အခန်း ၉၂ - စာရွက်ဝါစာအုပ်

ကျိယွမ်သည် ခန်းမရှေ့ရှိ အိမ်ရှင်နေရာတွင် ထိုင်နေသဖြင့် သူ၏စားပွဲသို့ ဟင်းပွဲများက အရင်ဆုံးရောက်လာသည်။ မီးဖိုချောင်မှ လူငယ်များက အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေပြီး မွှေးရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည့် ဟင်းပွဲများကို ကျွမ်းကျင်စွာ သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ထူးထူးခြားခြား ဟင်းပွဲများ ပါလာသည့်အခါ ဘေးတွင်ရှိသော ကျောက်ဖိုးဖိုးက ကျိယွမ်ကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။

“ဒါက ငါးကင်... ဒါက အသားနဲ့ ထမင်း၊ အရသာ အရမ်းရှိတယ်... ဒါကတော့ ဆိတ်ရိုးစွပ်ပြုတ်...”

ဤစားပွဲတွင် သတို့သား၊ ယောက္ခမများ၊ နီးစပ်ရာ ဆွေမျိုးသားချင်းများနှင့် လူကြီးသူမများ ထိုင်နေကြသော်လည်း ကျိယွမ်ကို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်အဖြစ် ဆက်ဆံခြင်းအပေါ် မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိပေ။ သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့သည် ပညာတတ်တစ်ဦး၏ 'မေတ္တာ' ကို ရရှိထားသဖြင့် နောင်တွင် မွေးဖွားလာမည့် ကလေးငယ်များမှာလည်း တောက်ပသော အနာဂတ် ရှိလိမ့်မည်ဟု အားလုံးက ယူဆနေကြသည်။

ကျိယွမ်သည် ဧည့်သည်များကို ဂုဏ်ပြုနှုတ်ဆက်ရင်း သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲရှိ စစ်တုရင်ရုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်တုရင်ရုပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ ပြုံးရွှင်နေကြသော မျက်နှာများဖြင့် ဤမင်္ဂလာပွဲသည် အိမ်ရှင်ရော ဧည့်သည်ပါ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။

ဝိုင်ခွက်များ အပြည့်ဖြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အားလုံးက စတင်စားသောက်ကြတော့သည်။

ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ရွာငယ်လေးမှ ဤမင်္ဂလာပွဲ ဟင်းလျာများသည် မြို့ကြီးပြကြီးမှ စားဖိုမှူးများ၏ လက်ရာကို မမီသော်လည်း ၎င်း၌ ကိုယ်ပိုင်အရသာ ရှိနေပြီး စားသောက်ရသည့် အငွေ့အသက်မှာလည်း အလွန်ထူးခြားသည်။ ထို့ပြင် ယခုအချိန်မှာ တစ်နှစ်တာ၏ အပူဆုံးကာလ ညနေခင်းဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းပင် စားသောက်ရင်း ချွေးတရွှဲရွှဲ ဖြစ်နေကြသည်။

လူအများအပြားက သူတို့၏လည်ပင်းတွင် အဘယ်ကြောင့် တဘက်အစိုများ ပတ်ထားကြသည်ကို ကျိယွမ် ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ အချို့သော စားပွဲများရှိ လူများမှာ အင်္ကျီပင် ချွတ်ထားကြသည်။

သတို့သားက စားပွဲတစ်ခုချင်းစီသို့ လှည့်လည်ကာ အရက်ခွက်များ မြှောက်၍ ဂုဏ်ပြုနေစဉ် သတို့သမီးကမူ မင်္ဂလာခန်းဆောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ဂုဏ်ပြုစကားများ အတော်ကြာ ပြောကြားပြီးနောက် သတို့သားသည် အိမ်ရှင်စားပွဲသို့ ပြန်လာကာ မိဘများ၊ ယောက္ခမများနှင့် လူကြီးသူမများကို ဂုဏ်ပြုသည်။ သတို့သား၏ မျက်နှာမှာ အရက်ရှိန်ကြောင့် နီရဲနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျိယွမ်ကို ဂုဏ်ပြုရန်မူ မမေ့လျော့သေးပေ။

