အခန်း (၉၄) - ရက်ရောသော ဆုလာဘ်များ
စင်မြင့်ထက်တွင်...
အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီများကို တူညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးအချို့သည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။
အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသူမှာ လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာထားနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူ့ဘယ်ဘက်တွင် ခပ်ဝဝ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ထိုအမျိုးသားနှင့် စကားတိုးတိုး ပြောဆိုနေသည်။ ညာဘက်တွင်မူ အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော လူကြီးလူကောင်းဆန်သည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။
"အန်းမြို့ရဲ့ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ပဲ" ကျန်းယဲ့သည် ထိုလူကြီးလူကောင်းဆန်သော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ကို အန်းမြို့သတင်းများတွင် ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုသူမဟုတ်ဘဲ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေသော မျက်နှာလေးထောင့်ကျကျနှင့် အမျိုးသားပင်ဖြစ်သည်။
အန်းမြို့၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် ညာဘက်ဘေးတွင်သာ ထိုင်ရသည်ဆိုပါက အလယ်ကလူသည် မည်မျှအဆင့်အတန်း မြင့်မားမည်နည်း။
ဤအစည်းအဝေးသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရုတ်တရက် ကျင်းပရသည်ကို မဆန်းတော့ပေ။ အန်းမြို့ အမှတ် (၃) အထက်တန်းကျောင်းအတွက် အန်းမြို့ခေါင်းဆောင်သည်ပင် စိတ်ကူး၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးကျယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ယခုမူ ထို့ထက်ပိုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အခမ်းအနားမျိုးတွင် ဆရာ၊ ဆရာမများနှင့် ကျောင်းသား ထောင်ပေါင်းများစွာရှိသည့် ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။
...
"မြို့တော်ခေါင်းဆောင်များကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ ဒါကတော့ ဒါရိုက်တာ ဖုန်ကျွင့် ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒါကတော့..."
စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော ဆရာတစ်ဦးက အဖွင့်အမှာစကား ပြောကြားပြီး စင်ပေါ်ရှိသူများကို တစ်ဦးချင်း မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။
"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဝက်စ်မောင့်တိန်းပြည်နယ် ပညာရေးဌာနရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် တိန်းဟွမ်ရှန်းကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုပေးကြပါဦး!"
ထိုစကားအဆုံးတွင် စင်မြင့်အလယ်၌ ထိုင်နေသော အမျိုးသားက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
"ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း..."
ပရိသတ်ထံမှ လက်ခုပ်သံများ ဟိန်းထွက်လာသည်။
"ပြည်နယ်ပညာရေးဌာနရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်တောင် ရောက်လာတာလား"
ကျောင်းသားများ အံ့အားသင့်ကုန်ကြသည်။ ကျန်းယဲ့လည်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဤသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။
စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဆရာဖြစ်သူက စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ မိတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် မိုက်ကရိုဖုန်းကို ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် တိန်းဟွမ်ရှန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် တိန်းဟွမ်ရှန်းက မိုက်ကိုယူကာ အောက်ရှိ ကျောင်းသားများကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်ရင်း စကားစလိုက်သည်။ "ကလေးတို့ရေ... ကျောင်းဆင်းချိန်ကို နောက်ကျအောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။"
"ဦးလေးက အန်းမြို့ကို ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ အလျင်စလို ရောက်လာတာပါ။"
"ဒီမှာ အဆင့် (၂) အကြိုကြယ်စင်ပညာရှင်အဆင့် ရထားတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ တစ်ပြည်နယ်လုံး အတိုင်းအတာနဲ့တောင် တစ်နှစ်ကို အယောက်နှစ်ဆယ်ထက် မပိုဘူးကွဲ့!"
"ဘယ်သူလဲဆိုတာ ဦးလေးကို လာပြပါဦးလား" တိန်းဟွမ်ရှန်းက နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။
"တစ်ပြည်နယ်လုံးမှာတောင် တစ်နှစ်ကို အယောက်နှစ်ဆယ် မပြည့်ဘူးလား"
"အဆင့် (၂) အကြိုကြယ်စင်ပညာရှင်ဆိုတာ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အစွမ်းထက်တာလား"
လူအများစုက ထိုသတင်းကို ကြားဖူးသော်လည်း ၎င်း၏ အရေးပါပုံကို အတိအကျ မသိခဲ့ကြပေ။ ယခု ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်း အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
"ဖယ်ပေးလိုက်ကြဟေ့"
ဝမ်ဇီအန်းက အခြားသူများကို ပြောကာ ကျန်းယဲ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်းယဲ့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းခါရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး စင်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ထောင်ပေါင်းများစွာသော မျက်လုံးများသည် သူ့ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။
"ဒါ ကျန်းယဲ့ပဲ"
"အရမ်းချောတာပဲနော်"
"တစ်နှစ်မှာ အယောက်နှစ်ဆယ်တောင် မရှိတဲ့ အဆင့် (၂) အကြိုကြယ်စင်ပညာရှင်ဆိုတော့ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ" ပရိသတ်များက အလွန်ပင် အားကျနေကြသည်။
စင်မြင့်ထက်တွင်...
