အခန်း ၉၅ - ကံကောင်းမှုရရှိခြင်း၊ ကံကြမ္မာဆုံးရှုံးခြင်း

ဆယ့်ခြောက်ရက်အကြာတွင် ယိပြည်နယ်၊ ကျွင်းထျန်းစီရင်စု မြို့တော်အပြင်ဘက်၌ ဆံပင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုံးနှောင်ထားပြီး ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူကား ခရီးရှည်နှင်လာခဲ့သည့် ကျိယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။

နင်အန်းခရိုင်မှ ထွက်လာစဉ်က ကျိယွမ်သည် အတွင်းခံအဝတ်အချို့နှင့် အပြင်ဝတ်ရုံ နှစ်စုံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံမှာ ချိုင်းအောက်၌ ပြဲသွားသဖြင့် ယခုအခါ ဝတ်ရုံစိမ်းကိုသာ အမြဲဝတ်ဆင်နေရသည်။

ကျိယွမ်သည် ထိုအဝတ်အစားနှစ်စုံအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိသည်။ ယခင်ဘဝက နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ဟောင်းနွမ်းနေသည့် အနွေးထည်လေးကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းမှာ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းမဟုတ်သော်လည်း ဝတ်ရသည်မှာ အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။ မိသားစုဝင်တိုင်းက ထိုအင်္ကျီကို ဝတ်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြပြီး လွှင့်ပစ်ရန် ဘယ်သောအခါမှ မတွေးခဲ့ကြပေ။

ထို့အတူပင် ကျိယွမ်သည်လည်း မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို လွှင့်ပစ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင် အပ်ချုပ်သေတ္တာလေးဝယ်ကာ ချိုင်းအောက်က အပေါက်ကို ဖာထေးရန် စဉ်းစားနေမိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျိယွမ်သည် မီးခိုးရောင်အိတ်နှင့် ဆီစိမ်စက္ကူထီးကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ကာ ကျော၌ နွယ်စိမ်းဓားကို လွယ်ထားလျက် အေးအေးလူလူ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သစ်သားသေတ္တာကိုမူ လွန်ခဲ့သောခရိုင်၌ အကြွေစေ့ ၃၀၀ ဖြင့် ပေါင်နှံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော ရွှေနံသာသစ်သည် ဤကမ္ဘာတွင်မူ စားပွဲနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ ပြုလုပ်ရန် ကောင်းမွန်သော ကုန်ကြမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ပမာဏမှာလည်း နည်းပါးလွန်းသဖြင့် ဈေးကောင်းမရခဲ့ပေ။

မြို့တော်သို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လမ်းမပေါ်တွင် လူသွားလူလာများလာသည်။ မြင်းလှည်းများ၊ နွားလှည်းများအပြင် ကျိယွမ်ကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်တော် ခရီးသွားသူများလည်း ပေါများလှသည်။

ယိပြည်နယ်၏ စီရင်စု ၁၂ ခုထဲတွင် ကျွင်းထျန်းစီရင်စုသည် ထူးခြားထင်ရှားမှု သိပ်မရှိလှပေ။ ကျိပြည်နယ်မှ ကျူန်းဟွေးစီရင်စုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လှသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ တစ်ချိန်က ကမ္ဘာပေါ်တွင် အတော်ဆုံးဓားသမားဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည့် ဇော်ခွမ်းထူကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအကြောင်းမှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤကမ္ဘာသည် မေ့ပျောက်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။ သတင်းအချက်အလက် ပျံ့နှံ့မှုနှင့် မှတ်တမ်းတင်နိုင်မှု အခက်အခဲများကြောင့် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်က သိုင်းလောကတွင် ကျော်ကြားခဲ့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပင်လျှင် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြသည်။

ဇော်မိသားစု ကျဆုံးသွားခြင်းနှင့်အတူ ယနေ့ခေတ် သိုင်းလောက၏ မျိုးဆက်သစ်အများစုသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဓားနတ်ဘုရားဟု ခေါ်ဝေါ်လောက်အောင် မာန်တက်ခဲ့သည့် ထိပ်တန်းဆရာကြီးတစ်ဦး ရှိခဲ့ဖူးမှန်းပင် မသိကြတော့ပေ။ အတိတ်ကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်နိုင်သူမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးလှသည်။ ပုံပြောကောင်းသူ အနည်းငယ်ခန့်သာ ထိုရှေးဟောင်းပုံပြင်များကို မှတ်မိနေကြတော့မည်ဖြစ်သည်။

"ပေါင်မုန့်ပြားလေးတွေ ရမယ်ဗျို့... ပူပူနွေးနွေး ပေါင်မုန့်ပြားလေးတွေ... တစ်ခုကို တစ်ပြားတည်းပါဗျာ..."

