အခန်း ၉၀ - အိပ်မက်ကမ္ဘာ

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျန်းရဲ့ဟာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဝေဝေဝါးဝါး အခြေအနေတစ်ခုအတွင်း သူဟာ အသက်တစ်နှစ်သားအရွယ် ကလေးဘဝဆီကို တစ်ကျော့ပြန် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ငယ်ရွယ်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ သူ ရောက်နေခဲ့ခြင်းပင်။

"ဟင်..." အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲကို ကျန်းရဲ့ စတင်ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ် အိပ်မက်က ပုံမှန်ထက် ထူးထူးခြားခြား ပိုမိုထင်ရှားပြတ်သားနေတာကို သူ ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတဲ့ သဘောတရားအရ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်တစ်နှစ်အရွယ် မှတ်ဉာဏ်တွေဟာ ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ ဝေဝါးသွားတတ်ပြီး လုံးဝမေ့ပျောက်သွားတတ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူဟာ အရာအားလုံးကို အတိုင်းအထက်အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

"ငါ့ဘာသာ ဆန္ဒရှိရှိနဲ့ အိပ်မက်ထဲ ဝင်လာလို့လား မသိဘူး" ကျန်းရဲ့က ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မြင်ကွင်းကနေ ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

သူ့ရှေ့မှာတော့ မီတာရာချီ မြင့်မားတဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ရွှေရောင်နန်းတော်ကြီး တစ်ခုရှိနေသည်။ ထိုနန်းတော်ကြီးကို ရွှေစင်ရွှေသားတွေနဲ့ ထုလုပ်ထားပုံရပြီး ရွှေအုတ်ချပ်တွေကြားကနေ ကြယ်တာရာတွေလို တောက်ပနေတဲ့ ရွှေမှုန်လေးတွေ လွင့်ပျံ့နေကာ အတိုင်းအထက်အလွန် ခမ်းနားလွန်းလှသည်။

ရွှေရောင်နန်းတော်ကြီးရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာတော့ ထင်ရှားတောက်ပတဲ့ စာလုံးကြီး လေးလုံးကို ရေးထိုးထားသည်။ ၎င်းမှာ ‘ကြယ်စင်ပင်လယ် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်’ (Star Sea Divine Path) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ငါ ဘယ်လိုပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ... အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမယ်..." လူငယ်လေးရဲ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သံကို ကျန်းရဲ့ ထပ်မံကြားလိုက်ရပြန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူငယ်က သူ့ရင်ခွင်ထဲက ကျန်းရဲ့လေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကျန်းရဲ့ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဖွဖွလေး ဖွလိုက်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီကိစ္စသာ အောင်မြင်သွားရင် ငါတို့သားအဖတွေ ပြန်တိုက်ထုတ်သွားမယ်။ အဲ့ဒီကျရင် ငါတို့သားအဖကို ဘယ်သူက အထင်သေးရဲသေးလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့!"

ကျန်းရဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အရင်က မြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အိပ်မက်တွေထဲမှာ ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး တစ်ခါမှ မပါခဲ့ဖူးချေ။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်တွင် လူငယ်က ရွှေရောင်နန်းတော်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အားမာန်ပါပါ လှမ်းတက်သွားတော့သည်။

'သူက ကြယ်စင်ပင်လယ် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် စမ်းသပ်မှုကို ဝင်ဖြေတော့မလို့လား' ကျန်းရဲ့ တွေးနေမိသည်။ 'ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကိုပါ ခေါ်လာရတာလဲ'

ဒီလိုတွေးမိပြီးနောက် သူက ဘေးဘီကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ 'ဒီနန်းတော်က ဘယ်နေရာမှာ ရှိတာလဲ။ အန်းမြို့မှာတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်'

ကံဆိုးတာက အိပ်မက်က ဝေဝါးနေခြင်းပင်။ ကျန်းရဲ့ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ ထပ်မံ မမြင်ရတော့ချေ။

သိပ်မကြာခင်မှာပဲ လူငယ်က ရွှေရောင်နန်းတော်ထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ဟူး~"

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ ကျန်းရဲ့ရဲ့ မြင်ကွင်းတွေက မှောင်မည်းသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုဝေဝါးလာသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ဘာကိုမှ မမြင်ရတော့ပေ။ သို့သော်လည်း လူငယ်ရဲ့ အသံကိုတော့ ကြားနေရသေးသည်။

