အခန်း ၈၅ - ကျွန်မကို သရဲခြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား?

ကျိယွမ်သည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ပြီးနောက် သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အမည်များနှင့် နေရပ်လိပ်စာများကို အကျဉ်းရုံး မိတ်ဆက်ကြသည်။

ကျိယွမ်သည် ဤခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူရူးတစ်ယောက်လို အတင်းပြေးလွှားခဲ့ရသည်ဟု အမှန်အတိုင်း မပြောရဲပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့်အတူ ခရီးသွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် လမ်းခွဲကာ အခြားတစ်ဖက်သို့ သွားမိရာမှ လမ်းမှားလာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။

ကျိယွမ်သည် သူ၏မျက်လုံးများကိုပင် သာမန်လူကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက မျက်စိတစ်ဖက်မမြင်ရသည့် လူတစ်ယောက်သည် တောင်တန်းများကြားတွင် ဤမျှဝေးကွာအောင် ပြေးလွှားလာနိုင်သည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းနေမည် မဟုတ်ပါလား။

မုဆိုးများသည် ကျိယွမ် မည်သို့လမ်းမှားလာသနည်းဆိုသည်ကို သိပ်စိတ်မဝင်စားကြဘဲ ချွမ်းဟွေမြို့၏ လက်ရှိအခြေအနေများကိုသာ မေးမြန်းကြလေသည်။

"ဒီလူကြီးမင်းက ချွမ်းဟွေမြို့က သင်္ဘောကြီးပေါ် ရောက်ဖူးသလားဗျ? ကျွန်တော်တို့ အဲဒီကို နှစ်ခါရောက်ဖူးပေမဲ့ သင်္ဘောပေါ်တော့ မတက်ဖူးဘူး။ ပြီးတော့ ယွမ်ကျီဖူက 'ထောင်စုနွေဦး' ဝိုင်ဆိုတာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်ချက်တဲ့ ဝိုင်ချက်နည်းလို့ ကြားဖူးတယ်၊ နတ်သုဒ္ဓါလို အရသာရှိတယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလားဗျ?"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ လူကြီးမင်းက ကြည့်ရတာ အင်မတန် ခန့်ညားထည်ဝါတာပဲ၊ သင်္ဘောပေါ်လည်း ရောက်ဖူးမှာဖြစ်သလို ထောင်စုနွေဦးဝိုင်ကိုလည်း သောက်ဖူးမှာပဲ မဟုတ်လား?"

ကျိယွမ်သည် သူတို့စကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အထင်မှားနေပြီထင်တယ်။ တာ့ကျန်းဧကရာဇ်က ဝိုင်ကို ကိုယ်တိုင်ဘယ်ချက်ပါ့မလဲ။ အဲဒီနှစ်က အဲဒီဝိုင်ကို ဧကရာဇ်မင်း သဘောကျတာကြောင့် နာမည်နဲ့ ကမ္ပည်းပြား ချီးမြှင့်ခဲ့တာပဲ ရှိတာပါ"

"ဪ... အဲဒီလိုကိုး!"

ကျိယွမ်သည် သူတို့စကားဆုံးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သင်္ဘောပေါ်တော့ မရောက်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ထောင်စုနွေဦးကိုတော့ မြည်းဖူးပါတယ်။ သူ့နာမည်အတိုင်းပဲ လျှာဖျားမှာ နွေဦးရာသီ ရောက်နေသလိုမျိုး ချိုမြိန်ပြီး သန့်စင်တဲ့ အရသာရှိပါတယ်"

သူ့တွင် ကျန်ရှိနေသော ဝိုင်အိုးတစ်ဝက်ကို ထုတ်ပြီး ဤလေးယောက်ကို မြည်းစမ်းခိုင်းရန် မစဉ်းစားခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ တောအုပ်ကြီးထဲတွင် သူစိမ်းတစ်ယောက်က ဝိုင်တိုက်ခြင်းကို သတိကြီးသော မုဆိုးများအနေဖြင့် သောက်ရမလား၊ မသောက်ရမလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားနိုင်ပါသည်။ သူတို့နှင့် ခင်မင်စပြုနေသည့်အချိန်တွင် အားနာစရာ အခြေအနေမျိုး မဖန်တီးချင်တော့ပေ။