မြို့ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျိယွမ်သည် ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပိုးအပြည့်ဖြင့် မြို့တံခါးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော သူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံက ကျိယွမ်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အရပ်အမောင်းမှာ မနိမ့်လှကြောင်း ခပ်ရေးရေး မြင်နေရသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ထိုသူ၏ အရှိန်အဝါကို ကျိယွမ် မြင်လိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ ထူးခြားနေသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ထိုသူ့နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်တော့်ကို နှစ်ခုလောက် ပေးပါဦး။"

"ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ။"

ဈေးရပြီဖြစ်၍ ထိုသူသည် ထမ်းပိုးကို အမြန်ချကာ ကျိယွမ် အနားရောက်လာသည်အထိ စောင့်နေသည်။ ထို့နောက် ပေါင်မုန့်ပြားဗူး၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထွက်လာသည်။ ပေါင်းအိုးထဲမှ အသစ်စက်စက် ထုတ်လိုက်သည့် ပေါက်စီများကဲ့သို့ပင်။

"ရော့... ဒီမှာပါ ဆရာ။ ဆရာလည်း နယ်ဝေးက လာတာထင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်က ပေါက်စီနဲ့ မုန့်တွေကတော့ တကယ့်ကို အရသာရှိပြီး လက်ရာပြောင်မြောက်တာဗျ။"

ကျိယွမ်သည် ပေါင်မုန့်ပြား၏ ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ယူလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံပေးပြီးနောက် တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ကာ "အရသာရှိသားပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။ ရောင်းသူက ပြုံးပြကာ ထမ်းပိုးကို ပြန်မပြီး ဆက်လက်အော်ဟစ်ရောင်းချရင်း ထွက်သွားသည်။

သို့သော် ကျိယွမ်က ပေါင်မုန့်ပြားစားရင်း နောက်မှ လိုက်လာသဖြင့် ရောင်းသူမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော့်နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်နေတာလဲဗျ။"

"ဪ... ကျွန်တော်က ကျွင်းထျန်းမြို့တော်ကို ခုမှ ရောက်တာလေ။ သွားစရာ နေရာလည်း အတိအကျ မရှိတာနဲ့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ကြည့်မလို့ပါ။ ခင်ဗျား တစ်နေ့ကို ဒီထမ်းပိုးကြီးနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် လျှောက်ရသလဲ။"

ကျိယွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ရောင်းသူမှာ ရယ်ပင်ရယ်ချင်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဖောက်သည်မျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။

"ကျွန်တော်က ဒီထမ်းပိုးနဲ့ မွန်းတည့်တစ်ကြိမ်၊ ညနေတစ်ကြိမ် ရောင်းတာပါ။ ဈေးရောင်းကောင်းရင် လမ်းတစ်ဝက်နဲ့တင် ကုန်ပါတယ်။ ဈေးမကောင်းရင်တော့ တစ်မြို့လုံးအနှံ့ လျှောက်ရတာပေါ့။"

"ဟိုး... အစ်ကို၊ ခင်ဗျား ခြေထောက်တွေ တော်တော်သန်တာပဲ။"

"ဟဲဟဲ... ဝမ်းစာအတွက် ရုန်းကန်နေရတာပါ ဆရာရယ်။ ပေါင်မုန့်ပြားလေးတွေ ရမယ်ဗျို့... ပူပူနွေးနွေးလေးတွေ..."

ရောင်းသူသည် ကျိယွမ်နှင့် စကားပြောရင်း တစ်ချက်တစ်ချက် အော်ဟစ်ရောင်းချနေသည်။ အတန်ကြာသော် ကျိယွမ်သည် ပေါင်မုန့်နှစ်ခုလုံး ကုန်သွားသဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်ပြားထုတ်ကာ ထပ်ဝယ်လိုက်ပြန်သည်။

"အစ်ကို... နောက်ထပ် နှစ်ခုပေးပါဦး။"

"ဟာ... ဆရာက ပူပူနွေးနွေး စားချင်လို့ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်နေတာလားဗျ။"

"ဟားဟား... အဲဒါလည်း ဟုတ်နိုင်တာပဲ။"