"မမမြောင်... ဒီကလေးကို ကျွန်တော့်ကိုယ်စား ခဏလောက် စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး"

"ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ခိုင်းတာလား" နူးညံ့တဲ့ အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုက မေးလိုက်သည်။

လူငယ်က သက်ပြင်းချရင်း "ကလေးက တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ကျွန်တော် စိတ်မချနိုင်လို့ပါ။ ဒီမြို့မှာ ကျွန်တော် အယုံကြည်ရဆုံးက မမမြောင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာမို့ ကူညီပါဦး" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း သွားတော့" နူးညံ့တဲ့ အသံရှင်က သဘောတူလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမမြောင်"

လူငယ်က စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းရဲ့သည် တစ်စုံတစ်ဦးရဲ့ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း အိစက်ညက်ညောနေသည့် ရင်ခွင်တစ်ခုထဲတွင် ဖိကပ်ထားခြင်း ခံနေရကြောင်း သိလိုက်သည်။

"တောက်... တောက်... တောက်..."

လူငယ်ရဲ့ ခြေသံတွေက တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်။

နူးညံ့တဲ့ အမျိုးသမီးအသံက ရုတ်တရက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး "ရွာသားလေး တစ်ယောက်က ကြယ်စင်ပင်လယ် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကနေတစ်ဆင့် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲချင်နေတာလား။ ရည်မှန်းချက်ကတော့ တော်တော်ကြီးတာပဲ။ သခင်မယွီသာ မရှိရင်..." သူမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

သူမက ကျန်းရဲ့ကို ကုလားထိုင်ပေါ် ပစ်တင်ထားခဲ့ပြီး သူမအလုပ်တွေကို သွားလုပ်တော့သည်။ အိပ်မက်က ထိုနေရာမှာတင် လုံးဝ မှောင်မည်းသွားတော့သည်။

ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းနှင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသောအိပ်မက်။ ကျန်းရဲ့သည် စကားလုံးအချို့ကိုသာ ရံဖန်ရံခါ ကြားရသော်လည်း အများစုမှာ နားလည်ရခက်နေသည်။

ရုတ်တရက်။ အိပ်မက်ထဲက မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျန်းရဲ့လေးဟာ လမ်းဘေးတစ်နေရာမှာ အစွန့်ပစ်ခံလိုက်ရပြီး အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်မှုတွေက ဝန်းရံလာသည်။ ထိုအဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်မှုတွေထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ အရိပ်မည်းကြီးတွေက ကျန်းရဲ့ကို ဝါးမျိုဖို့ ခြိမ်းခြောက်နေကြသည်။

...

အိပ်မက်က နိုးလာခဲ့သည်။

ကျန်းရဲ့က ခုတင်ပေါ်ကနေ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်မိပြီး ကျောပြင်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ချွေးအေးတွေ စိုရွှဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက ခုနက... အရိပ်ဘေးအန္တရာယ် (Shadow Disaster) လား"

ဒီအိပ်မက်က သူ့ကို တကယ့်လက်တွေ့လို ခံစားချက်မျိုး ပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးမြင်ကွင်းက တကယ့်ကို ရင်ထိတ်စရာပင်။ မိမိကိုယ်မိမိ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ တစ်နှစ်သားအရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီး အဆုံးမဲ့မှောင်မိုက်မှုကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်သူက ငါ့ကို အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်တာလဲ" "အဲ့ဒီ မမမြောင် ဆိုတဲ့သူလား"

ကျန်းရဲ့သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသဖြင့် ခန့်မှန်းကြည့်နေမိသည်။ လူငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူရဲ့ စိတ်ရင်းကို သိဖို့က အမြဲတမ်း ခက်ခဲလှသည်။

ထိုလူငယ် အယုံကြည်ရဆုံး ဆိုသော ‘မမမြောင်’ ဟာ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်တာတော့ ထင်ရှားသည်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမကပဲ သူ့ကို အပြင်ထုတ်ပစ်လိုက်တာလို့တော့ တထပ်တည်း မပြောနိုင်သေးပါ။ သို့သော်လည်း ဒီအိပ်မက်ကနေတစ်ဆင့် ကျန်းရဲ့ အနည်းဆုံး နားလည်လိုက်တာတစ်ခုကတော့ သူဟာ သူ့ရဲ့အရင်းအချာဖခင်ဆီကနေ အစွန့်ပစ်ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပင်။

