အခန်း ၈၉ - မြူနှင်းထဲမှ ဧည့်သည်

အခန်း ၈၉ - မြူနှင်းထဲမှ ဧည့်သည်

ထိုအချိန်တွင် မြင်းလှည်းတစ်စီး ဖြတ်မောင်းသွားသံနှင့် လူအချို့၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျိယွမ်သည် အိမ်မက်ကဲ့သို့ အခြေအနေမှ နိုးထလာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ ထိုသို့သော ကျင့်ကြံမှု အခြေအနေတွင် အင်အားကုန်ဆုံးမှု နည်းပါးသည်ဆိုသော်ငြား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ဆာလောင်မှုကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိယွမ်သည် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအသံမှာ အစေခံ ဝေထုံ၏ အသံဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်က အရက်မူးနေသော လူငယ်တစ်ဦး လှေပေါ်မှ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားစဉ် လှေသမားကို ဆဲဆိုခဲ့သည့် အစေခံပင် ဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်နှင့် ထိုလူငယ်မှာ တစ်ကြိမ်သာ ဆုံဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ နှုတ်ဆက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားဖို့ ဆန္ဒမရှိသော်လည်း ထိုသူဌေးသားလေးနှင့် တွေ့ဆုံရန် လိုအပ်သည်ဟု ကျိယွမ် ခံစားနေရသည်။

၎င်းမှာ မိမိအတွက် မဟုတ်ဘဲ ငါးကြင်းပြာကြီးအတွက် စဉ်းစားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ငါးကြင်းပြာသည် ထိုလူငယ်ကို ကယ်တင်ခဲ့သလို ယခင်ကလည်း အခြားသူများကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးပေမည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်သော ဝိညာဉ်မျိုးကို ဆုလာဘ် ပေးသင့်ပြီး၊ ဤလူငယ်သည်လည်း ထိုဆုလာဘ်မျိုးကို ပေးနိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းလှည်း မဖြတ်သန်းမီ ကျိယွမ်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေစက်များကို ခါထုတ်ကာ သစ်ပင်ပေါ်မှ သာသာယာယာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာမှာ မြူထုအထူထပ်ဆုံး နေရာဖြစ်ပြီး မြင်ကွင်းမှာ ပေ ၂၀ ခန့်ပင် မပြည့်ချင်ပေ။ ကျိယွမ်သည် လမ်းကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ရပ်ရန် မသင့်တော်ဟု တွေးလိုက်သဖြင့် လမ်းဘေးတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မောင်းနှင်လာသော မြင်းလှည်းသုံးစီးသည် ကျိယွမ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တစ်ကိုယ်တော် လမ်းလျှောက်လာသူကို ကျော်တက်တော့မည့် ပုံစံမျိုးပင်။

မြင်းလှည်းမောင်းသူနှင့် ဘေးဘက်သို့ ချောင်းကြည့်နေသော အစေခံ ဝေထုံတို့သည် ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တစ်ကိုယ်တော် ခရီးသည်ကို သတိပြုမိသွားသော်လည်း အရေးတယူ မရှိလှပေ။

ကျိယွမ်သည် မြင်းလှည်းပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ အသက်ရှူသံကို ကြားနေရသည်။ ပထမဆုံး မြင်းလှည်းသည် သူ့ကို ကျော်တက်တော့မည့် အချိန်တွင် သူသည် တိုက်ဆိုင်သလိုမျိုး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကြည်လင်ပြီး ရိုးသားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "လှည်းထဲက လူကြီးမင်း... ချွန်းမုမြစ်ထဲကို ပြုတ်ကျခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို မှတ်မိသေးရဲ့လား"

ကျိယွမ်၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မြင်းလှည်းမောင်းသူများမှာ နားမလည်နိုင်ဘဲ မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသော်လည်း လှည်းထဲမှ လူများမှာမူ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