သူ၏စကားသံများမှာ ပြတ်သားနေဆဲဖြစ်ရာ အလွန်အမင်း မူးယစ်ခြင်း မရှိသေးဟု ယူဆရသည်။ ဤဂုဏ်ပြုမှုအပြီးတွင်မူ သူသည် မင်္ဂလာခန်းဆောင်သို့ ဝင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်သည်လည်း ပြုံးလျက် ထရပ်ကာ တုံ့ပြန်ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။

“မကြာခင်မှာ သားသမီးရတနာတွေ ထွန်းကားပါစေ၊ အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာလေးတွေ အမြန်ဆုံး ရရှိပါစေဗျာ”

ဤဝိုင်ခွက်ကို သောက်ပြီးနောက် သတို့သားသည် ဆူညံသံများကြားမှ အခန်းထဲသို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သတို့သား၏ သန်မာသော ကိုယ်ဟန်ကို ကြည့်ရင်း သတို့သမီးသည် လယ်ယာလုပ်ငန်းတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သော်လည်း ယောက်ျားဖြစ်သူမှာ သူမထက် ပို၍သန်မာသင့်သည်ဟု ကျိယွမ် စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

……

ကောင်းကင်ယံ တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်နှင့်အမျှ မင်္ဂလာပွဲမှာလည်း ပြီးဆုံးလုနီးပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နှစ်တာ၏ အပူဆုံးအချိန် ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ရေခဲသေတ္တာများ မရှိသဖြင့် လက်ကျန်ဟင်းများ ပုပ်သိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ ရွာသားများမှာ စားနိုင်သောက်နိုင်ကြသဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းတစ်ပွဲမျှပင် ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိသည်ကို ကျိယွမ် တွေ့ရသည်။ အချို့သော စားပွဲများတွင် ဟင်းရည်မှာ အလွန်အရသာရှိသဖြင့် ထမင်းပေါ်ဆမ်းကာ အကုန်စားပစ်ကြသည်။

အိမ်နီးနားချင်းများနှင့် ဆွေမျိုးများမှာ မီးဖိုချောင်တွင် ကူညီခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းများ ပြီးစီးပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ပြန်ကြတော့သည်။ ကျိယွမ်သည် စောစောက ဝိုင်ယူလာပေးသည့် ကျောက်တုန်းလျန်ဟု အမည်ရသော လူငယ်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ သူ၏အိမ်တွင် တစ်ညတာ တည်းခိုရန် သွားခဲ့သည်။

ဤမိသားစုသည် ရွာအဝင်နှင့် နီးသောနေရာတွင် နေထိုင်သည်။ သူတို့သည် ကျိယွမ်အတွက် ကုတင်၊ ကုလားထိုင်နှင့် အိပ်ရာခင်းများ ပါဝင်သော လယ်တောအိမ်လေး၏ ဘေးခန်းတစ်ခုကို စီစဉ်ပေးထားသည်။

အားလုံးက စားသောက်ပြီးကြသော်လည်း ရာသီဥတု ပူပြင်းလွန်းသဖြင့် မှောင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အိပ်ရာမဝင်ကြသေးပေ။ လူအများစုမှာ လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော အပြင်ဘက်တွင် အပူဒဏ်ခံရင်း အနားယူနေကြပြီး အိမ်ထဲမှ အပူများ အနည်းငယ်လျော့သွားမှသာ အိပ်ရာဝင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်သည်လည်း ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ခြံစည်းရိုးနားသို့ သယ်လာပြီး ထိုင်နေလိုက်သည်။ သူ၏ဘယ်ဘက် အဝေးတစ်နေရာတွင် အလင်းစက်ငယ် သုံးစက်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် တဲအိမ်လေးတစ်ခုကို မြင်ရသည်။