စမ်းသပ်မှုရဲ့ ရလဒ်ကရော ဘာဖြစ်သွားလဲ။ မသိရသေး။ အိပ်မက်ထဲမှာ ဝေဝါးနေတဲ့ အပိုင်းတွေက အရမ်းများနေပြီး မရှင်းမလင်း ဖြစ်နေသည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ ကြယ်စင်ပင်လယ် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရဲ့ အကြောင်းစုံကို အပြည့်အဝ မမြင်လိုက်ရဘူး" ကျန်းရဲ့က အနည်းငယ် နောင်တရသလို ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

ဒီတစ်ကြိမ် မိမိဘာသာ အိပ်မက်ထဲ ဝင်ခဲ့တာက ကြယ်စင်ပင်လယ် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရဲ့ ထူးခြားချက်တွေကို မြင်ချင်လို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နန်းတော်ထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ အိပ်မက်က လုံးဝ မှောင်မည်းသွားခဲ့သည်။ စကားသံတွေကလည်း ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းသာ ကြားရသည်။

"ဒါမှမဟုတ် ငါ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာတဲ့အခါမှ ပိုမြင်ရမှာလား မသိဘူး" ကျန်းရဲ့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

အရင်ကဆို သူဟာ အစိပ်အပိုင်းလေးတွေကိုသာ မြင်ခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ။

သူ့ရဲ့ဖခင်အရင်း၊ မမမြောင် နဲ့ စကားဝိုင်းထဲမှာ ပါသွားတဲ့ ‘သခင်မယွီ’ ဆိုတာတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ ပထမအဆင့် ကျော်လွန်သွားတဲ့အခါမှာတော့ အမှန်တရားကို သူ ဖော်ထုတ်နိုင်ကောင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထပ်မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ကာ ကိုယ်ခံပညာ နတ်ဘုံလှေကား (Martial Arts Celestial Ladder) ထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး ထင်ယောင်ထင်မှား နယ်ပယ် (Illusion Realm) နဲ့ နာကျင်မှုဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို စတင်လိုက်တော့သည်။

...

ကျန်းရဲ့က ထင်ယောင်ထင်မှား နယ်ပယ်မှာ လေ့ကျင့်နေတဲ့အချိန်...

အခြားအခန်းတစ်ခုတွင်။

ကျန်းကျန့်ဝူဟာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေရာကနေ ခေတ္တလေ့ကျင့်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ သူတို့လို အဆင့်မျိုးမှာ တစ်ပတ်လုံး အိပ်ရေးပျက်နေရင်တောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားရမှာ မဟုတ်ပေ။

ကျန်းကျန့်ဝူက ထရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားကို လျှောက်သွားကာ စီးကရက်တစ်လိပ် မီးညှိလိုက်သည်။ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။

"ဝူး... ဝူး..."

ဖုန်းလိုင်း ဝင်သွားသည်။

"ဒါရိုက်တာ ကျန်းလား" ချိုသာငြိမ့်ညောင်းတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးရဲ့ အသံက တစ်ဖက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မချန်စီလု" ကျန်းကျန့်ဝူက မေးလိုက်သည် "အလုပ်ရှုပ်နေလား"

အချိန်ကွာခြားမှုကြောင့် အန်းမြို့ဘက်မှာ ညနက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အရှေ့တိုင်းဒေသရဲ့ ပြည်နယ် ၁၀ ခုမှာတော့ ည ၈ နာရီ ဝန်းကျင်သာ ရှိသေးသည်။ ချန်စီလုဘက်ကနေ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်နေတဲ့ အသံတွေ အဆက်မပြတ် ကြားနေရတာကြောင့် သူမ လေ့ကျင့်နေမှန်း သိသာလှသည်။

သူမက ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ အသံဖြင့် "ဒါရိုက်တာ ကျန်း၊ တစ်ခုခု ရှိရင် ပြောပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝှိုက်ဒရဂွန် တက္ကသိုလ်ရဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်မရှုပ်တဲ့ အချိန်ရယ်လို့ မရှိပါ။ စက္ကန့်တိုင်းကို အသုံးချပြီး လေ့ကျင့်နေရသည်။ ဒါ့အပြင် သူမဟာ အန်းမြို့မှာ တစ်နှစ်လောက် ကြန့်ကြာနေခဲ့တာကြောင့် အခု ကျောင်းပြန်တက်တဲ့အခါ အချိန်တိုင်းကို အကျိုးရှိအောင် လုပ်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမရဲ့ ‘ဒါရိုက်တာ’ ဟောင်းအပေါ်မှာတော့ ချန်စီလုက အလွန်ယဉ်ကျေးဆဲပင်။

"ကျန်းရဲ့အကြောင်းပါ"

ကျန်းကျန့်ဝူက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီတစ်ခါ သတင်းကတော့ မင်း ယုံမှာတောင် မဟုတ်ဘူး"

"ဩော်..."

