အခန်း ၈၁ - တိုက်လိုစိတ်ရှိခြင်းနှင့် အနစ်နာခံလိုစိတ်ရှိခြင်း

ဆိုင်ရှင်ကျန်းသည် ကောင်တာအောက်ရှိ လျှို့ဝှက်သစ်သားအံဆွဲကို ဖွင့်ကာ ထိုနေရာ၌ ဝှက်ထားသော တစ်အိုးတည်းသော နှစ် ၂၀ သက်တမ်းရှိ "ချန်းရီချွမ်း" အရက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ချန်းရီချွမ်းသည် နာမည်ကျော်ကြားလာသည်မှာ နှစ် ၃၀ ပင် မပြည့်သေးပေ။ ထို့ကြောင့် နှစ် ၂၀ သက်တမ်းရှိသော အရက်ကို အကောင်းဆုံး ချန်းရီချွမ်းဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ၎င်းကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဤအမည်အား ချီးမြှင့်ခဲ့သည့်အချိန် ဝန်းကျင်ကပင် စတင်ထုတ်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွမ်ကျိဖု အရက်သိုလှောင်ရုံ တစ်ခုလုံးတွင်ပင် ဤအရက်မျိုး အလွန်နည်းပါးလှပြီး ဆိုင်အတွင်း၌မူ ဤအိုးငယ်လေး တစ်အိုးသာ ရှိတော့သည်။

ဝမ်ကျိကျုံးသည် ဤအရက်ကို နှစ်ကြိမ်သာ မြည်းစမ်းဖူးသည်။ ပထမအကြိမ်မှာ ချွမ်းဟွေးခရိုင်ဝန်၏ သမီးတော် နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ "ကျောက်ရုံ" ဘွဲ့အမည် ချီးမြှင့်ခံရစဉ်က ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ကျင်းပသော ဂုဏ်ပြုစားပွဲတွင် ယွမ်ကျိဖုဆိုင်က မကြုံစဖူး ထူးကဲစွာဖြင့် မြေအောက်ခန်းမှ အရက်အိုး ၂၀ ထုတ်ပေးခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်မှာ ဝမ်ကျိကျုံးကိုယ်တိုင် ကျိုးကျွမ်းမြို့သို့ သွားရောက်ကာ ဆိုင်ရှင်အား အရှက်မရှိ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုပြီး ငွေသား ၅၀ ပေး၍ တစ်အိုး ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှားပါးခြင်းက အရာဝတ္ထုကို တန်ဖိုးတက်စေသည်။ ချန်းရီချွမ်းအရက်ကို နှစ်စဉ်ချက်လုပ်သော်လည်း သက်တမ်းရင့်လေလေ ပမာဏ နည်းပါးလေလေဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်ကျန်းက ထိုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်အရက်ကို သူစိမ်းတစ်ယောက်အား ရောင်းချနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျိကျုံး ဆက်၍ ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အရက်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်အား အငြင်းပွားရန် ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

"ဆိုင်ရှင်ကျန်း... ဒီအရက်ကို ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီမှာ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့တာလေ။ ရောင်းမယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို အရင်ဆုံး ရောင်းသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျိယွမ်၏ အမြင်တွင် ဝမ်ကျိကျုံးသည် တောင့်တင်းသန်မာသော ကိုယ်ဟန်ရှိသည်။ သို့သော် လှေပေါ်တွင် သူတွေ့ခဲ့သော လီတန်းနုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အနည်းငယ် လျော့နည်းနေသေးသည်။ သူ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ဤအရက်သည် အလွန်တန်ဖိုးကြီးကြောင်း ကျိယွမ် နားလည်လိုက်သည်။

အခြားအရာဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ဤအရာမှာ နှစ် ၂၀ သက်တမ်းရှိ ချန်းရီချွမ်း ဖြစ်နေသည်။ ကျိယွမ်လည်း အနည်းငယ် လောဘတက်လာမိသည်။ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံလိုသဖြင့် သူ ဆိုင်ထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။

"ဒီအရက်က တစ်ကျင်းကို ဘယ်လောက်လဲ ဆိုင်ရှင်။ ငွေနှစ်လျန်လား"