ကျိယွမ်သည် ရောင်းသူနှင့် စကားပြောရင်း ဇော်မိသားစုအကြောင်းနှင့် ရောင်းသူ၏ အခြေအနေကို သွယ်ဝိုက်၍ မေးမြန်းနေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ရောင်းသူမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာသည်။ ဘေးနားက လူမှာ သူနှင့်အတူ လိုက်လာသည်မှာ အခုထိ ဖြစ်ပြီး ပေါင်မုန့် တစ်ဆယ်ကျော် စားပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ စားပိုးနင့်သည်ဟု မဆိုလိုသော်လည်း မကြာခဏ ပေါင်မုန့်ဝယ်စားရင်း ဘာမှမဖြစ်သလို စကားတပြောပြောနှင့် လိုက်လာသည်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

"ဆရာ... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး ပေါင်မုန့်နှစ်ခုပဲ။ ဆရာ့ကိုပဲ ပေးလိုက်ပါရစေတော့။"

လမ်းထောင့်က စာရေးကိရိယာဆိုင်ရှေ့တွင် ရောင်းသူက ကျိယွမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ ပေါင်မုန့်စားပြီးလျှင်လည်း ဆက်လိုက်နေမည်ကို သူက စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို စောင့်နေသကဲ့သို့ပင် ကျိယွမ်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟား... ပေါင်မုန့်တွေကတော့ ကောင်းပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့ကို အခွင့်ကောင်းယူရာ ရောက်မှာပေါ့။ ဒီလိုလုပ်ရအောင်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် စာလုံးအချို့ ရေးပေးမယ်လေ။"

"ဗျာ..."

"ပေါင်မုန့်ကို ကျွန်တော့်အတွက် သိမ်းထားပေးပါ။ ကတိအတိုင်း ဒီမှာ ခဏစောင့်နေနော်။"

"ဪ... ဟုတ်ကဲ့!"

ရောင်းသူမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကျန်ခဲ့သော်လည်း ကျိယွမ်က ပေါင်မုန့်ကို မယူဘဲ ဘေးကဆိုင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားသည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေပြီး ကျိယွမ် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။

"ဆရာ... ဘာများ ကြည့်မလို့လဲခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အကောင်းဆုံး မှင်ကျောက်ပြင်တွေ၊ ဝံပုလွေမွှေးစုတ်တံတွေ၊ နာမည်ကြီး မှင်တောင့်တွေနဲ့ စက္ကူဖိတုံးတွေ ရှိပါတယ်..."

"ဪ... ဆိုင်ရှင်ကြီး၊ ရွှမ်စက္ကူတစ်ချပ်ကို ဘယ်လောက်လဲ။"

ဆိုင်ရှင်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။

"ဆရာက စက္ကူတစ်ချပ်တည်း ဝယ်ချင်တာလား။"

"ဟုတ်တယ်... ရွှမ်စက္ကူတစ်ချပ်ကို ဘယ်လောက်လဲ။"

ဆိုင်ရှင်မှာ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားပြီး ကောင်တာသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။

"သာမန်ရွှမ်စက္ကူက တစ်ချပ်ကို နှစ်ပြားပါ။ တစ်ပေလောက် အကျယ်ရှိတယ်။ အကြီးတွေဆိုရင်တော့ ပိုဈေးကြီးပါတယ်။ အပြာရောင် စန္ဒကူးသားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ စက္ကူဆိုရင်တော့..."

"ရပါပြီ ဆိုင်ရှင်ကြီး၊ ကျွန်တော်က အသာမန်ဆုံး တစ်ချပ်ပဲ လိုချင်တာပါ..."

စက္ကူတစ်ချပ်၏ တန်ဖိုးက ပေါင်မုန့်နှစ်ခုနှင့် ညီနေသည်မှာ တိုက်ဆိုင်လှသည်။ ကျိယွမ်က သုံးပြားထုတ်ကာ ကောင်တာပေါ် တင်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်ကြီး... စာလုံးအချို့ ရေးဖို့ ခင်ဗျားရဲ့ စုတ်တံကို ခဏလောက် ငှားလို့ရမလား။"

ဆိုင်ရှင်က ကျိယွမ်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် စက္ကူတစ်ချပ်ကို ကောင်တာပေါ် တင်ပေးပြီး နှစ်ပြားသာ ယူလိုက်သည်။ စုတ်တံနှင့် မှင်ကျောက်ပြင်ကို ညွှန်ပြကာ ပြောသည် -

"ကျွန်တော်လည်း ပညာတတ်တစ်ယောက်ပါပဲ ဆရာရယ်၊ အားမနာပါနဲ့။"

ကျိယွမ်က ပြုံးကာ ကျန်နေသည့် တစ်ပြားကို ယူလိုက်သည်။ စုတ်တံကို ကိုင်ကာ မှင်ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း စုတ်တံကို မှင်ထဲသို့ သေချာနှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ပေခန့်ရှိသော စက္ကူပေါ်တွင် စာရေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

စုတ်တံကို လှုပ်ရှားကာ စာလုံးတစ်ကြောင်းကို တစ်ဆက်တည်း ရေးသားလိုက်သည်။ "ကောင်းမှုသည် ဆိုးယုတ်မှုကို အောင်နိုင်သည်" ဟူသော စာလုံးကြီး လေးလုံးမှာ တစ်ချက်တည်းနှင့် ပြီးမြောက်သွားသည်။

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်!"

ကျိယွမ်က စုတ်တံကို ပြန်ပေးကာ စက္ကူကို ခြောက်သွေ့စေရန် မှုတ်ရင်း ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျိယွမ်နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားသည်။ ခုနက လက်ရေးမှာ အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်လှသဖြင့် သူ ထိတ်လန့်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူသည် ဧကန်မုချ လက်ရေးအကျော်အမော်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။

ကျိယွမ် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ပေါင်မုန့်သည်မှာ ထမ်းပိုးနှင့် ထွက်ပြေးသွားလေပြီ။ ကျိယွမ်သည် လမ်းထောင့်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း လိုက်ဖမ်းရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

"ဟူး... ငါလည်း တကယ်ပဲ အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာ လုပ်နေမိတာပဲ..."

ကျိယွမ် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် ဆိုင်ရှင်က ဝတ်ရုံစကို မကာ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။

"ဆရာ! ဆရာ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး! ဆရာ... ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ အကောင်းဆုံး စန္ဒကူးရွှမ်စက္ကူတွေ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် လက်ဆောင်ပေးပါရစေ။ ဆရာက ကျွန်တော့်အတွက် လက်ရေးအချို့ ရေးပေးနိုင်မလားလို့ပါ!"

ကျိယွမ်က ဆိုင်ရှင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျိယွမ်က မှင်မခြောက်သေးသော လက်ထဲမှ စက္ကူကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခုပဲ ခင်ဗျားကို ပေးလိုက်မယ်လေ။ ပြီးတော့ ခုနက နှစ်ပြားကို ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ပေးမလား။"

"ဒါ... ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဗျာ။"

ဆိုင်ရှင်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားပြီး စက္ကူကို အလွန်နူးညံ့စွာ ယူလိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း သေချာကြည့်သည်။ ကြည့်လေလေ ပို၍ သဘောကျလေလေ ဖြစ်ကာ စာလုံးများထဲမှ အနုပညာရသကို ခံစားနေရသလိုပင်။

"နှစ်ပြားနော်!"

"ဪ... ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး ဆရာ!"

ဆိုင်ရှင်က ပိုက်ဆံယူရန် ကောင်တာသို့ အပြေးအလွှား သွားသည်။ သို့သော် သူသည် နှစ်ပြားတည်း မဟုတ်ဘဲ အကြွေစေ့ တစ်ဆုပ်ကြီးကို ယူလာကာ ကျိယွမ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးသည်။ ကျိယွမ်က ရယ်မောကာ ဘာမှမပြောဘဲ ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ ထိုက်တန်ပါတယ်။"

ပြောပြီးနောက် သူသည် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။ ဆိုင်အမည်ကိုပင် မမေးခဲ့ပေ။ ဆိုင်ရှင်မှာ ပါးစပ်ဟသွားသော်လည်း ကျိယွမ်ကို ထပ်ရေးပေးရန် သို့မဟုတ် လက်မှတ်ထိုးပေးရန် တောင်းဆိုဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် ပြုံးပြုံးကြီး ဆိုင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကာ စက္ကူပေါ်က စာလုံးကြီး လေးလုံးကို တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေတော့သည်။ ကြည့်လေလေ သဘောကျလေလေ ဖြစ်ကာ သူကိုယ်တိုင်ပင် လိုက်ရေးကြည့်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာသည်။

"ဒီလက်ရေးကို မှန်တင်ရမယ်။ အသေအချာ မှန်ပေါင်သွင်းထားရမယ်!"