အခန်း ၈၅ - နာမည်မရှိသော သာမန်လူတန်းစားများ

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဆုန့်ဝမ်ပိုင်သည် သူမ၏ပြိုင်ဘက်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရဲ့ရှူလော့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယဲ့ထံ ပြေးသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့နှစ်ယောက် အင်အားချင်း ပူးပေါင်းရင်ရော ဘယ်လိုလဲ။"

ထိုမိန်းကလေး၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်လုံး နီရဲနေသည်။

တစ်ချိန်က သူမသည် အန်းမြို့မှလာသော ဤတောသားနှင့် အတူတိုက်ခိုက်ရမည်ကို အထင်အမြင်သေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမတွင် မဟာမိတ်ဖွဲ့ရန် ကမ်းလှမ်းခြင်းမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

သူမလည်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါလောက်တော့ အနိုင်ရချင်သည်။ အခွင့်အရေးက နည်းပါးနေလျှင်တောင်မှပေါ့။

သို့သော် ကျန်းယဲ့ မဖြေခင်မှာပင်...

မလှမ်းမကမ်းရှိ ရဲ့ရှူလော့က ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် ရုတ်တရက် စကားဆိုလာသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ကို အတူတူတိုက်ကြမလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့အချင်းချင်း အရင်တိုက်မလား။ နိုင်တဲ့သူပဲ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ပိုင်ခွင့်ရှိမယ်။"

သူသည် လက်ပိုက်ရပ်လျက် မထီမဲ့မြင်အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးနေသည်။

ယခုအချိန်အထိ ရဲ့ရှူလော့သည် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို တစ်ဦးတည်း သိမ်းပိုက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်ရှိနေသည့် လူနှစ်ယောက်ကိုမူ သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

သို့သော် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျန်းယဲ့သည် ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ၏အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

"ဝုန်း!"

ခဏချင်းမှာပင် သူသည် ရဲ့ရှူလော့၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော လက်သီးလေဟုန်ကြောင့် ရဲ့ရှူလော့မှာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

"ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာလား။"

ရဲ့ရှူလော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန့်ညားသောမျက်နှာထက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "စိတ်မကောင်းစရာပဲ... မင်း အမိုက်မဲဆုံး ရွေးချယ်မှုကို လုပ်လိုက်တာပဲ။"

သူသည် ကိုယ်ကိုတိမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လေးလံပြီး ပြင်းထန်သော အားအင်ပါဝင်သည့် ဧရာမလက်သီးကြီးက ကျန်းယဲ့၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာသည်။

ကျန်းယဲ့သည် ရှောင်တိမ်းခြင်းလည်း မပြု၊ ဖယ်ပေးခြင်းလည်း မရှိပေ။

မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အထိခံကာ တစ်ဖက်လူကို ပြန်ထိအောင် လုပ်ဆောင်သည့် တိုက်ကွက်ဖြင့် သူ၏လက်သီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ပင် တားဆီး၍မရဘဲ ရဲ့ရှူလော့၏ မျက်နှာဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

"ဒဏ်ရာချင်း လဲမလို့လား" ရဲ့ရှူလော့သည် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြသည်။

"ဝုန်း!"

သံမဏိစက်ရုပ်နှစ်ရုပ် တိုက်မိသကဲ့သို့ပင်။

ကျန်းယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရင်ဘတ်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားကာ နံရိုးများ ကျိုးသွားသည့် အသံမှာ သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရဲ့ရှူလော့မှာလည်း မသက်သာလှပေ။

သူ၏ ညာဘက်ပါးပြင်သည် ကျန်းယဲ့၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ခရမ်းရောင်သန်းကာ ချက်ချင်းပင် ဖူးယောင်လာသည်။

"ဒီကောင်ကတော့!" ဆုန့်ဝမ်ပိုင်သည် ၎င်းကိုမြင်သောအခါ မျက်နှာဖြူလျော့သွားသည်။ "သူ ရူးနေတာလား... ရဲ့ရှူလော့နဲ့ ဒဏ်ရာချင်း လဲနေရအောင်လို့လား။"

သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုပိုင်းဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်များတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ရဲ့ရှူလော့မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်သည့်အလျောက် အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်တစ်ခုထက်မက ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ အနက် အနည်းဆုံး တစ်ခုမှာ အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီးဖြစ်သည်။

ထိုကျင့်စဉ်များသည် တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းအားကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် 'မိုးကြိုးရှစ်သံလက်သီး' ကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်မျိုးသည် တူညီသောအဆင့်ရှိသော်လည်း အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းချုပ်ကာ ပိုမိုပြင်းထန်သော ဖျက်ဆီးအားကို ထုတ်ဖော်ပေးနိုင်သည်။

ဤအခြေအနေတွင် ကျန်းယဲ့အနေဖြင့် ရဲ့ရှူလော့နှင့် ဒဏ်ရာချင်း လဲလှယ်ခြင်းမှာ အကျိုးအကြောင်းမဆီလျော်လှပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆုန့်ဝမ်ပိုင်လည်း အများကြီး စဉ်းစားမနေတော့ပေ။

"ရွှတ်!"

