အခန်း ၃၇- ဗီလိုရာ အနုပညာပြတိုက် [၂]

အစပိုင်းတွင် ဘာမျှမရှိခဲ့ချေ။

ပထမစက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုပန်းချီကားသည် လုံးဝပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပန်းချီကား၏အလယ်တွင် ထီးတစ်ချောင်းဖြင့် မျက်နှာကို ကွယ်ထားသည့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးအပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုက ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။

သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ သူမသည် ဤဇာတ်ကွက်၏ သော့ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမကသာ အဓိကပဲ။ ကျွန်တော် ခေတ္တမျှ ထပ်မံတောင့်ခံထားရန်သာ လိုအပ်သည်။ ရနိုင်သမျှ အချက်အလက်အားလုံးကို စုဆောင်းပြီး နောက်ထပ်ဘာဖြစ်လာမည်ကို ပြင်ဆင်ထားရမည်။

ကျွန်တော် အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှန်မှန်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ငါလုပ်နိုင်ပါတယ်။

ငါလုပ်နိုင်ပါတယ်။

ငါ...

"....!?"

"ဟိဟိဟိဟိ~"

အခန်းထဲတွင် ရယ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ ရယ်သံကဲ့သို့ သာယာငြိမ့်ညောင်းသော်လည်း ထိုအသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ရိုက်ခွဲလိုက်ကာ ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြန်စေပြီး အာရုံစူးစိုက်မှုကို ပို၍စူးရှစေသည်။

ကျွန်တော် ပန်းချီကားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အခုထိတော့ ဘာမှမပြောင်းလဲသေး။

သို့သော် ကျွန်တော် စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သိနေသည်။ မသိလိုက်ဘဲ ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးများ တင်းကြပ်လာပြီး အသက်ကိုအောင့်ကာ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ထားမိသည်။

"ဟိဟိဟိဟိ~"

ရယ်သံက ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေပြီး ယခုဆိုလျှင် ပို၍နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကျွန်တော့်ကို ဗိုက်ထဲက မအီမသာဖြစ်လာစေသည်။

ကျွန်တော် မလှုပ်မယှက်နေခဲ့သည်။ အသံကို လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားရင်း အကြည့်ကို မလွှဲဘဲ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။

သို့သော်—

"ဟိဟိဟိဟိ~"

ရယ်သံက ကျွန်တော့်နံဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လည်ပင်းက အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

မဟုတ်သေးဘူး၊ ထိုထက်မကသေးတာက...

'ငါ့ဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရပ်နေသလို ခံစားနေရတယ်!'

ကျွီ—

အနားတွင်ရှိနေသော အရာ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် ကြမ်းပြင်က မြည်ဟည်းသွားသည်။

"ဟိဟိဟိ~"

ထိုအသိကြောင့် ကျွန်တော့်လက်များ တုန်ရီလာသည်။ ဗီဇအရ ရယ်သံကြားရာဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်ချင်သော်လည်း မနည်းအောင့်အီးသည်းခံလိုက်ရသည်။ ရယ်သံက ကျွန်တော့်နားရွက်နားသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျွန်တော် ဖုန်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

"...ရှင် မကြည့်တော့ဘူးလား?"

တိုးညင်းအက်ရှသော အသံတစ်ခုက ကျွန်တော့်နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အော့အန်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာပြီး ဘေးနားရှိ အရာဆီသို့ အကြည့်က အနည်းငယ် ရောက်သွားစဉ် ပန်းချီကားထဲမှ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပန်းချီကားကို ဆက်ကြည့်နေနိုင်ရန် ကျွန်တော်ရှိသမျှ ခွန်အားကို အသုံးချခဲ့ရသည်။ သို့သော် စက္ကန့်ဝက်ခန့်မျှသာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးများက ထိုအရာရှိရာဘက်သို့ လှည့်သွားမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

ငြိမ်သက်ပြီး အလှမ်းဝေးနေခဲ့သော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သောနှုန်းဖြင့် ကျွန်တော့်ထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ပန်းချီကားထဲမှ လက်တစ်ဖက် ကမ်းထွက်လာသည်။

"....!?"

ကျွန်တော် လန့်ဖျပ်သွားပြီး နောက်သို့ လန်ကျမတတ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် ပန်းချီကားဆီသို့ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုလက်ကြီးသည် ကျွန်တော့်မျက်နှာနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် အေးခဲသွားသည်။ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုဒီရေလှိုင်းများက တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?

"ဟိဟိဟိဟိ~"

ရယ်သံက နောက်တစ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ခါတွင်မူ ကျွန်တော့်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ ဖြစ်သည်။ ပါးပြင်ကို တစ်ခုခုက လာထိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အေးစက်နေသည်။

"ဘာလို့ ကျွန်မကို မကြည့်တာလဲ?"

ကျွန်တော့်နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေပြီး အကြည့်မလွှဲမိစေရန် အားခဲထားရသောကြောင့် မျက်လုံးများက စပ်ဖျဉ်းလာသည်။

'အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ကုန်သွားပြီလဲ?'

ကုန်ဆုံးသွားသော စက္ကန့်တိုင်းသည် ရှေ့ကစက္ကန့်ထက် ပို၍ဆိုးရွားနေသည်။ ဤအရာကို အဘယ်ကြောင့် 'ဒုတိယအဆင့်' ကွက်စ် (Quest) အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်ကို ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဒါက အစောပိုင်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေထက် သိသိသာသာကို ပိုခက်ခဲသွားပြီ။

"ကျွန်မကို နည်းနည်းလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဂရုစိုက်ပေးပါဦး။ အပြင်မှာ ပူလိုက်တာ။ ကျွန်မ အပူဒဏ်ကို မကြိုက်ဘူး။ အထဲမှာပဲ နေပြီး ဆော့ချင်တယ်။ အခုလိုမျိုးပေါ့~"

ထိုအသံသည် ကျွန်တော့်နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောနေပြီး စက္ကန့်တိုင်းတွင် ပို၍ တိုးညင်းလာသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုက ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖမ်းစားထားသော်လည်း စိတ်ကမူ ဆင်ခြင်တုံတရား ရှိနေသေးသည်။

သူမပြောသမျှ စကားလုံးတိုင်းကို ကျွန်တော် နားထောင်နေခဲ့သည်။

သဲလွန်စအားလုံးက ဒီထဲမှာပဲ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိသည်။

"...ရှင်က လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးမလား? ကျွန်မနဲ့ ဆော့ပေးမှာမလား?"

စက္ကန့်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ထိုအသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။

ထိုအတောအတွင်း ကျွန်တော်သည် လေထဲတွင်ရှိနေသော လက်ထံမှ အာရုံကို လွှဲလိုက်ပြီး ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီးထံသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။

'အမျိုးသမီး?'

အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်မှ ထိုအရာသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမဟုတ်ကြောင်း ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ထီးက မျက်နှာကို ကွယ်မထားတော့သဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မြင်ရပြီဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး ကေလာင်ကျောက်လို နက်မှောင်နေသည့် မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်ကို အသက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်က ရုပ်သေးရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လှပသော်လည်း ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေသည်။ ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် အကြည့်က သူမ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ကြိုးကွင်းစွပ်ထားသည့် ထင်ရှားသော အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်။

မဟုတ်မှလွဲရော...

ဒုန်း!

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကျယ်ကြီးက ကျွန်တော့်၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ အနီးအနားတွင် တစ်ခုခု လဲကျသွားသကဲ့သို့ အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်သန်းကာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျွန်တော့်နှလုံးလည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

ခဏမျှ ကျွန်တော့်မျက်လုံးများ တုန်ရီသွားပြီး ပန်းချီကားဆီမှ အကြည့်က လွှဲထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

...ထိုခဏတာအတွင်းမှာပင် လေထဲကလက်သည် ပိုမိုနီးကပ်လာကာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးအိမ်နှင့် ဆံခြည်မျှင်တစ်မျှင်စာသာ ကွာဝေးတော့သည်။

ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ မျက်လုံးစပ်ဖျဉ်းမှုက သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာသော်လည်း မျက်တောင်မခတ်ရဲသေး။

အခုထိတော့ မဖြစ်သေးဘူး။

သို့သော် အခြေအနေများက ပို၍ဆိုးရွားလာသကဲ့သို့...

ဒုန်း!

"ဘာလို့ ပြန်မဖြေတာလဲ?!"

စူးရှသော အော်ဟစ်သံက ကျွန်တော့်နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီးနောက် လက်မောင်းပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်သည်းများက အရေပြားကို ကုတ်ခြစ်လိုက်သလိုမျိုးပင်။ ကျွန်တော် တွန့်သွားချင်သော်လည်း ငြိမ်သက်နေအောင် ထိန်းထားသည်။

'အာရုံစိုက်စမ်း!'

"ရှင်လည်း သူတို့လိုပဲ! ရှင်လည်း သူတို့နဲ့ အတူတူပဲ! ရှင့်စိတ်ထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အသွင်အပြင်ကိုပဲ ဂရုစိုက်တာ!"

ဒုန်း!

နောက်ထပ် အသံကျယ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခင်ကထက် ပိုကျယ်သည်။

ကျွန်တော် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သို့သော် လျစ်လျူရှုလေလေ၊ ထိုအရာက ပို၍ အနားမရဖြစ်လာလေလေပင်။

'အာရုံစိုက်။ အာရုံစိုက်စမ်း!'

ဒုန်း!

ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း ကျွန်တော်မသိသော်လည်း အသံက အလွန်ကျယ်လောင်လှသည်။ အပြင်ကလူတွေ ဘာသံမှ မကြားရဘူးလား?

ကျွန်တော် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ်ပဲ။

ခဏလေးပဲ...

ထိုအချိန်တွင်ပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

"—!"

အေးစက်ပြီး ရှည်လျားသော လက်နှစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို တင်းကြပ်စွာ ညှစ်လိုက်သဖြင့် ကျွန်တော် လန့်ဖျပ်သွားသည်။ အဆုတ်ထဲမှ လေများ အကုန်ထွက်သွားပြီး အသက်ရှူနိုင်ရန် မနည်းရုန်းကန်လိုက်ရသည်။

"သေစမ်း! ရှင် သေရမယ်!"

ကျွန်တော် အသက်ရှူရန် အားယူနေစဉ် ထိုအသံက ကျွန်တော့်နားထဲတွင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေသည်။ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ မြင့်တက်လာသည်။

မျက်မမြင်လက်များက လည်ပင်းကို ညှစ်ထားစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က နားထဲတွင် အားကုန်အော်ဟစ်နေသည့် ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် ကျွန်တော် ပန်းချီကားကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်သေး။

ခဏလောက်တော့ ထပ်တောင့်ခံရဦးမယ်။

"သေစမ်း! သေစမ်း—!"

လေက လုံးဝမရှိတော့သလောက် ဖြစ်သွားပြီး ကျွန်တော် အသက်ရှူရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကျဉ်တက်လာသည်။

အချိန်က ဆက်လက်ကုန်ဆုံးနေပြီး ကျွန်တော့်ခြေချောင်းလေးများပင် ကွေးတက်သွားသည်။

'မရတော့ဘူး၊ ငါ ထပ်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး!'

အမှောင်ထုက ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ခံစားရသဖြင့် အသံဖမ်းစက်ကို နှိပ်ရန် လက်ချောင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်စဉ်—

"ဒါကို ထပ်လုပ်ချင်သေးတာလား?"

အေးစက်သော လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းပြီး တားဆီးလိုက်သည်။

ကျွန်တော် လုံးဝတောင့်တင်းသွားကာ ဦးနှောက်က ဗလာဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းက... သိနေတာလား?!

"....!?"

ထိုလက်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် လက်ထဲမှ ဖုန်းက လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မဖြစ်ဘူး! မဖြစ်ဘူး!

ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံများ စတင်ဝေဝါးလာပြီး အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးလာသည်ကို ခံစားရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေမိသည်။

အခြေအနေများက အဆိုးရွားဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်...

တောင်! တောင်!

နှိုးစက်သံ မြည်လာသည်။ ကျယ်လောင်သော နှိုးစက်သံက ဝေဝါးမှုကို ဖြတ်သန်းထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကျွန်တော် နောက်သို့ ယိုင်လဲကာ ရှေ့က လေထုကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကျောက်လိုက်မိသည်။

ဝှစ်!

သို့သော် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဘာကိုမျှ မထိဘဲ ကျွန်တော် နောက်သို့ဆုတ်ကာ နံရံကို ဝင်တိုက်မိသွားသည်။

"ဟူး... ဟူး..."

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရင်း အခန်းအတွင်း ထိခိုက်ပျက်စီးမှုများ ရှိမရှိ ကျွန်တော် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကလည်း တတောက်တောက် ကျနေသည်။

သို့သော်—

"အယ်?"

ဘာမှမရှိ။

အခန်းက လုံးဝအတိုင်းသား ရှိနေသည်။

အရင်ကအတိုင်းပင်။ စောစောက အသံများအားလုံးသည် ကျွန်တော့်စိတ်ကူးယဉ်မှုများသာ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။ ရှေ့က ပန်းချီကားသည်ပင် အရင်ကနှင့် မခြားနားပေ။

'မဟုတ်ဘူး...'

အနီးကပ် သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးသည်...

သူမက ပိုပြီး နီးကပ်လာပြန်သည်။

"ဟူး။"

နောက်ထပ် အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီးနောက် နံရံကိုမှီကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အမောဖြေလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုပ်ချင်သည့်အရာများစွာ ရှိသော်လည်း မည်သည့်အရာမှမလုပ်မီ ရရှိထားသော အချက်အလက်အားလုံးကို ကျွန်တော် ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် လိုအပ်သည်။

ထို့နောက်...

ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

'ပန်းချီကားထဲက မိန်းကလေးငယ်လေးဟာ သူမကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြိုးဆွဲချသတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် တစ်နည်းနည်းနဲ့ မအောင်မြင်ဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာပဲ။ ဒီပန်းချီကားဟာ သူမ သတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ ဆွဲထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။'

ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး နောက်ကို မှီလိုက်သည်။

ဒါတွေကတော့ ကျွန်တော် အခုထိ ရထားတဲ့ သဲလွန်စတွေပါပဲ။

...ပြီးတော့ ဒါက ဤကွက်စ် (Quest) ကို ဖြေရှင်းဖို့ သော့ချက်လည်း ဖြစ်သည်။