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အမျိုးသမီးငယ်က သူမရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းကို ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ လေသံထဲမှာ စပ်စုချင်စိတ် အနည်းငယ် ပါလာပြီး "သူ လစဉ်စာမေးပွဲမှာ ၆၀၀ ကျော် ရသွားလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းကျန့်ဝူက ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်ကာ "ကျန်းရဲ့က အကြို ကြယ်တာရာ သက်မွေးပညာ (Preparatory Star Profession) စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်သွားပြီ။ ဒါ့အပြင် သူက အခု အဆင့် ၂ အကြို ကြယ်တာရာ နေရာချထားသူ (Level 2 Preparatory Star Positioner) ဖြစ်နေပြီ"

"..."

ဖုန်းလိုင်းရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"တစ်ဖက်က ဗီဒီယိုဖုန်း ခေါ်ဆိုမှု တောင်းဆိုနေပါသည်" ဖုန်းထဲကနေ အီလက်ထရောနစ် အသိပေးသံ ထွက်လာသည်။

ကျန်းကျန့်ဝူက လက်ခံလိုက်သည်။

"တီ~" ဗီဒီယို ပေါ်လာသည်။

မြင်ကွင်းထဲတွင် အဖြူရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူမရဲ့ ဂါဝန်ရှည်က သွယ်လျတဲ့ ခြေတံလှလှလေးတွေနဲ့ ဇာပန်းလေးတွေပါတဲ့ ခြေအိတ်အဖြူရှည်လေးတွေကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖော်ပြနေသည်။

သူမကတော့ ချန်စီလုပင်။

ယခုအချိန်တွင် သူမရဲ့ အမြဲတမ်း အေးစက်တည်ငြိမ်နေတဲ့ မျက်နှာလှလှလေးပေါ်တွင် အံ့အားသင့်နေတဲ့ အမူအရာလေး တစ်ခု ပေါ်နေသည်။

"ဒါရိုက်တာ ကျန်း"

ချန်စီလုက ကျန်းကျန့်ဝူကို မယုံကြည်နိုင်သလို ကြည့်ရင်း "ကျန်းရဲ့ကို ပြောတာလား။ သူက အဆင့် ၂ အကြို ကြယ်တာရာ နေရာချထားသူ ဖြစ်သွားပြီ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်" ကျန်းကျန့်ဝူက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ဒီအမူအရာကို မြင်လိုက်ရတာက သူ ချမှတ်ထားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိစေသည်။

"ဟူး~"

ချန်စီလုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အံ့ဩမှုတွေ အပြည့် ဖြစ်နေသည်။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် နောက်ဆုံးတစ်ခါ ကျန်းရဲ့နဲ့ စကားပြောတုန်းက သူ့ရဲ့ လစဉ်စာမေးပွဲ အမှတ်က ၅၂၀ ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား။

အဲ့ဒီအမှတ်က အကြို ကြယ်တာရာ သက်မွေးပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ စံနှုန်းနဲ့ အဝေးကြီး လိုသေးတာပဲ။ အဆင့် ၂ အကြို ကြယ်တာရာ နေရာချထားသူ ဖြစ်ဖို့အတွက် ဆိုရင်တော့ ပိုတောင် လိုသေးသည်။

"ဒါရိုက်တာ..." ချန်စီလုက မေးလိုက်သည် "ကျန်းရဲ့ရဲ့ နောက်ဆုံး လစဉ်စာမေးပွဲ အမှတ်က ဘယ်လောက်လဲ"

ကျန်းကျန့်ဝူက ပြန်ဖြေလိုက်သည် - "နောက်ဆုံး လစဉ်စာမေးပွဲမှာ သူ ၆၉၀ ရခဲ့တယ်"

"၆၉၀?" ချန်စီလုရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။