သူမ၏ ကိုယ်ဟန်သည် ရိပ်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ ရဲ့ရှူလော့ထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ရဲ့ရှူလော့၏ အစွမ်းမှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

"ဝုန်း!"

တစ်ကြိမ်တည်း ထိတွေ့မှုတွင်ပင် ဆုန့်ဝမ်ပိုင်၏ လက်တစ်ဖက်မှာ ရဲ့ရှူလော့ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

"အင့်~"

ဒုတိယအကြိမ် ထိတွေ့မှုတွင်မူ သူမ၏ ညာဘက်ခြေထောက်မှာ ပြတ်တောက်သွားပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားရသည်။

ဆုန့်ဝမ်ပိုင်သည် ကွင်းအတွင်း ယခုအချိန်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်မှာ ကံကောင်းခြင်းအပြင် သူမ၏ ကျင့်စဉ်အခြေခံ ခိုင်မာမှုကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ် အမြောက်အမြားကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း သူမသည် ရဲ့ရှူလော့၏ လက်ချက်ဖြင့် ခဏချင်းအတွင်း အရေးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။ ရဲ့ရှူလော့သည် သူမ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"အားနည်းလွန်းတယ်!!"

ရဲ့ရှူလော့က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တင့်ကားတစ်စီးကဲ့သို့ ဆုန့်ဝမ်ပိုင်ထံသို့ တိုးဝင်လာသည်။

"ပြီးပါပြီ။" ဆုန့်ဝမ်ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူမ သေရတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။

"ရွှတ်!"

ထိုစဉ်မှာပင် ပိန်ပါးသော အရိပ်တစ်ခုက ရိပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားကာ ရဲ့ရှူလော့နှင့် ပြင်းထန်စွာ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်လေသည်။

ဘုန်း! ဘုန်း!

သူတို့၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းယဲ့ လွှဲလိုက်သည့် လက်သီးချက်တိုင်းမှာ ဒဏ်ရာချင်း လဲလှယ်သော တိုက်ကွက်များသာ ဖြစ်သည်။ အကြိမ် တစ်ဒါဇင်ခန့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဒဏ်ရာဗရပွဖြင့် သွေးချင်းနီနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးမည်ဆိုပါက အရိုးကျိုးသည့်နေရာ အများအပြားနှင့် ကြွက်သားများ စုတ်ပြဲနေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ကြွက်သားများ စုတ်ပြဲသည့် ဒဏ်ရာမှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အရိုးကျိုးခြင်းထက်ပင် ပိုမို နာကျင်လှသည်။

သို့သော် ကျန်းယဲ့သည် ရပ်တန့်မသွားဘဲ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ထိုးနှက်နေဆဲပင်။

"သူက..." ဆုန့်ဝမ်ပိုင်သည် သွေးချင်းနီနေသော ထိုပိန်ပါးသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ရဲ့ရှူလော့၏ မျက်နှာပေးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။ သူပင်လျှင် စတင် ထိတ်လန့်လာရပြီ ဖြစ်သည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ဘာလို့ ဒီကောင့်ရဲ့ အားက ပိုပိုပြီး သန်လာရတာလဲ။"

ရဲ့ရှူလော့သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူ ပေးလိုက်သည့် ဒဏ်ချက်တိုင်းမှာ ကျန်းယဲ့ကို အသေသတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း အမြဲတမ်း အနည်းငယ်စီ လိုအပ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းယဲ့သည် ဒဏ်ရာပိုပြင်းလာပြီး သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ တန်ပြန်တိုက်စစ်မှာ ပိုမို အရှိန်ပြင်းလာမြဲပင်။

"မင်း ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!"

ရဲ့ရှူလော့က အော်ဟစ်ကာ သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆောင့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"သေစမ်း!"

သူ၏ ကြွက်သားများမှာ ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အားကောင်းသော အသက်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထို့နောက် သူ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"ဝုန်း~!"