လူအများက ထောင်စုနွေဦးဝိုင်နှင့် စည်ကားလှသော ချွမ်းဟွေမြို့ကို တမ်းတမိကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး ချွမ်းဟွေစီရင်စု၏ နောက်ဆုံးရသတင်းများကိုလည်း ကျိယွမ်နှင့် စကားစမြည် ပြောကြသည်။

တောရွာမှ မုဆိုးများဖြစ်သည့်အတွက် အမဲလိုက်၍ရသမျှကို မြို့နယ်အတွင်းရှိ မြို့ငယ်များ၌သာ ရောင်းချလေ့ရှိကြသည်။ ကံကောင်း၍ သားကောင်အများအပြား ရသည့်နှစ်မျိုးတွင်မှ ပြည်နယ်မြို့တော်ကြီးဆီသို့ တစ်ခါတရံ သွားတတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကြက်သားနှင့် ယုန်သားများ ကျက်သွားပြီဖြစ်သည်။ မုဆိုးတစ်ယောက်က ဓားဖြင့် ယုန်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို လှီးဖြတ်ကာ ကျိယွမ်ကို ပေးလိုက်သည်။ အစားအသောက်များ စားသောက်ပြီးနောက် နှစ်ဖက်စလုံး၏ လေထုမှာ ပို၍ ရင်းနှီးနွေးထွေးလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိယွမ်က သူ့ကို ခဏနေဦးဟု လှမ်းခေါ်ခဲ့သော ဖန်းချိုးဆိုသူ၏ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဖန်းညီအစ်ကို၊ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်လုံးအောက်မှာ ဖောင်းအစ်နေပြီး အမည်းစက်တွေ ဖြစ်နေတာ တွေ့ရတယ်။ မကြာခင်က ကောင်းကောင်း အနားမရခဲ့ဘူးလား?"

အမှန်မှာ မုဆိုးအချို့သည်လည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေကြသည်။ တောင်ပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ အိပ်ပျော်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျိယွမ်က ဤအခြေအနေကို အသုံးချ၍ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟေး... လူကြီးမင်း ပြောတာ မှန်တယ်ဗျ။ ကျွန်တော် အခုတလော အိပ်ရတာ အခက်အခဲဖြစ်နေတယ်၊ အိပ်ပျော်သွားရင်လည်း အိပ်မက်ဆိုးတွေပဲ မြင်နေရတယ်။ တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီ။ ကျွန်တော့်အမေက တစ်ခုခုကို ပြစ်မှားမိလို့ အောက်လမ်းဝိညာဉ်တွေ နှောင့်ယှက်နေတာလားဆိုပြီး စိုးရိမ်လို့ ဘုရားကျောင်းမှာ ပုတီးတစ်ကုံး သွားတောင်းပေးခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီပုတီးက ပျောက်သွားတယ်ဗျ"

"သူက မိန်းမမရှိသေးလို့ပါဗျ!"

ဘေးမှ မုဆိုးတစ်ယောက်က စနောက်လိုက်သည်။

"သွားစမ်းပါ၊ မင်းကရော မိန်းမရှိလို့လား!"

"တကယ့်ကို အံ့သြစရာပါပဲလား၊ ဟားဟားဟား!"

ထိုအုပ်စုမှ မုဆိုးများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အလွန်ရင်းနှီးကြပြီး စနောက်ရင်း ဆူညံသွားကြသည်။ ဖန်းချိုးကို စနောက်သောသူက သူကိုယ်တိုင် အောင်သွယ်ပေးမည်ဟုပင် ပြောနေသေးသည်။

ထိုအခါမှ ကျိယွမ်သည် ဖန်းချိုးမှာ အသက် ၃၀ ခန့် ပုံပေါက်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အသက် ၂၀ သာ ရှိသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"အိပ်မက်ဆိုးထဲမှာ ဘာတွေမြင်ရလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနိုင်မလား? ကျွန်တော်က အိပ်မက် အဓိပ္ပာယ်ဖော်တာ မကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းကို အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားလို့ပါ"

ဆူညံသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ကျိယွမ်နှင့် ကျန်သူများက ဖန်းချိုးကို ဆက်မေးကြသော်လည်း ဖန်းချိုးကမူ အလေးအနက် မထားပေ။

"အိပ်မက်ဆိုးပါပဲဗျာ။ ဘီလူးတွေ ဒါမှမဟုတ် သရဲတွေပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နိုးလာရင်တော့ ချွေးဒိုင်ဒိုင်ကျနေပြီး နေ့ဘက်ရောက်ရင်တော့ ပျောက်သွားတာပါပဲ"

"ဪ... ဒါဆို အိပ်မက်က အမြဲတမ်း တူသလား?"

ကျိယွမ်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဖန်းချိုးသည် သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်သည်။

"ကျွန်တော် အများကြီးတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် သွေးကြောတွေ ယှက်ဖြာနေတဲ့ စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးတစ်စုံကို မြင်ရသလိုပဲ..."

ကျိယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဖန်းချိုး ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ လက်မောင်းများ၌ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဖန်းညီအစ်ကို၊ ခင်ဗျား မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းမှာ သွားပြီး ဆုတောင်းဖူးသလား?"

"မြို့စောင့်နတ်ကျောင်း ဟုတ်လား? ကျွန်တော်တို့ ချင်းရွှေခရိုင်က အရမ်းသေးတော့ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်း မရှိဘူးဗျ။ မြေစောင့်နတ်ကျောင်းနဲ့ တောင်ပေါ် ဘုရားကျောင်းပဲ ရှိတယ်။ တောင်ပေါ် ဘုရားကျောင်းကိုတော့ မင်းဝမ်ဗုဒ္ဓကို သွားဖူးဖူးတယ်"

မြို့စောင့်နတ်ကျောင်း မရှိဘူးတဲ့လား!

ကျိယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ အမှန်ပင် ခရိုင်ငယ်လေးများစွာတွင် မြို့စောင့်နတ်များ မရှိကြပေ။ အဓိကမှာ အထိမ်းအမှတ်ပြုရလောက်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ မပေါ်ထွန်းခဲ့ခြင်းနှင့် နန်းတော်မှလည်း ဘွဲ့ထူးများ မချီးမြှင့်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရွာထဲတွင်လည်း သီလရှိသော လူကြီးသူမများကို အခြေခံ၍ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်း တည်ဆောက်ရန် ဦးဆောင်မည့်သူ မရှိခဲ့ပေ။

မြို့စောင့်နတ်၏ ဝိညာဉ်လောက အုပ်ချုပ်မှုနယ်မြေမှာ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်ဖြတ်ရန် ခဲယဉ်းသဖြင့် မြို့စောင့်နတ်မရှိသော ခရိုင်များကို စီရင်စုမြို့ကြီး၏ မြို့စောင့်နတ်ကသာ အုပ်ချုပ်ရသည်။ စီရင်စုမြို့တော်မှာ လူဦးရေထူထပ်ပြီး လုပ်စရာများပြားလှသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ခရိုင်ငယ်လေးများတွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ တစ်ခါ ကင်းလှည့်နိုင်လျှင်ပင် တော်တော်လေး ကံကောင်းလှပြီဟု ဆိုရမည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှု မည်မျှ အားနည်းမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါသည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားကျောင်းများမှာ ပို၍ပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေသည်။ ဗုဒ္ဓတရားတော်များ စွမ်းအားမရှိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော တရားကျင့်ကြံသည့် ကျောင်းများ နည်းပါးလွန်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် နတ်ဗြဟ္မာများ သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓများ အထင်အရှား မရှိကြပေ။ ဘုရားကျောင်းများရှိ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် အများစုမှာ ကျော်ကြားသော ရဟန္တာများ သို့မဟုတ် တရားသိမြင်သော မင်းမြတ်များ၏ ရုပ်ပွားတော်များသာ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့သည် နတ်ကွန်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းတို့တွင် နယ်မြေကန့်သတ်ချက် မရှိသဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် ပြန့်နှံ့နေရာ ထိုပုဂ္ဂိုလ်မြတ်များအနေဖြင့် မည်မျှပင် ကိုယ်ပွားပေါင်းများစွာ ရှိနေပါစေ၊ နေရာတိုင်းကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ကြပေ။