အစေခံ ဝေထုံသည် ကျိယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ဟပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားလည်း အဲဒီလှေပေါ်က ဧည့်သည်ပဲလား"

ကျိယွမ်သည် မိမိကို မှတ်မိသောကြောင့် မြင်းလှည်းထဲတွင် ရှိနေသူမှာ မိမိ၏ သခင်လေးဖြစ်ကြောင်း သိနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု အစေခံက ထင်မှတ်နေသည်။ သို့သော် ကျိယွမ်သည် သူ့ကို တစ်ခါမျှပင် သေချာ မမြင်ဖူးခဲ့ကြောင်း သူ လုံးဝ သိမည်မဟုတ်ပေ။

ကျိယွမ်မှာ ထိုသို့ အမေးခံလိုက်ရသဖြင့် ခဏမျှ ကြောင်သွားသော်လည်း သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ ထိုသို့ ထင်မှတ်ခြင်းမှာလည်း မမှားနိုင်သဖြင့် သူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဟဲဟဲ... ကျွန်တော်က လှေပေါ်က ဧည့်သည် မဟုတ်ပါဘူး၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့တာပါ..."

ထိုအချိန်တွင် မြင်းလှည်းထဲမှ လူငယ်သည် စာအုပ်ကို ချထားလိုက်သော်လည်း မတ်တပ်ရပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ခေါင်းပြူကြည့်ခြင်းမျိုး မလုပ်သေးပေ။ ကိုယ်ခံပညာ တတ်မြောက်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် အရက်မူးပြီး ရေထဲကျကာ ရေမကူးတတ်သဖြင့် သူတစ်ပါးကို ကယ်ခိုင်းရခြင်းမှာ သူ၏အတွက် အနည်းငယ် အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေသည်။

သခင်လေးက ဘာမှမပြောသော်လည်း အစေခံကမူ လွှတ်မပေးသည့်အပြင် ကျိယွမ်၏ စကားကိုလည်း မယုံကြည်ပေ။ "ဘာလို့လဲ၊ ငါတို့ သခင်လေး ရေထဲကျတာကို မြင်ရလို့ ခင်ဗျား ဝမ်းသာနေတာလား။ အဲဒီတုန်းက လှေရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းပြီး ရယ်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ကြည့်ရတာလည်း ဆင်းရဲသား ပုံစံနဲ့... ခင်ဗျားကို လှေပေါ် ဘယ်လို ပေးတက်လဲတောင် မသိဘူး!"

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကျိယွမ်၏ အဝတ်အစားများမှာ အဖိုးတန် အထည်အလိပ်များ မဟုတ်သော်လည်း အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းလှသည် မဟုတ်ပေ။ အစေခံမှာ ဒေါသထွက်နေသဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွဲ့စောင်းပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အစေခံ၏ စကားများကြောင့် မြင်းလှည်းထဲတွင် ရှိနေပြီး မူလက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သော လူများမှာလည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာကြသည်။ "တော်တော့ ဝေထုံ... ဆက်မပြောနဲ့တော့၊ မြင်းလှည်းကို ပိုမြန်မြန်မောင်းခိုင်းလိုက်!"

လှည်းထဲမှ လူငယ်သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ယဉ်ကျေးသော နည်းလမ်းဖြင့် ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်နေသည်။ မြင်းလှည်းမောင်းသူသည်လည်း ဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ မြန်မြန်မောင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုနေရာမှ ဆူညံသံများမှာ မရပ်မနား ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။ အလယ်က မြင်းလှည်းထဲမှ အမျိုးသမီးငယ်နှင့် အစေခံမလေးမှာ တိုးတိုးလေး ကတိုးကတိတ် ပြောနေကြသည်။

"ချွန်းဖန်း... ခုနက အသံကို ကြားလိုက်လား" "ဟုတ်ကဲ့ ကြားလိုက်တယ်၊ လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပုံပဲ။ ဝေထုံကတော့ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားများနေပြန်ပြီ" "အဲဒါ ဘယ်သူလဲ" "မသိဘူး၊ အဲဒီနေ့က သခင်လေး လှေပေါ်ကနေ ရေထဲကျတာကို မြင်ခဲ့တဲ့သူ ထင်တယ်..."

တတိယမြောက် မြင်းလှည်းထဲတွင်မူ အဘွားအိုတစ်ဦး၊ အစေခံမလေးတစ်ဦးနှင့် အစေခံနှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့သည်လည်း လိုက်ကာကို မကာ ရှေ့သို့ ကြည့်ကြသော်လည်း မြူထုကြောင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ အခြေအနေကို သေချာမမြင်ရပေ။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာလည်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပုံရသည်။

မြင်းလှည်း အရှိန်မြှင့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို ထုတ်ပြောခြင်းမှာ လူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ဟု သူ သံသယရှိခဲ့သော်လည်း ဆဲဆိုပြီး ရှင်းပြခွင့်ပင် မပေးဘဲ ထွက်ခွာသွားခြင်းမှာ ရိုင်းစိုင်းလွန်းလှသည်။

ကျိယွမ်သည် မျက်လုံးကို ပြူးလိုက်ပြီး အစေခံကို ကြည့်ကာ မြင်းလှည်းသုံးစီးလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သည်။ "ကဲ... မြင်းလှည်းကို ရပ်လိုက်စမ်း!"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပိုကျယ်လာပြီး စကားလုံးများ၏ အဆုံးတွင် တုန်ခါမှုတစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ခံပညာနှင့် ထူးခြားဆန်းပြားသော နည်းပညာများ ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အသံမှာ အလွန်အကျွံ ကျယ်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း နားထောင်သူများ၏ နားထဲတွင် စူးစူးရှရှ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ ကျိယွမ် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အနည်းငယ် ပိုသွားသည်။ မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင် မြင်းလှည်းသုံးစီးလုံးကို ဆွဲလာသော မြင်းအိုကြီးများသည် တစ်စီးပြီးတစ်စီး ရပ်တန့်သွားကြသဖြင့် မြင်းလှည်းမောင်းသူများမှာ ယိမ်းထိုးကုန်ကြသည်။ ထိုတိရစ္ဆာန်များမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ဆက်မသွားလိုတော့သကဲ့သို့ မည်သို့မျှ မောင်း၍ မရတော့ပေ။

မြင်းလှည်းမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသဖြင့် ခရီးသည် အများအပြားမှာ ရှေ့သို့ လွင့်ထွက်ကုန်ကြသည်။ ရှေ့သို့ ထွက်ကြည့်နေသော ဝေထုံမှာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး လှည်းပေါ်မှ အော်ဟစ်ကာ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

လှည်းထဲမှ လူငယ်မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လှည်းနံရံတွင် မှီထားသော ဓားကို ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ဖျတ်လတ်စွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ နောက်လှည်းမှ အမျိုးသမီးငယ်နှင့် အစေခံမလေးတို့ပါ ဆင်းလာချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အမြန် တားလိုက်သည်။ "မင်းတို့ လှည်းထဲမှာပဲ နေခဲ့၊ ချွန်းဖန်း... သခင်မလေးကို သေချာ ကြည့်ထားဦး!"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်သည် မြင်းကို ဆွဲနေသော မြင်းလှည်းမောင်းသူကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မြင်းလှည်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ကျိယွမ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူ၏ ပုံစံမှာ ရင်းနှီးနေသလို သူ ခံစားရသည်။

"လူကြီးမင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာကိစ္စနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရှာတာလဲ"

ခုနက သူကြားလိုက်ရသော အသံမှာ ထူးဆန်းနေပြီး မြင်းလှည်း ရပ်သွားပုံမှာလည်း ပို၍ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ အကွာအဝေးကြောင့်လားတော့ မသိသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ မြူထုထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ပျော်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မြင်းများမှာ ဆက်မသွားလိုကြသဖြင့် ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်အပါအဝင် အားလုံးသည် တစ်စုံတစ်ဦးသော မိစ္ဆာနှင့် တွေ့နေရသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ကျိယွမ်သည် သူ၏ နှေးကွေးသော ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ ထိုလူငယ်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ အဖြူရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မနက်ခင်းက သူ မြင်ခဲ့ရသော ပုံစံနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

"အော်... ဒီသခင်လေးက ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ!"