ဤတိုက်ခိုက်မှုက ကျန်းယဲ့၏ ပခုံးရိုးကို ကြေမွသွားစေကာ သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ အသားစတစ်ခု လွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[ဆင်းရဲဒုက္ခကြားမှ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေခြင်း - နာကျင်မှု ခံစားနေရသော အခြေအနေတွင် စွမ်းရည်အားလုံး သိသိသာသာ မြင့်တက်လာမည် (ယာယီ)။ နာကျင်မှု ပိုမို နက်ရှိုင်းလေ၊ စွမ်းအား ပိုမို တိုးလာလေ ဖြစ်သည်။]

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများက ထိုစွမ်းရည်ကို နိုးကြားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာကြီးကြောင့် သူ၏ စွမ်းအားမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ရဲ့ရှူလော့ကို ချေမှုန်းနိုင်စွမ်းရှိသည့် အဆင့်အထိပင်။

"ဟင်?"

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းယဲ့၏ အပြုံးကို ရဲ့ရှူလော့ မြင်လိုက်ရပြီး ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားကာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ "တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... ဒီကောင် ဘာလို့..."

သူ ဆက်မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင် ရှေ့မှလူမှာ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ခုနက တိုက်ရတာ ပျော်ရဲ့လား။ အခု... ငါ့အလှည့်ပဲ!" ကျန်းယဲ့၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။

[လေပြင်းခြေလှမ်း - အရှိန်ကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ချက်ချင်း မြှင့်တင်ပေးသည်။ ၃၀ စက္ကန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး သုံးမိနစ်လျှင် တစ်ကြိမ် အသုံးပြုနိုင်သည်။]

ဤစွမ်းရည်ကို ကျန်းယဲ့သည် ယခုအချိန်အထိ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

"ရွှတ်!"

သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ရဲ့ရှူလော့၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ရဲ့ရှူလော့မှာ အငိုက်မိသွားရသည်။

"ဝုန်း!"

ကျန်းယဲ့ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ထိုလက်သီးချက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးရှစ်ထပ်သံများ ပါဝင်နေသည်။

မိုးကြိုးရှစ်သံလက်သီး!

မိုးခြိမ်းသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တရစပ် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။

ရဲ့ရှူလော့၏ မျက်နှာ အရောင်ပြောင်းသွားကာ လက်သီးနှစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သည်။

"ဒုန်း!"

ထိတွေ့မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်သွားပြီး "ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ကျန်းယဲ့က သူ့ကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး မပေးတော့ပေ။

"ဝုန်း!" "ဝုန်း!" "ဝုန်း!"

ကျန်းယဲ့သည် ပြင်းထန်စွာ တရစပ် ထိုးနှက်တော့သည်။ လက်သီးချက်တိုင်းတွင် နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံများ ပါဝင်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားများဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

[အလှတရားနောက် လိုက်လံခြင်း - ဆန့်ကျင်ဘက်လိင် ပြိုင်ဘက် သို့မဟုတ် အသင်းဖော်နှင့် တွေ့ဆုံသောအခါ တိုက်ခိုက်မှုအရှိန် ၃၅ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာရရှိစေနိုင်မှု အခွင့်အရေး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာမည်။]

တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်မှာ ၃၅ ရာခိုင်နှုန်း ထပ်မံ တိုးလာသည်။ လက်သီးတစ်ချက်ပြီး တစ်ချက်! တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့်။

ရဲ့ရှူလော့မှာ နောက်သို့ တရစပ် ဆုတ်ခွာနေရတော့သည်။

"ဂျွတ်! ဂျွတ်!"

ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်များအောက်တွင် ရဲ့ရှူလော့၏ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး!" သူသည် ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာရင်း အော်ဟစ်နေသည်။ "ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်း!!"

သူသည် အရှုံးမပေးလိုပေ။ မိနစ်ပိုင်းအလိုကမှ သူသည် ကျန်းယဲ့ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။ မိနစ်ပိုင်းအလိုကမှ သူ၏ လက်သီးတစ်ချက်က ကျန်းယဲ့ကို အပြီးအပိုင် သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ယခုအခါတွင် သူသည် ဆုတ်ခွာနေရပါသနည်း။

အော်ဟစ်သံများကြားမှာပင် ကျန်းယဲ့၏ မိုးရွာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော တိုက်စစ်အောက်တွင် ရဲ့ရှူလော့မှာ မည်မျှပင် အလျှော့မပေးလိုသော်လည်း အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာနေရရှာသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ သူ ဆက်လက် မခုခံနိုင်တော့ပေ။

"ဝုန်း!"

ကျန်းယဲ့၏ လက်သီးတစ်ချက်က ရဲ့ရှူလော့၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဖောက်ထွက်သွားသည်။ သွေးများ စင်ထွက်လာသည်။

"နာမည်မရှိတဲ့... သာမန်လူတစ်ယောက်လက်မှာ ရှုံးရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။" ရဲ့ရှူလော့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး ကျန်းယဲ့ကို စိုက်ကြည့်လျက် သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။