"မှန်ပါတယ်၊ တစ်ကျင်းကို ငွေနှစ်လျန်ပါပဲ။ အကယ်၍ သခင်ကြီးမှာ ငွေအလုံအလောက် မပါရင် အကြွေးနဲ့ ယူသွားလို့ရပါတယ်"

သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော်ကြားလှသော အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ် ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင် ဝမ်ကျိကျုံးသည် ဆိုင်ရှင်ကျန်းကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သော်လည်း အရက်အိုးကို ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဝမ်ကျိကျုံးလည်း အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ အစောပိုင်းက သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဒေါသထွက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်ကျန်းအနေဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကိုပင် ငဲ့ကွက်ခြင်း မရှိဘဲ ရောင်းချနေသည်ဆိုလျှင် ဤအရက်ဝယ်သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို စဉ်းစားစရာ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဆက်၍ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပေ။

ကျိယွမ်သည် နှစ် ၂၀ သက်တမ်းရှိ ချန်းရီချွမ်းကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်သော်လည်း အရက်သမားတစ်ယောက် မဟုတ်သဖြင့် သူ၏ အိတ်ထဲမှ မြေထည်အရက်ပုလင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကိုယ့်ပုလင်းနဲ့ကိုယ် လာတာဆိုရင် တစ်ကျင်းကို ဘယ်လောက်ကျမလဲ"

ဆိုင်ရှင်ကျန်း ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီးက ကိုယ့်အရက်ပုလင်းနဲ့ကိုယ် လာတာဆိုတော့ ပိုသက်သာရမှာပေါ့။ တစ်ကျင်းကို ပြား ၈၀၀ ပဲ ယူပါ့မယ်။ တစ်ကျင်း ဝယ်မလို့လားခင်ဗျာ"

"ဟူး..."

ဝမ်ကျိကျုံးသည် လည်ချောင်းထဲမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်လာကာ အရက်အိုးကို ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာကို အသာလွှဲလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်က မကြားရသော်လည်း ကျိယွမ်ကမူ ထိုအသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေသော ဆိုင်ရှင်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ် အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ကျိယွမ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ကောင်းပါပြီ ဆိုင်ရှင်ကို ဒုက္ခပေးရဦးမယ်။ အရက်တစ်ကျင်း ဝယ်ပါရစေ"

အရက်ပုလင်းကို ကောင်တာပေါ် တင်လိုက်ပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ငွေတုံးအချို့နှင့် ငွေပြားအချို့ကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်သည် ငွေကို အရင်မချိန်ဘဲ ယောက်မကို ယူကာ အရက်များကို ပုလင်းထဲသို့ စတင်လောင်းထည့်တော့သည်။

ဤယောက်မအမျိုးအစားကို "လေးလျန်ခပ် ယောက်မ" ဟု ခေါ်သည်။ အမည်အတိုင်းပင် တစ်ယောက်မလျှင် အရက်လေးလျန် ခန့်ရှိပြီး လေးကြိမ်ခပ်လျှင် တစ်ကျင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆိုင်ရှင်သည် လေးကြိမ်ခပ်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ယောက်မတစ်ဝက်ကိုပါ ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်ရာ အရက်များမှာ ပုလင်းဝအထိ ပြည့်လျှံသွားတော့သည်။

ထို့နောက်မှ သူသည် ငွေများကို ယူကာ ချိန်တွယ်ပြီး အပြားတွက်စက်ဖြင့် တွက်ချက်လိုက်သည်။

"ငွေအလေးချိန်က တစ်လျန်နဲ့ ၂၁ ကျူး ရှိပါတယ်။ အဲဒါက ၈၇၅ ပြားနဲ့ ညီမျှပါတယ်။ သခင်ကြီး... ဒါကတော့ ပြန်အမ်းငွေ ၁၅ ပြားပါ"

ကျိယွမ်သည် ပြန်အမ်းငွေကို ယူကာ ကောင်တာပေါ်မှ အရက်ပုလင်းကို သိမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆိုင်ရှင်ကျန်း။ ကျွန်တော် သွားပါဦးမယ်"

ကျိယွမ်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်ကလည်း ကောင်တာနောက်မှနေ၍ အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်ဦးညွှတ်သည်ကို တွေ့ရသောအခါ ကျိယွမ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤလူမှာ တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ ကျိယွမ်သည် အရက်ပုလင်းကို ကိုင်ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး မြို့လယ်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားသည်။ ဤအခြေအနေမှာ တစ်ဖက်က ပေးဆပ်လိုပြီး တစ်ဖက်က ခံယူလိုသည့် သဘောမျိုး ဖြစ်သော်လည်း ကျိယွမ်အနေဖြင့် ထိုဆိုင်ရှင်ကို မှတ်မိသွားစေသည်။

"ကောင်းပါပြီ သခင်ကြီး။ လမ်းခရီး ဂရုစိုက်ပါဦး။ နောက်လည်း ကြွခဲ့ပါဦးခင်ဗျာ"

ဆိုင်ရှင်ကျန်းသည် အားရပါးရ အော်ဟစ်နှုတ်ဆက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျိယွမ်၏ ကျောပြင်ကို မမြင်ရတော့မှသာ သူသည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဘေးရှိ ဝမ်ကျိကျုံးကို တောင်းပန်စကား ဆိုတော့သည်။

"တတိယသခင်ကြီး၊ တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။ ခုနက အရေးပေါ် အခြေအနေမို့လို့ပါ။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဒီသက်တမ်းရင့် အရက် လေးကျင်းလောက် ကျန်ပါသေးတယ်။ အဲဒါတွေကို သခင်ကြီးကိုပဲ ရောင်းပါ့မယ်"

ဝမ်ကျိကျုံးသည် ကျိယွမ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သံသယရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ရှင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

"ဒါဆို တစ်ကျင်းကို ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ"

"နှစ်လျန်ပါပဲ၊ နှစ်လျန်ပါပဲ"

ဆိုင်ရှင်ကျန်းသည် လက်ရှိတွင် စိတ်ကြည်လင်နေသဖြင့် ဝမ်ကျိကျုံးက အလကားတောင်းလျှင်ပင် ပေးမိတော့မည့် အခြေအနေရှိသည်။

"ဟားဟားဟား၊ ဒါမှပေါ့။ ဒါနဲ့ ဆိုင်ရှင်ကျန်း... ခုနက လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ရမလား"

"ဟားဟား၊ မပြောပြနိုင်ပါဘူး။ မပြောချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ ပြောဖို့ အဆင်မပြေလို့ပါ။ ဒီအရက်တစ်ကျင်းကို ရောင်းလိုက်ရတော့ ကျွန်တော့်မှာ စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားသလိုပဲ။ အကယ်၍ တတိယသခင်ကြီးအနေနဲ့ နောက်နောင် အဲဒီသခင်ကြီးနဲ့ ဆုံခဲ့ရင် ပိုပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံဖို့ အကြံပေးပါရစေ"

အချို့ကိစ္စများတွင် လူတို့သည် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ စဉ်းစားလေလေ ပို၍ ထူးဆန်းလေလေ ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် ဆိုင်ရှင်ကျန်းအတွက်မူ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို ပြန်စဉ်းစားလေလေ ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

. . .

မွန်းတည့်ချိန် ကျော်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကျိယွမ်သည် တစ်ပြားတန် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပေါက်စီကို စားရင်း အရှေ့ဘက်တံခါးမှ ထွက်လာကာ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ချွမ်းမုမြစ်သည် ရှည်လျားကွေ့ကောက်လှသဖြင့် မြစ်စောင့်နတ်ကျောင်းမှာ တစ်ခုတည်း ရှိနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အကြီးဆုံးနှင့် သက်တမ်းအရှည်ဆုံး နတ်ကျောင်းကို ညွှန်းဆိုလျှင်မူ ၎င်းမှာ ချွမ်းဟွေးခရိုင် မြို့တော်အပြင်ဘက်ရှိ မြစ်စောင့်နတ်ကျောင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ချွမ်းဟွေးခရိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ချွမ်းမုမြစ်၏ ပထမဆုံးသော နတ်ကျောင်းသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နတ်ကျောင်းနှင့် နီးကပ်လာလေလေ လူအုပ်မှာ ပို၍ ထူထပ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