ကျိယွမ်သည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မြင်းလှည်းမောင်းသူကို အားနာသဖြင့် ဦးစွာ အနူးအညွတ် တောင်းပန်လိုက်သည်။ "ခဏလောက် သည်းခံပေးပါဦး။ ကိစ္စပြီးရင် ကျွန်တော် ထွက်သွားပါ့မယ်"

ကျိယွမ်သည် စကားဆုံးသည်နှင့် အကြည့်ကို ပြန်လှည့်ကာ အစက အကြောင်းအရာသို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား အရက်မူးပြီး လှေပေါ်က ကျခဲ့တုန်းက ရေအောက်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိသေးရဲ့လား"

"ရေအောက်မှာ ဟုတ်လား"

လူငယ်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုအချိန်က မှောင်နေသည်ကို ပြန်သတိရမိသဖြင့် ကျိယွမ်သည် ထိုကိစ္စကို ဆက်၍ အားမထုတ်တော့ပေ။ သူ၏ ကြည်လင်ပြီး ရိုးသားသော အသံမှာ ခံစားချက် အနည်းငယ် ပါဝင်လျက် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒီညက ချွန်းမုမြစ်ပေါ်မှာ လှေထဲက လူတွေဟာ သီချင်းဆိုပြီး ပျော်ပါးနေကြတယ်။ ခင်ဗျား မူးပြီး မြစ်ထဲကျသွားချိန်မှာ သေချာပေါက် ရေနစ်ခဲ့သင့်တာ။ လှေသမားတွေ လာကယ်တဲ့အချိန်အထိ ခင်ဗျားကို ရေမျက်နှာပြင်ပေါ် ရောက်အောင် ပင့်တင်ပေးထားခဲ့တာက ငါးကြင်းပြာကြီး တစ်ကောင်ပါ။ အဲဒါကို သခင်လေး မှတ်မိသေးရဲ့လား"

ထိုအချိန်တွင် ကျိယွမ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ခေတ္တရပ်ထားသဖြင့် မြူထုမှာ အတော်ပင် ပါးလွှာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရုပ်သွင်နှင့် ထူးဆန်းသော စကားများကြောင့်သာ မြူထု ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိထားမိကြသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

လူကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ငါးကြင်းပြာကြီး ဟုတ်လား။

လူငယ်၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ယှက်သန်းသွားသည်။ အဲဒီညက သူ၏ ရှေ့ရှိ ရေနောက်ထဲတွင် အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင် ရောယှက်နေသော အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်ကို အိမ်မက်မက်ခဲ့ပြီး မနက်ခင်းတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အဲဒါ တကယ်ပဲ ငါးကြင်းပြာတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့တာလား။

ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ကျိယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီလှေပေါ်မှာ ဆန်ပြုတ်သောက်နေတဲ့ လူကြီးမင်းက ခင်ဗျားလား"

"ဟဲဟဲ... ဖြစ်နိုင်သလို၊ မဖြစ်နိုင်တာလည်း ရှိတာပေါ့။ သခင်လေး... ကျွန်တော့်စကားကို ယုံချင်သလို ယုံနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျေးဇူးဆပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အဲဒီအချိန်မှာ ချွန်းမုမြစ်ကို လူလွှတ်တာဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်တိုင်သွားတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ပြီး ဝိုင်တစ်အိုး သွန်းလောင်းပေးပါ။ ပြီးတော့ အိမ်မှာ ငါးကြင်းပြာ ရုပ်တုလေးတစ်ခု ထုလုပ်ပြီး အားတဲ့အချိန်မှာ ဆုတောင်းပေးပါ။ အဲဒါက ဒီအသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဆပ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ"

အချို့အရာများကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းနိုင်သော်လည်း ကျိယွမ်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို အလဟဿ မဖြစ်စေချင်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော "နတ်ဘုရား လမ်းညွှန်မှု" မျိုးကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်လိုသဖြင့် ကျိယွမ်သည် အစေခံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သခင်လေးကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သိပ်သဘောမကျလှပေ။

"လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ရင် သူတို့ရဲ့ ပုံစံကို အရင်ကြည့်ရသလိုပဲ၊ အစေခံရဲ့ အမူအရာက သခင်ရဲ့ အရည်အချင်းကို ဖော်ပြနေတာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုပြင်ပြီး အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ!"

စကားပြောပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ လျှောက်သွားစဉ် သူ၏ စိုစွတ်နေသော အဝတ်အစားများမှ ရေငွေ့များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ကို မြူခိုးများ ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ပုံစံ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြူထုများမှာ လျင်မြန်စွာ လွင့်ပြယ်သွားသည်။

ခဏအကြာ မြူထုများ လုံးဝ မပျောက်ကွယ်မီမှာပင် ကျိယွမ်သည် မြူထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မြူထုများ လုံးဝ လွင့်ပြယ်သွားချိန်တွင်မူ မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူကြီးမင်းကို ရှေ့တွင်ရော၊ အဝေးတွင်ပါ မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

"မြူတွေ ပျောက်သွားပြီလား။ အဲဒီလူကော ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" "တွေ့လိုက်လား။ အဲဒါ လူသား မဟုတ်ဘူး!" "ဒါ... ဒီလူက... ဒီလူက နတ်လူသား ဖြစ်ရမယ်!" "မိစ္ဆာတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး... ငါတို့ တကယ်ပဲ နတ်လူသားကို တွေ့လိုက်ရတာလား!"

မြင်းလှည်းမောင်းသူများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် အော်ဟစ်နေကြသည်။ သူတို့ ပြောလေလေ၊ နတ်လူသားကို တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ပို၍ ယုံကြည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ လန်းဆန်းသော မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုသူ၏ ပုံရိပ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကပင် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။

ဓားကို ကိုင်ထားသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်မှာမူ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးလှည်းမှ အစေခံမလေး၊ အဘွားအိုနှင့် အစေခံများမှာလည်း လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လှည်းပေါ်တွင် မည်သို့ ဆက်နေနိုင်ပါတော့မည်နည်း။

မြူထုများ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ကြည်လင်သွားသော ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရင်း၊ မြင်းလှည်းမောင်းသူများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုသံများကို နားထောင်ရင်း လူတိုင်းသည် အံ့ဩထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ခံစားနေကြရသည်။ အထူးသဖြင့် ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို!!" "ဘာလဲ" ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်သည် အိမ်မက်မှ နိုးလာသူကဲ့သို့ သူ၏ ညီမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟေး... အစ်ကို ဘာလို့ သူ့နောက်ကို လိုက်မသွားတာလဲ။ အစ်ကိုက ကိုယ်ခံပညာ တတ်တာပဲ မဟုတ်လား"

ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်သည် သူ၏ရှေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်မည်းကြီးများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ညီမလေးက လွယ်လွယ်လေး ပြောလိုက်သော်လည်း... လိုက်သွားရအောင်? ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိုက်နိုင်မှာလဲ။

နတ်လူသားများသည် တိမ်များကို စီးနင်းပြီး မြူခိုးများကို အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ဒဏ္ဍာရီများတွင် ဆိုကြသည်။ မြူထုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူကြီးမင်းသည်လည်း ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်...။