စရောက်ခါစက သူ သတိမထားမိသော်လည်း ယခုကြည့်ရသည်မှာ နတ်ကွန်းငယ်လေးတစ်ခုနှင့် တူသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ လူတစ်ယောက်၏ အရပ်တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိသည်။ ထိုနေရာမှာ ရွာ၏ မြေစောင့်နတ်ကွန်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ရာသီဥတုက အမှန်တကယ်ပင် ပူပြင်းလှသည်။ ကျိယွမ်တွင် ယပ်တောင်မရှိသဖြင့် သူ၏ညာဘက် အင်္ကျီလက်ကို ကိုင်ကာ ယပ်ခတ်နေမိသည်။ ခြံထဲရှိ ကျောက်တုန်းလျန်က ကျိယွမ် အပြင်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုင်ခုံလေးတစ်လုံးကို သယ်လာပြီး ကျိယွမ်အနားတွင် ထိုင်ကာ ယပ်တောင်ဖြင့် အင်တိုက်အားတိုက် ယပ်ခတ်ပေးရှာသည်။

“ဆရာကျိ၊ ကျောပေါ်မှာ ဘာတွေပိုးထားတာလဲဗျ၊ အထဲမှာပဲ ထားခဲ့ပါလား။ ဒီလောက် ပူနေတာကို အဝတ်တွေနဲ့ ကပ်နေတော့ ပိုပူမှာပေါ့”

ကျောက်တုန်းလျန်မှာ အင်္ကျီလက်ပြတ် ဝတ်ထားသော်လည်း ချွေးများ ထွက်နေသည်။ ဆရာကျိ ဝတ်ထားသော အင်္ကျီလက်ပွ ဝတ်ရုံကြီးမှာ ပူလောင်မည့်ပုံရှိပြီး ကျောတွင်လည်း တုတ်တစ်ချောင်း (သို့မဟုတ်) တစ်ခုခုကို ချည်နှောင်ထားသေးသဖြင့် ပို၍ပင် ပူနေပေလိမ့်မည်။

“ဪ... ဒါက ဓားပါ၊ ချထားဖို့ မေ့နေတာ”

အမှန်စင်စစ် နွယ်စိမ်းဓားမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမြဲဖြည့်တင်းပေးရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဤကာလအတွင်း ၎င်းကို ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခွဲထားရန် အဆင်မပြေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဓားတဲ့လား!”

ကျောက်တုန်းလျန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

“ဆရာကျိက သိုင်းပညာ တတ်တာလား၊ ခေါင်မိုးပေါ်ကို ပျံတက်ပြီး နံရံပေါ် လမ်းလျှောက်နိုင်တဲ့ ပညာမျိုးလား။ ဒါကြောင့်လည်း ခရီးဝေးကို တစ်ယောက်တည်း သွားရဲတာကိုး”

“ဟဟ... သိုင်းပညာ အနည်းငယ်တော့ တတ်တယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ ခရီးသွားနေတဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းလေးတော့ ရှိရမှာပေါ့”

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျောက်တုန်းလျန်က ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ဆရာကျိ၊ ဆရာ့ရဲ့ ဓားကို ကျုပ်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးလို့ ရမလား။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မြို့တော်ကို သွားတုန်းက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ပန်းပွင့်ပုံစံတွေပါတဲ့ ဓားရှည်တစ်ချောင်း တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ အဲဒါက တကယ် လှတာဗျ”

ကျိယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ကြည့်လို့တော့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်နော်”

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ကျောပေါ်မှ ကြိုးကို ဖြေလိုက်ပြီး အဝတ်ဖြင့် ပတ်ထားသော နွယ်စိမ်းဓားကို ထုတ်ကာ ဒူးပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အစိမ်းရောင် အဝတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ဓား၏ ကိုယ်ထည် ပေါ်လာတော့သည်။

“ဟာ... ဆရာကျိရဲ့ ဓားက မြို့တော်မှာ ကျုပ်တွေ့ခဲ့တဲ့ ဓားလောက် မလှပါလား။ ဓားအိမ်လည်း မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ သံချေးတွေကလည်း ဒီလောက်တက်နေတာ...”