အတော်ကြာ စကားပြောသော်လည်း ရလဒ်မထွက်သဖြင့် ကျိယွမ် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ညမှောင်လာပြီး အားလုံး အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် မီးပုံဘေး၌ အိပ်နေသော ကျိယွမ်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ငိုက်မြည်းနေသော ကင်းစောင့်မုဆိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ချွေးများ ဒိုင်ဒိုင်ကျနေသော ဖန်းချိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ အတွင်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အစအနတစ်ခုကို စုစည်းပြီး ဖန်းချိုး၏ နဖူးကို သာသာလေး တို့လိုက်သည်။ ဖန်းချိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားတော့သည်။

'ငါ အိပ်မက်ထဲကို ဘယ်လိုဝင်ရမလဲဆိုတာ မသိသေးတာ နှမြောစရာပဲ။'

. . .

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျိယွမ်သည် မုဆိုးများနှင့်အတူ ထောင်ချောက်များကို လိုက်လံစစ်ဆေးသည်။ သားကောင် အနည်းငယ်သာ မိသော်လည်း လုံးဝ လက်ဗလာဖြင့်တော့ မပြန်ရပေ။

အရာအားလုံး သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လူစုသည် ကျိယွမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ကြသည်။ မွန်းတည့်ချိန်ခန့်တွင် သူတို့၏ ရွာကို မြင်နိုင်သည့် လမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အတိအကျ ပြောရလျှင် ရွာမှာ တောင်ပေါ်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ပြင်ပကမ္ဘာသို့ ဆက်သွယ်ထားသော လမ်းတစ်ကြောင်းသာ ရှိသည်။ ပတ်ပတ်လည်တွင် လယ်ကွင်းများ မတွေ့ရသဖြင့် ရွာသားအားလုံးမှာ မုဆိုးများလား သို့မဟုတ် အခြားတစ်ဖက်တွင် လယ်ကွင်းများ ရှိနေသလားဆိုသည်ကို ကျိယွမ် မသိနိုင်ပေ။

လူစုသည် လမ်းဆုံတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဖန်းချိုးက ကျိယွမ်ကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။ ကျိယွမ်မှာ ချင်းရွှေခရိုင်သို့ အမြန်သွားလိုသူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

"ဆရာကြီးကျိ၊ ဒီလမ်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်ကို လေးငါးလီလောက် သွားရင် မင်းလမ်းမကြီးကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီကနေ တောင်ဘက်ကို ဆက်သွားရင်တော့ မိုးမချုပ်ခင် ချင်းရွှေခရိုင်ကို သေချာပေါက် ရောက်ပါလိမ့်မယ်"

"ကောင်းပါပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရွာထဲမှာ ခဏလောက်နားပြီး နေ့လယ်စာ ဝယ်စားချင်သေးတယ်၊ အဆင်ပြေပါ့မလား?"

ကျိယွမ်သည် ဤအချိန်တွင် ထွက်ခွာသွားရန် စိတ်မကူးသေးပေ။

"ဘာအဆင်မပြေစရာ ရှိလဲဗျာ၊ ကျွန်တော့်အိမ်မှာပဲ လာစားပါ!"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆရာကြီးကျိ ကျွန်တော့်အိမ်ကိုလည်း လာနိုင်ပါတယ်!"

"ဘာတွေ ဒုက္ခရှာနေတာလဲ၊ အားလုံး အတူတူသွားကြမယ်လေ။ မုဆိုးသားဟင်းက အကောင်းဆုံးပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား?"

"သွားကြစို့၊ အတူတူသွားကြစို့!"

"ဒါဆိုရင်တော့ အားနာနာနဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"

"ဟေး... အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီလို နေရာမျိုးမှာ ပညာရှိတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရခဲတယ်ဗျ!"