"မင်္ဂလာပါ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် တိန်း၊ ကျွန်တော့်နာမည် ကျန်းယဲ့ပါ"
ကျန်းယဲ့သည် ထိုအမျိုးသားကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝရော ယခုဘဝတွင်ပါ ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များရှေ့တွင် တစ်ခါမှ မရပ်ဖူးခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကိုယ်ခံပညာ အဆင့်မြင့်မားသော ကမ္ဘာတွင် တိန်းဟွမ်ရှန်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသည့် အဟုန်မှာ သာမန်လူတစ်ဦးဆိုလျှင် မတ်တပ်ပင် ရပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျန်းယဲ့ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။
တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော ပုံစံရှိသည့် ချောမောသော လူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိန်းဟွမ်ရှန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မဆိုးဘူး၊ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ယောက်နဲ့ တူသားပဲ"
သူက ကြင်နာစွာ ပြုံးပြရင်း "ကျန်းယဲ့... မင်းရဲ့နာမည်ကို ဦးလေး မှတ်ထားပါ့မယ်။ နောက်လအနည်းငယ်အတွင်း ကျင်းပမယ့် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲမှာ မင်းအကြောင်း ထပ်ကြားရဖို့ မျှော်လင့်တယ်နော်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် တိန်းကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး" ကျန်းယဲ့က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
...
နောက်တစ်ဆင့်မှာ ဆုချီးမြှင့်ခြင်း အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။
အန်းမြို့တွင် နှစ်အတော်ကြာမှ ပေါ်ထွက်လာသော တစ်ဦးတည်းသော အဆင့် (၂) အကြိုကြယ်စင်ပညာရှင် ဖြစ်သည့်အတွက် ကျန်းယဲ့သည် မြို့တော်ခေါင်းဆောင်နှင့် ကျောင်းထံမှ ချီးမွမ်းခြင်းများကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ဂုဏ်ပြုအလံတစ်ခုနှင့် ဆုငွေ ၅၀၀ ယွမ်ကို ရရှိခဲ့သည်။
ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားပြီး လူတိုင်း ပြန်ကုန်ကြသည်။ သို့သော် ကျန်းယဲ့ကိုမူ ကျန်းကျန့်ဝူက တစ်ယောက်တည်း သီးသန့် ချန်ထားခဲ့သည်။
သီးသန့် အစည်းအဝေးခန်းတစ်ခုအတွင်း...
"ဒါရိုက်တာ... တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လားခင်ဗျ" ကျန်းယဲ့က ကျန်းကျန့်ဝူကို မေးလိုက်သည်။
ကျန်းကျန့်ဝူက ပြုံးလိုက်ပြီး "ပြန်ဖို့ မလောပါနဲ့ဦး၊ မင်းရဲ့ ဆုကို မရသေးဘူးလေ"
"ဆု?" ကျန်းယဲ့ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
"တကယ်ပဲ အလံတစ်ခုနဲ့ ၅၀၀ ယွမ်ပဲ ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား" ကျန်းကျန့်ဝူက ရယ်မောရင်း ဆူလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါက အပြင်ပန်း ပြသတာသက်သက်ပဲ"
ကျန်းယဲ့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ မြင့်မြတ်သော အရာရှိကြီးများထံမှ အလံတစ်ခုနှင့် ၅၀၀ ယွမ် ရသည်မှာလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု သူယူဆထားပြီး မည်သည့်အခါမျှ စိတ်ကမကျေမနပ် မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုမူ ထိုမျှမကဟု ထင်ရသည်။
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ခြေသံအချို့ ကြားလိုက်ရပြီး လူအချို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။
ခေါင်းဆောင်လာသူမှာ လူကြီးလူကောင်းဆန်သော မြို့တော်ခေါင်းဆောင် စုန့် ပင်ဖြစ်သည်။
"မြို့တော်ဝန်စုန့်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးဝမ်" ကျန်းယဲ့ မတ်တပ်ရပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ဟားဟား" မြို့တော်ဝန်စုန့်က ရယ်မောရင်း "ကျန်းယဲ့... အားနာမနေပါနဲ့။ မင်းက ငါတို့ အန်းမြို့အတွက် ဂုဏ်ဆောင်ပေးတာပဲ၊ ငါတို့ဘက်က ဆုတစ်ခု ပေးရမှာပေါ့"
"ကျောင်းအုပ်ကြီးဝမ်နဲ့ တခြားသူတွေ တိုင်ပင်ပြီးတော့ မင်းကို ဖက်ဒရေးရှင်း ခရက်ဒစ် ၂ သိန်း ဆုချီးမြှင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်"
"ဒီပိုက်ဆံက ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲက ပေးတာပါ၊ နည်းတယ်လို့တော့ မထင်ပါနဲ့ဦး" မြို့တော်ဝန်စုန့်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းယဲ့က အလျင်အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မနည်းပါဘူးခင်ဗျာ၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် မြို့တော်ဝန်စုန့်နဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဝမ်"
၂ သိန်း!
လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်ကဆိုလျှင် ဤမျှများပြားသော ငွေပမာဏကို သူ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ပြင် ဤငွေမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲမှ ထုတ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကျန်းယဲ့"
မြို့တော်ဝန်စုန့်က ကျန်းယဲ့၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အဆင့် (၂) အကြိုကြယ်စင်ပညာရှင်ဆိုတာ အစပဲ ရှိသေးတယ်။"
"ရှေ့လျှောက် လမ်းက ပိုပြီး ခက်ခဲဦးမှာ။ ဒီဆုတွေက ငါတို့ဘက်ကနေ မင်းကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ နည်းနည်းပါးပါး ထောက်ပံ့ပေးတာပါ။"
"ကြိုးစားပါ"
"တစ်နေ့ကျရင် ဝက်စ်မောင့်တိန်း ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ မင်းနာမည် ဟိန်းသွားဖို့ မျှော်လင့်တယ်" မြို့တော်ဝန်စုန့်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျန်းယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားရသည်။
သူက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း "အန်းမြို့ရဲ့ နာမည်ကို ကြယ်ပြာဖက်ဒရေးရှင်း တစ်ခုလုံးမှာ ဟိန်းသွားအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပြပါ့မယ်"
မြို့တော်ဝန်စုန့် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသည်။
"ဟားဟားဟား!"
ထို့နောက် သူက ကျန်းယဲ့ကို အားရပါးရ ပုတ်ကာ "ကောင်းတယ်၊ မင်းရဲ့ ဒီစကားကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မယ့်နေ့ကို ငါ မျှော်လင့်နေမယ်!"
စကားပြောပြီးနောက် မြို့တော်ဝန်စုန့်နှင့်အဖွဲ့ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြသည်။ ဝဝကောက်ကောက် ကျောင်းအုပ်ကြီးဝမ်ကလည်း ကျန်းယဲ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ကာ ထွက်သွားလေသည်။
ရုံးခန်းထဲတွင် ကျန်းယဲ့နှင့် ကျန်းကျန့်ဝူ နှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကျန်းယဲ့က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "ဒါရိုက်တာ... ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ မြို့တော်ဝန်က ဘာလို့ ကိုယ်ပိုင်အိတ်ကပ်ထဲက ထောက်ပံ့ပေးတာလဲ။ အစိုးရဘက်က ဆုမပေးဘူးလား"
"စာမေးပွဲဗျူရိုက ဆုပေးပြီးပြီ မဟုတ်လား" ကျန်းကျန့်ဝူက ခေါင်းခါရင်း "ဖက်ဒရေးရှင်းက ဒုတိယအကြိမ် ဘယ်တော့မှ ထပ်မပေးဘူးလေ"
ကျန်းယဲ့ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
...
ထိုအချိန်တွင်...
မြို့တော်ဝန်စုန့်နှင့် အဖွဲ့သည် အပြင်သို့ လျှောက်လာကြသည်။
မြို့တော်ဝန်စုန့်၏ ဘေးတွင် ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ရယ်မောရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ရည်မှန်းချက် ကြီးတာပဲ။ ကြယ်ပြာဖက်ဒရေးရှင်း တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးအောင် လုပ်မယ်တဲ့လား။ တာအိုအရိုး (Tao Bone) ပါရမီ ရှိတဲ့သူတောင် အဲ့ဒီလောက် အားရပါးရ မပြောရဲဘူး"
"ဟားဟားဟား"
ကျန်ရှိသူများကလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ကြယ်ပြာဖက်ဒရေးရှင်းသည် ထူးချွန်သူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ တောင်ပိုင်း ၁၀ ပြည်နယ်နှင့် အရှေ့ပိုင်းဒေသတို့သည် ပင်လယ်ပြင်ထဲမှ ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ များပြားလှသည်။
ဤကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်သော နောက်ခံတွင် တာအိုအရိုး ပါရမီရှိသူပင်လျှင် အနည်းငယ်သာ နာမည်ကျော်ကြားနိုင်သည်။ အန်းမြို့ကဲ့သို့ မြို့ငယ်လေးတွင်မှ စတင်တောက်ပလာသော အထက်တန်းကျောင်းသားလေး တစ်ဦးအဖို့မူ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။
"ဘာတွေ ရယ်နေကြတာလဲ"
မြို့တော်ဝန်စုန့်က မမျှော်လင့်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "လူငယ်ဆိုတာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးလွှားနေတဲ့ မြင်းတစ်ကောင်လို ရည်မှန်းချက် ကြီးကြီးမားမား ရှိရမှာပေါ့။"
"ဒါဟာ လူငယ်တွေ ရှိသင့်တဲ့ ပုံစံပဲ!"
မြို့တော်ဝန်စုန့်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "မင်းတို့သာ သူ့အရွယ်မှာ အဲ့ဒီလောက် အောင်မြင်မှု ရခဲ့ရင် ဒီထက်တောင် ပိုပြီး ကြွားဝါနေကြဦးမှာပဲ!"
ထိုလူအချို့သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားကြတော့သည်။