အဝေးမှပင် စန္ဒကူးနံ့သာနံ့များကို ရရှိနေပြီး နတ်ကျောင်းမှ ဆူညံသံများကို ကြားနေရသည်။ နတ်ကျောင်းသို့ မရောက်မီ လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် ဈေးသည်များမှာ အလုအယက် အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြသည်။

စန္ဒကူးတိုင်များနှင့် ဖယောင်းတိုင်များ၊ သကြားလုံးများနှင့် သစ်သီးယိုများ၊ နှုတ်ခမ်းနီနှင့် မျက်နှာချေမှုန့်များအထိ ရောင်းချနေသည်မှာ ကျိယွမ်အတွက် အမြင်သစ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"အလှူရှင်တို့ ကြည့်သွားကြပါဦး၊ ဒီအဆောင်က နတ်ကျောင်းက သိဒ္ဓိတင်ပေးထားတာပါ..."

"အမွှေးတိုင် ဈေးပေါပေါ ရပါမယ်။ နတ်ကျောင်းထဲဝင်ရင် အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပူဇော်ဖို့ မမေ့ကြနဲ့ဦးနော်"

"ပိုက်ဆံအိတ်လေးတွေ ရပါမယ်... လှလှလေးတွေပါ..."

......

"ဟော... သခင်ကြီး၊ ကြည့်ရတာ ပညာတတ် လူရည်ချွန်လေးနဲ့ တူတယ်။ အမွှေးတိုင်လေးတွေ ဝယ်မသွားဘူးလား။ မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးက သခင်ကြီး စာမေးပွဲအောင်ဖို့ မစပါလိမ့်မယ်"

နတ်ကျောင်းအဝင်တွင် ဆုတောင်းပစ္စည်း ရောင်းချသူများ ပို၍ များပြားလာသည်။ ဈေးသည်တစ်ဦးက ကျိယွမ်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ ကျိယွမ် ခဏရပ်ကာ အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီမြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ကျော်ကြားမှုနဲ့ ရာထူးကိစ္စတွေကိုပါ စီမံတာလား"

"အို... သခင်ကြီးကလည်း။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကနေ အိမ်ထောင်ရေးအထိ ဆုတောင်းလို့ ရပါတယ်။ သခင်ကြီး ဆုတောင်းသမျှကို နတ်မင်းကြီးက မစပါလိမ့်မယ်။ အမွှေးတိုင် နှစ်တိုင်လောက် ဝယ်မလားခင်ဗျာ"

အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စတောင် ပါသေးသလား။

ကျိယွမ် ရယ်မောမိသွားသည်။ သူ၏ အရင်ဘဝက ဘုရားကျောင်းများကဲ့သို့ပင် မည်သည့်အရာကိုမဆို ဆုတောင်း၍ ရပုံရသည်။

"အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် ပေးပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ တစ်တိုင်ကို နှစ်ပြားပါ။ ရပါပြီခင်ဗျာ"

ကျိယွမ် ငွေပေးကာ အမွှေးတိုင်ကို ယူပြီး နတ်ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အပန်းဖြေပန်းခြံတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။ အတွင်းအပြင် ဥယျာဉ်များ၊ နံရံတစ်လျှောက် အမိုးအကာများ ရှိနေသည်။ နံရံများပေါ်တွင် ပညာရှိများနှင့် ကဗျာဆရာများ၏ လက်ရေးစာမူများ ရှိနေသည်။ မြစ်ကမ်းပါးတွင် ဇီဝိတဒါနပြုရန် နေရာများ၊ လူနားရန် ဇရပ်များ၊ အရွယ်စုံ အမွှေးတိုင်အိုးများနှင့် အလှူခံပုံးများလည်း ရှိနေသည်။

တကယ့် မြစ်စောင့်နတ်ကျောင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား ထိုးထွက်နေသော အမိုးလက်တံများရှိသည့် ခန်းမကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျောင်းအတွင်းအပြင်၌ မည်သည့် အရာရှိရုပ်တုမျှ မရှိပေ။ စတုရန်းမီတာ ၂၀၀ နီးပါးရှိသော နေရာကျယ်ကြီးထဲတွင် အမွှေးတိုင်အိုး တစ်လုံး၊ ဆုတောင်းဖျာတစ်ချပ်၊ ကန်တော့ပွဲတင်ခုံ တစ်ခုနှင့် သစ်သားခြံစည်းရိုးတစ်ခုသာ ရှိပြီး ၅ လျှံခန့် မြင့်သော မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီး၏ ရုပ်တုကြီး ရှိနေသည်။

ရုပ်တုမှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာရှိပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို ရေလှိုင်းများနှင့် တူစေရန် ထုလုပ်ထားသည်။ ဆံပင်ထုံးပေါ်တွင် ဆံထိုးအရှည်ကြီး စိုက်ထားပြီး စီးဆင်းနေသော ရေလှိုင်းများနှင့် တူသည့် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အလုံးစုံမှာ အလွန်ပင် သက်ဝင်လှပလှသည်။

ကျိယွမ်သည် ဘုရားဖူးများနောက်မှ လိုက်ပါကာ နတ်ကျောင်းအတွင်းရှိ ဆီမီးခွက်မှ မီးဖြင့် အမွှေးတိုင်ကို ထွန်းညှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် နတ်မင်းကြီး၏ ရုပ်တုရှေ့သို့ လိုက်သွားစဉ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ အမျိုးမျိုးသော ဆုတောင်းသံများကို ကြားနေရသည်။ အချို့မှာ သာမန်ဖြစ်ပြီး၊ အချို့မှာ ရယ်စရာကောင်းကာ၊ အချို့မှာမူ နားထောင်ရသည်မှာ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ကောင်းလှသည်။

မြစ်အတွင်း ခရီးသွားလာရာတွင် ဘေးကင်းရန်နှင့် ရာသီဥတု ကောင်းမွန်ရန် ဆုတောင်းခြင်းမှာ သဘာဝကျသော်လည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၊ အသက်ရှည်မှုနှင့် အိမ်ထောင်ရေးများအတွက်မူ မြို့စောင့်နတ်မင်းထံ ဆုတောင်းခြင်းက ပို၍ သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။

တောင်စောင့်နတ်၊ မြစ်စောင့်နတ်တို့မှာ မြို့စောင့်နတ်၊ မြေစောင့်နတ်တို့နှင့် မတူပေ။ အလွန်ထူးခြားသော အခြေအနေများမှလွဲ၍ ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ တရားအားထုတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခဲယဉ်းစွာ ကျင့်ကြံပြီးမှ တောင်များ၊ မြစ်များနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ အမိန့်တော်ဖြင့် နတ်ရာထူးကို ရရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အတွက် အလှူအတန်းနှင့် အမွှေးတိုင်နံ့များမှာ အထောက်အကူတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး မြစ်အတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များကို စီမံခန့်ခွဲပေးခြင်းဖြင့်ပင် ၎င်းတို့၏ တာဝန် ကျေပွန်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် တောင်နှင့် မြစ်များကို အခြေပြု၍ နယ်မြေအနည်းငယ် ရရှိထားသူများမှာမူ လူတို့၏ ဆုတောင်းသံများကို အမှီပြု၍ နတ်ရာထူးကို ရယူလိုကြသဖြင့် အချို့သော ဆုတောင်းများကို တုံ့ပြန်ပေးတတ်ကြသည်။

ချွမ်းမုမြစ်စောင့် နတ်မင်းမှာမူ ရှေးဟောင်း "အကြေးခွံမဲ့ နဂါးဖြူ" တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နဂါးစစ်စစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ အကြေးခွံအားလုံး ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းများအရ သိရသည်။ သို့သော်လည်း ဤနဂါးဖြူသည် ချွမ်းမုမြစ်တစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ် အုပ်ချုပ်နိုင်သော ရှားပါးသည့် မြစ်စောင့်နတ်မင်း ဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်သည် မည်သည့်ဆုမှ မတောင်းပေ။ သူသည် ရိုသေစွာဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အမွှေးတိုင်ကို အမွှေးတိုင်အိုးကြီးထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်ကို ချလိုက်သောအခါ နက်နဲလှသော အဝါရောင် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကျိယွမ် ခပ်ဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရတတ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထက်ပင် ပို၍ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိယွမ်ကိုယ်တိုင်လည်း ခေါင်းထဲ မူးနောက်သွားတော့သည်။