မုဆိုးအုပ်စုမှာ အလွန်ဖော်ရွေကြပြီး ကျိယွမ်ကို ရွာထဲသို့ ခေါ်သွားကြသည်။

တောင်ပေါ်ရွာလေးထဲသို့ ဝင်လာစဉ် ကျိယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး စူးစမ်းကြည့်သည်။

ဤတောင်ပေါ်ရွာလေး၏ အတိုင်းအတာမှာ ကျိယွမ် ထင်ထားသည်ထက် ပိုကြီးသည်။ ထောင့်တိုင်းတွင် အိမ်ခြေများ ရှိနေပြီး အိမ်ထောင်စုပေါင်း ၂၀၀ ကျော်ခန့် ရှိနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ရွာပတ်ပတ်လည်တွင် တံတိုင်းမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ နယ်မြေမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ပြန့်ကျဲနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် အိမ်တိုင်းတွင် ခြံစည်းရိုး သို့မဟုတ် မြေတံတိုင်းများ ရှိကြသည်။ အမျိုးသား လေးယောက် အမဲလိုက်ရာမှ ပြန်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ လူအများက ထွက်ကြည့်ကြသည်။ ကျိယွမ်မှာ စာတတ်ပေတတ် ပညာရှိတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ အားလုံးက ထက်ထက်သန်သန် နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

မူလက စီစဉ်ထားသော နေ့လယ်စာသည် တင်ရှင်း အမည်ရှိ မုဆိုး၏ အိမ်တွင် စည်စည်ကားကား ပြင်ဆင်နေကြရင်းမှ ညနေစောင်းအထိ ကြာသွားသဖြင့် ညစာဝိုင်းကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။ မိသားစု လေးစုလုံး မုဆိုးအိမ်၏ ဝင်းထဲတွင် အတူတူ စားသောက်ကြပြီး ပင်မဟင်းလျာမှာ မုဆိုးသားဟင်း ဖြစ်သည်။

နွေးထွေးသော လေထုထဲတွင် ကျိယွမ်သည် သူသိမ်းဆည်းထားသော 'ထောင်စုနွေဦး' ဝိုင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ လူတစ်ဦးလျှင် ခွက်ငယ်တစ်ခွက်စီ သောက်ကြရာ ဝိုင်မှာ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဝိုင်များကို ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျိယွမ် အနည်းငယ် နှမြောမိသော်လည်း ရွာမှ ဒေသထွက်ဝိုင်ကို ဆက်သောက်လိုက်သည်။ ထောင်စုနွေဦးဝိုင်ကို သောက်ဖူးသွားသော သူများမှာ ဂုဏ်ယူနေကြပြီး နောင်တွင် ကြွားစရာအကြောင်း တစ်ခုရပြီဟု တွေးနေကြလေသည်။

အားလုံး စားသောက်ပြီး လူစုကွဲသွားချိန်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ မိသားစုအချို့က ကျိယွမ်ကို ခဏတည်းခိုရန် ဖိတ်ခေါ်ကြသဖြင့် သူသည် သားအမိနှစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သော ဖန်းချိုး၏ အိမ်တွင် တည်းခိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖန်းမိသားစု သားအမိနှစ်ယောက် မှောင်ရိပ်ကျနေသော ရွာလမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားစဉ် ကျိယွမ်သည် နောက်မှနေ၍ သူတို့ကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဖန်းချိုး၏ ဝိညာဉ်မီးပတ်လည်ရှိ အနီရောင်အလင်းမှာ အမည်းရောင် ဓာတ်ငွေ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူတွင်မူ ဝိညာဉ်မီး အားနည်းနေသော်လည်း အောက်လမ်းဝိညာဉ် နှောင့်ယှက်သည့် လက္ခဏာ မတွေ့ရပေ။

"မြောင်—"

စူးရှသော ကြောင်အော်သံတစ်ခု အနီးအနားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျိယွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အမိုးပေါ်တွင် ဝပ်နေသော ကြောင်နက်တစ်ကောင်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတွင် မကောင်းသော သို့မဟုတ် ရန်လိုသော အငွေ့အသက် မရှိဘဲ သာမန်တိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

ဖန်းမိသားစုမှာ ရွာထဲတွင် သာမန်မိသားစုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သိပ်လည်း မဆင်းရဲလှပေ။ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းပါသော ပင်မအိမ်တစ်လုံး၊ ဘေးခန်းတစ်ခုနှင့် ထင်းရူးတဲတစ်ခု ရှိသည်။ ကျိယွမ်မှာ ဘေးခန်းတွင် ခဏတည်းခိုသည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်သောအခါ...