ကျောက်တုန်းလျန်က သိသိသာသာပင် စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။

“ဟားဟားဟား... ငါပြောသားပဲ မင်း စိတ်ပျက်သွားမှာပါလို့။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို အပြင်ထုတ်ပြောဖို့တော့ မကောင်းဘူးကွ။ ငါကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ ဓားကတော့ သိပ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကျိယွမ်က ပြုံးလျက် ဓားကို ညွှန်ပြလိုက်ပြီး ဓားမှ အသံမထွက်စေရန် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။

ကျောက်တုန်းလျန်က သူပြောလိုက်သည့် စကားကို ကျိယွမ်က မကြိုက်သဖြင့် နောက်ပြောင်ပြောဆိုသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့ ဆရာကျိ၊ တကယ်တော့ ဆရာ့ဓားက တော်တော်လေး လှပါတယ်”

ကျိယွမ်က ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးလျက် ကြယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေလိုက်သည်။

“ဆရာကျိ၊ ကျုပ်ကို အပြင်လောကအကြောင်းနဲ့ သိုင်းလောကအကြောင်းလေး ပြောပြပါဦး။ အဲဒီလောကက တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းမှာပဲနော်”

“အင်း... ကောင်းတော့ ကောင်းနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ထင်သလောက်တော့ မဟုတ်လှပါဘူး”

သူတို့သည် ဟိုအကြောင်းဒီအကြောင်း စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။ ကျောက်တုန်းလျန်က မေးခွန်းအများစုကို မေးပြီး ကျိယွမ်ကမူ ရွေးချယ်ဖြေကြားသည်။ ချွင်းမူမြစ်ထဲတွင် လူများကို ကယ်ဆယ်ခဲ့သော ငါးကြင်းပြာကြီးအကြောင်း၊ ချွင်းဟွေးမြို့တော် အပြင်ဘက်တွင် အရက်တောင်းသောက်တတ်သော လိပ်အိုကြီးအကြောင်းနှင့် ကောက်ပဲသီးနှံများ ဖြစ်ထွန်းစေရန် မိုးရွာသွန်းပေးသော နဂါးအိုကြီးအကြောင်းများကို သူ ပြောပြသည်။ ကျောက်တုန်းလျန်က ကလေးတစ်ယောက် ပုံပြင်နားထောင်သကဲ့သို့ အလွန် အလေးအနက် နားထောင်နေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အပြင်ထွက် အပူခံနေကြသော ရွာသားအများစုမှာ သူတို့၏ ကုလားထိုင်များကို သယ်ကာ အိမ်ထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်ဝင်သွားကြသည်။ ကျောက်တုန်းလျန်သည် ကျိယွမ်နှင့် ဆက်လက် စကားပြောလိုသော်လည်း မနက်ဖြန် လယ်တောလုပ်ငန်းများ ရှိသဖြင့် သူလည်း အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။ ခြံထဲတွင် ကျိယွမ်တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးသော မြေစောင့်နတ်ကွန်းဆီမှ မီးခိုးငွေ့တစ်အုပ် ပေါ်လာပြီး ခါးကုန်းကုန်း အဖိုးအိုတစ်ဦး တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာသည်။ နှစ်လံခန့် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ကျိယွမ်ကို ဦးညွှတ် အလေးပြုလိုက်သည်။

“ဒီနေရာကို မသေမျိုးတစ်ပါး လာရောက်လည်ပတ်တာ ရှားပါးလှပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျုပ်လို နယ်မြေခံနတ်ငယ်လေးက လာရောက် နှုတ်ဆက်တာပါ”

“ဒီလို အလေးပြုတာကို ကျုပ် မခံယူရဲပါဘူး။ ရွာသားတွေက ကျုပ်ကို တည်းခိုခွင့်ပေးပြီး မင်္ဂလာဝိုင် တိုက်ကျွေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ကျိယွမ်သည် အလျင်အမြန် ထရပ်ကာ ပြန်လည် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ထိုမြေစောင့်နတ်ကွန်းတွင် အမွှေးတိုင် အများအပြား မရှိသဖြင့် ၎င်းသည် နတ်ကွန်းအလွတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် နတ်မင်းတစ်ပါး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် တောင်နှင့် မြစ်များရှိ နတ်မင်းများသည် ပုန်းကွယ်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသဖြင့် မည်သူမျှ ရှာမတွေ့ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ဤနတ်မင်းမှာ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ နတ်မင်းတစ်ပါးအဖြစ် ကိုယ့်ဖာသာ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခဲ့သည့် ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

အဖိုးအိုသည် ကျိယွမ်၏ ဒူးပေါ်ရှိ နွယ်စိမ်းဓားကို ကြည့်ကာ သူ၏ဘေးနားသို့ ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်လာသည်။

“မေးပါရစေ ဆရာ... ဆရာက ဘယ်ဂိုဏ်းကများ ကြွလာတာပါလဲ”

“ကျုပ်မှာ ဂိုဏ်းဂဏ မရှိပါဘူး၊ ခရီးသွားတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းက ဒီအရပ်သားပဲ မဟုတ်လား”

အဖိုးအိုသည် ဘေးရှိ ကျောက်ကြိတ်ဆုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျုပ် မသေဆုံးခင်က ဒီကျောက်မိသားစုရွာက လူတစ်ယောက်ပါ။ ကျုပ်ကို မြေစောင့်နတ်အဖြစ် ဘယ်အချိန်ကစပြီး ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ မမှတ်မိတော့ပေမဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာနီးပါး ရှိနေပါပြီ။ ကျောက်မိသားစုရွာအနီးက ဧရိယာတွေဟာ ကျုပ်ရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ ရှိပါတယ်။ ရွာမှာ လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီး သူတို့မှာ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ ရှိခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ လွင့်စဉ်မသွားအောင် ကျုပ်က ဝိညာဉ်ဖမ်းသမားတွေနဲ့အတူ လိုက်ပါပြီး ငရဲပြည်ကို လမ်းပြပေးရပါတယ်”

နှစ်ပေါင်း သုံးရာ? အလွန် ကြာရှည်လှသော အချိန်ပင်။

သို့သော် သူ၏ စီရင်ပိုင်ခွင့် ဧရိယာမှာ သေးငယ်လှသဖြင့် ဤမျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များစွာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပုံမရပေ။

“ဒါနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းက ကျုပ်ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့များ လာခဲ့တာလဲ”

ဤအဖိုးအိုမှာ အတော်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသည်။ သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြန်ဖြေသည်။

“ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ တွေ့ရခဲတာမို့ ကျုပ်က ထွက်ကြည့်ရုံသက်သက်ပါ”

ကျိယွမ်က အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ပြကွက်တစ်ခု ဖြစ်သွားပုံရသည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ နတ်မင်းကြီး စိတ်ပျက်သွားမှာပဲ။ ကျုပ်က ကျင့်ကြံသူ အငယ်စားလေးတစ်ယောက်ပါ၊ နတ်မင်းကြီး ထင်သလို မသေမျိုးတစ်ပါး မဟုတ်ပါဘူး”

“ဆရာကလည်း နှိမ့်ချလွန်းပါတယ်၊ ဆရာက ကျုပ်ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုတော်တဲ့သူပါ”

သူ၏စကားများတွင် မြှောက်ပင့်လိုသည့် သဘောအချို့ ပါနေသော်လည်း ရိုးသားသော စိတ်ရင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ခေါက်ထားသည့် အဝါရောင်စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒီပေါ်မှာရှိတဲ့ စာသားတွေကို ကျုပ်ကို ကူကြည့်ပေးနိုင်မလားလို့ပါ။ ဒီမှာ စာသားတွေ ရှိသင့်ပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နိမ့်ပါးလွန်းလို့ မမြင်ရဘူး ဖြစ်နေတယ်”

သူသည် ထူးထူးဆန်းဆန်း လာကြည့်ရုံသာမက အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိနေပုံရသည်။ ကျိယွမ်က မငြင်းဆန်ဘဲ စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျုပ် ကြည့်ပေးပါ့မယ်”

သူသည် မြေစောင့်နတ်မင်းထံမှ အဝါရောင်စာရွက်ကို ယူကာ ဖြန့်လိုက်သည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ စာမျက်နှာပေါ်တွင် မှင်အမှတ်အသားများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[ကျန်းတယ်ဧကရာဇ်၏ အများပြည်သူဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းများ]

“ဒါက တကယ့် နတ်မျက်နှာစာနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာအုပ်ပါလား!”