဟု လူးဝစ် က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဆစ်ဖ် သည် လေ့ကျင့်ကွင်းအတွင်းရှိ ဝံပုလွေကိုကြည့်ရင်း မျက်နှာညှိုးငယ်သွားသည်။ သူမမျိုးနွယ်စုမှာရှိစဉ်ကလည်း သူမ၌ 'လုံလီမွန်း' (အထီးကျန်လမင်း) ဟုခေါ်သော ရေခဲဝံပုလွေတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူမကိုယ်တိုင် သားပေါက်လေးဘဝကတည်းက မွေးမြူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့အတူတူ အမဲလိုက်ခဲ့ကြသည်၊ နှင်းမုန်တိုင်းများကြားတွင် အတူတူပြေးလွှားခဲ့ကြသည်...။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒါက...

ဆစ်ဖ် ၏လက်သီးမှာ မသိလိုက်ဘဲ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်မိသွားပြီး လက်သည်းများက လက်ဖဝါးထဲသို့ နစ်ဝင်နေသည်။ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ထင်ပါရဲ့။

သတိပြန်ရလာကတည်းက ထိုအဖြစ်ဆိုးများကို မစဉ်းစားမိရန် တမင်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ စိတ်ကိုမထိန်းနိုင်တော့ပေ။ လူးဝစ် က သူမကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

ဆစ်ဖ် သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "ကျွန်မမှာလည်း ရေခဲဝံပုလွေတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ သူက သေသွားပြီ" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လူးဝစ် က ခဏမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး အဝေးရှိခြံကွက်ထဲမှ ဝံပုလွေသားပေါက်လေးများကို ညွှန်ပြကာ "နောက်တစ်ကောင် ထပ်မွေးချင်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဆစ်ဖ် ကြောင်သွားသည်။ သူမသည် အမွှေးပွပွ ဝံပုလွေကလေးများကို ကြည့်လိုက်ရာ အချို့က ဆော့ကစားနေကြပြီး အချို့က အတူတူကွေးကာ အိပ်နေကြသည်။ သူမ၏အကြည့်သည် တစ်ကောင်ချင်းစီကို ဖြည်းဖြည်းချင်းကျော်ဖြတ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထောင့်စွန်းရှိ ဝံပုလွေပေါက်လေးတစ်ကောင်ထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်း၏အမွှေးများသည် ငွေမှင်ရောင်သန်းနေပြီး မျက်ဝန်းပြာပြာလေးများမှာ သူမမှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ 'လုံလီမွန်း' နှင့် အလွန်ဆင်တူနေသည်။

သူမ ရှေ့သို့လျှောက်သွားပြီး လက်ကိုအသာအယာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ဝံပုလွေပေါက်လေးသည် သူမလက်ကို နမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှာဖြင့်လျက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူမသည် မှတ်ဉာဏ်ဆိုးများကြားမှ ပြန်လည်နိုးထလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆစ်ဖ် ၏မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာပြီး "ဒါဆိုရင် နင့်နာမည်က 'လုံလီမွန်း' ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝံပုလွေပေါက်လေးက တိုးတိုးလေးညည်းကာ ပြန်ထူးသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ဆစ်ဖ် ၏လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခုတစ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်ရည်စများက တိတ်တဆိတ် စီးကျလာကာ ဝံပုလွေပေါက်လေး၏ အမွှေးနုလေးများပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

လေ့ကျင့်မှုများ ဆက်လုပ်နေရင်း ညသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ လူးဝစ် သည် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ရင်း ဆစ်ဖ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပဲ၊ ယနေ့မှတ်တမ်းတွေကို ချရေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆစ်ဖ် က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူမ၏အခန်းငယ်လေးသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် စာတတ်သူ သုံးဦးတည်းသာရှိရာ သူမသည် တစ်ဦးအပါအဝင်ဖြစ်သောကြောင့် လူးဝစ် က သူမအတွက် သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း စီစဉ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဆစ်ဖ် သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စိတ်ကိုကြည်လင်အောင်ထားပြီး စားပွဲရှိ ဆီမီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်သည်။ သူမသည် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကိုဖွင့်ကာ ယနေ့အတွက် မှတ်စုများကို စတင်ရေးသားလိုက်သည်။

* နံနက်ပိုင်းတွင် နယ်စားမင်း သည် စစ်သည်များကို ကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ရာ စစ်သည်များ၏ လေးစားကြည်ညိုမှုကို ရရှိသည်။

* နယ်စားမင်း သည် စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းများကို စစ်ဆေးကာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် အကြံပြုခဲ့သည်။

* ဒဏ်ရာရရှိသော မြင်းစီးသူရဲ များအား ဂရုစိုက်ပေးကာ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဆေးဝါးများရရှိရန် ကတိပေးခဲ့သည်။

* သစ်အယ်ပင်မှ သကြားထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သကြားလုပ်ငန်းတိုးချဲ့ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

...

မှတ်တမ်းများရေးပြီးနောက် ဆစ်ဖ် သည် ထိုစာကြောင်းများကို ခေတ္တမျှစိုက်ကြည့်နေမိပြီး စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ နယ်စားမင်း တစ်ဦးဖြစ်ပါလျက် မှူးမတ်တို့၏ ထောင်လွှားသောမာန်မာန အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။ သူသွားလေရာတိုင်းတွင် လေးစားမှုကို ရရှိသည်။

သူမ၏ ကလောင်ထိပ်သည် အခြားစာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် "လူကောင်းတစ်ယောက်" ဟု အသာအယာ ရေးသားလိုက်သည်။ ရေးပြီးသွားသောအခါမှ သူမသည် ထိုစာကြောင်းကိုကြည့်ပြီး "ဟန်ဆောင်နေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ" ဟု မာန်ပါပါဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုသို့ အမှန်တကယ် မထင်တော့ပေ။ သူမသည် သစ်အယ်သကြားတစ်တုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ချိုမြိန်သောအရသာသည် ပါးစပ်ထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားပြီး ထူးခြားသော သစ်သားနံ့သင်းသင်းလေးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်။

ဆစ်ဖ် သည် ကုလားထိုင်နောက်သို့ မှီချလိုက်ရင်း "အင်း... ချိုသားပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတော့သည်။