"မြောင်—"

"မြောင်—"

"အူး—"

ကြောင်အော်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အိပ်စက်ရုံမျှသာ အိပ်လေ့ရှိသော ကျိယွမ်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူသည် ထထိုင်လိုက်ပြီး ဟစပြုနေသော ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပင်မအိမ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အိမ်မိုးပေါ်တွင် အိမ်ကြောင်များနှင့် တောကြောင် အနည်းဆုံး တစ်ဒါဇင်ခန့် ဝပ်နေကြသည်။ အားလုံးမှာ သာမန်တိရစ္ဆာန်များသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို မြင်ရသည်မှာ ကျိယွမ်ကို ကျောချမ်းစေသည်။ သူသည် အားယူကာ မျက်လုံးကို ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်းချိုး၏ အခန်းပြတင်းပေါက်မှ သူသတိမထားမိခင်မှာပင် စိမ်းဖန့်ဖန့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'ဒါ ဘာတွေလဲ?'

ကျိယွမ်သည် တိတ်တဆိတ် ထထိုင်လိုက်ပြီး လက်ခလယ်ဖြင့် ဆီမီးခွက်ထဲမှ ဆီတစ်စက်ကို တို့လိုက်သည်။ သူ၏ အတွင်းအားကို လက်ဖျားမှ ဆီစက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် လက်မဖြင့် ဖိကာ ပင်မအိမ်ဘက်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝှစ်~

ဆီစက်ကလေးသည် တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းသွားပြီး အခန်းထဲရှိ ဆီမီးခွက်ကို ထိမှန်သွားသည်။

"ဘုန်း!"

ဆီစက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သည် ဆီမီးခွက်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထူးဆန်းသော နှေးကွေးသည့် ပုံစံဖြင့် အခန်းထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သိုင်းပညာနှင့် ရေထိန်းချုပ်မှုအတတ်တို့ကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုခြင်းက ထိရောက်မှုရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏မီးစာတုတ်ကို ဖွင့်ကာ အသာအယာ မှုတ်လိုက်သည်။ သေးငယ်သော မီးပွားလေးတစ်ခု တောက်ပလာသည်နှင့် သူက အင်္ကျီလက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

ကျီယွမ်သည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲမှ တစ်ဖန်ပြန်ဆန့်ထုတ်လိုက်သောအခါ လက်ထဲတွင် မီးပွားများပါသည့် မီးသွေးပြာနက်အနည်းငယ် ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏ ဖုံးကွယ်ခြင်းအတတ်ကြောင့် မည်သည့်မီးတောက်ကိုမျှ မမြင်ရပေ။

သူသည် မှော်မန္တန် လေးခုသာ တတ်မြောက်ထားသဖြင့် ထိုအတတ်များကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရန်အတွက် ရရှိနိုင်သမျှသော နည်းလမ်းအားလုံးကို အသုံးပြုရမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

“ဟူး...”

အသာအယာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော လေနှင့်အတူ မီးပွားများပါသည့် မီးသွေးပြာ လက်တစ်ဆုပ်စာသည် ဘေးခန်းအတွင်းမှ လွင့်ထွက်သွားသည်။ အသက်ရှူ သုံးကြိမ်စာခန့် ကြာပြီးနောက် ထိုပြာများသည် ဖန်းမိသားစု၏ အိမ်မကြီးအတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

ကျီယွမ်က မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာအတွင်းရှိ ဆေးဖော်မီးဖိုမှ မီးလျှံများသည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ မီးခိုးရောင်မျက်ဝန်းများတွင်လည်း မီးလျှံများ ခဏတာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားဟန်တူသည်။

“ဘုန်း!”

ဖန်းမိသားစု၏ အိမ်မကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် မီးလျှံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

“အား...”

ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးလျှံများ ဝိုင်းရံထားသော အစိမ်းရင့်ရောင် အငွေ့တစ်ခုသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လွင့်ထွက်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

“ဟွန့်! ဒီလောက်လေးနဲ့များ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား”