အခန်း (၁) - အမည်ပေးခြင်းနှင့် လီဟောင်

ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုဝေဒနာက တရိပ်ရိပ် တိုးဝင်လာသည်။

လီဟောင်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အတော်လေးကို ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ အတန်ကြာမှသာ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ ထည်ဝါခန့်ညားလှသော ရှေးဟောင်းနန်းဆောင်ကြီးများပင် ဖြစ်သည်။ ခြေရင်းတွင်မူ နဂါးအကြေးခွံပုံဖော်ထားသော ရွှေညိုရောင် ကော်ဇောကြီးကို ခင်းကျင်းထားသည်။ ကော်ဇောလမ်း၏ အဆုံး၊ လှေကားထစ်များ၏ အထက်တွင်မူ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူကြီးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ဦးယံတွင် ထွန်းညှိထားသည့် မီးရှူးတိုင်အလား ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါ... ဒါက ဘယ်နေရာလဲ? ငါ ဂိမ်းဆော့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ဖုန်းအားကုန်သွားလို့ အားသွင်းဖို့ လုပ်နေတုန်း...

လီဟောင်၏ ဦးနှောက်က ထိုင်းမှိုင်းဝေဝါးနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြောင်တောင်တောင်နှင့် ကြည့်နေမိသည်။

'သွားပြီ... ငါ ဖုန်းကိုင်ရင်းနဲ့ ပြန်အိပ်ပျော်သွားတာလား? ဒါပေမဲ့ ဒါက အိမ်မက်နဲ့တော့ မတူဘူး။'

"အသက် ၁၉ နှစ်၊ စစ်တပ်ရဲ့ သူရဲကောင်း၊ ရန်သူ့နန်းတော်အထိ ထိုးဖောက်ပြီး ရန်သူ့ခေါင်းကို ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်၊ မိစ္ဆာအပေါင်းကို နှိမ်နင်းပြီး ချန်းကျိုးရဲ့ ရာစုနှစ်ချီ မငြိမ်မသက်မှုတွေကို အဆုံးသတ်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီလိုသူရဲကောင်းမျိုး ဆုံးရှုံးရတာဟာ လီမိသားစုအတွက် ကြေကွဲစရာတင်မကဘဲ မဟာယွီ အင်ပါယာရဲ့ တိုင်းသူပြည်သား အပေါင်းအတွက်ပါ ကြီးစွာသော နာကျင်မှုပဲ!"

"ရှင်းဝူနယ်စားကြီး၊ ရှေ့ကို တိုးပြီး အမိန့်တော်ကို နာခံစေ!"

နန်းဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ဟိန်းထွက်လာသော အသံကြီးက နားစည်ကွဲမတတ် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ လီဟောင် ခက်ခက်ခဲခဲ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကော်ဇောလမ်း၏ ဝဲယာတွင် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရာရှိကြီးများ ခန့်ညားစွာ ရပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါက... နန်းတော်ထဲမှာလား?

မဟာယုအင်ပါယာ... သမိုင်းထဲမှာ ဒီလိုမင်းဆက်မျိုး ရှိခဲ့ဖူးလို့လား?

လီဟောင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတုန်းမှာပင် သူ၏ဘေးနားမှ လူကြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်သွားသည်။ လှံတစ်စင်းလို မတ်မတ်ရပ်နေသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သွေးညှီနံ့များ လွှမ်းခြုံနေသည့် စစ်မြေပြင်၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရသလိုပင် ဖြစ်သည်။

"ဒီနေ့မှာတော့ ငါကိုယ်တော်ဟာ လီမိသားစုရဲ့ ကိုးခုမြောက်သား လီကျွင်းယဲ့ကို 'ကျန့်ကော်' နယ်စားကြီးအဖြစ် ဘွဲ့နှင်းသဘင် အပ်နှင်းလိုက်တယ်။ သူ့ကို စစ်သေနာပတိချုပ်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပြီး ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်မှာ ဂုဏ်ပြုသင်္ဂြိုဟ်စေမယ်။ ရှေးဟောင်း ရတနာလှည်း ၁၀ စီး၊ ယွီနဂါး တံဆိပ် ၃ ခုနဲ့ ရွှေစင် ၁၀ တင်းတို့ကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးသနားတော်မူတယ်"

"ဒီနေ့ကစပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး သုံးရက်တိုင်တိုင် ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ပြုလုပ်စေပြီး၊ နန်းတော်ထဲမှာ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် သတ်သတ်လွတ် စားသုံးခြင်းဖြင့် 'ကျန့်ကော်' နယ်စားကြီးရဲ့ သူရဲကောင်းဝိညာဉ်ကို ပူဇော်ကြစေ!"

ဒီလောက် များပြားလှသော ဆုလာဘ်များကြောင့် နန်းဆောင်အတွင်းရှိသူ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အသက် ၁၉ နှစ်နှင့် နယ်စားကြီးဘွဲ့ရော၊ စစ်သေနာပတိ ရာထူးပါ ရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သာမန် နယ်စားဘွဲ့များက 'မြောက်ပိုင်းနယ်စား' တို့ 'ဖျန်ယွမ်နယ်စား' တို့ ဖြစ်လေ့ရှိသော်လည်း 'ကျန့်ကော်' (နိုင်ငံတော်၏ အထိန်းအမှတ်) ဆိုသည့် ဘွဲ့မှာမူ ထာဝရ မော်ကွန်းတင်ကျန်ရစ်မည့် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ ဖြစ်သည်။

နောင်မျိုးဆက်များအတွက်လည်း ထပ်တူရရန် မလွယ်ကူသော စံချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ အသက် ၁၉ နှစ်နှင့် ပထမတန်းစား နယ်စားကြီး ဖြစ်လာခြင်းက ဂုဏ်သိက္ခာ အရှိဆုံး မဟုတ်ပါလား။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကိုးခုမြောက် ညီငယ်ကိုယ်စား အမိန့်တော်ကို နာခံပြီး ဧကရာဇ်ယွီကို ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း လျှောက်တင်ပါတယ် ဘုရား!"

တောင်တစ်လုံးလို ခိုင်မာပြီး လှံတစ်စင်းလို မတ်စောက်သော ထိုလူကြီးသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော အသံထဲတွင် ဝမ်းသာအားရမှုထက် လေးလံသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် အက်ကွဲရှတမှုများကသာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

"ဒါဟာ လီမိသားစု ရသင့်ရထိုက်တာတွေပဲ။ ငါကိုယ်တော်ကသာ မင်းတို့အပေါ် အကြွေးတင်ခဲ့တာပါ။"

"ရှင်းဝူနယ်စားကြီး၊ ဟိုမှာရှိနေတာ မင်းရဲ့ ရင်သွေးလေး မဟုတ်လား? ငါကိုယ်တော်က သူ့ကို အမည်တစ်ခု ပေးသနားချင်တယ်၊ မင်း သဘောတူရဲ့လား?"

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားငယ်မှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိသေးပါဘဲ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်မှုကို လက်ခံဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး ဘုရား။"

"လီမိသားစုရဲ့ လူငယ်တွေဟာ မဟာယုရဲ့ သူရဲကောင်းတွေချည်းပဲ။ 'ကျန့်ကော်' နယ်စားကြီးက နိုင်ငံတော်အတွက် နယ်စပ်မှာ အသက်ပေးသွားချိန်၊ မင်းရဲ့ သားလေးက ဒီလောကထဲကို ရောက်လာတာဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော စစ်သူကြီးကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မဟာယုအတွက် နောက်ထပ် သူရဲကောင်းလောင်းလျာလေး တစ်ယောက်ကို ပေးသနားလိုက်တာပဲ။ သူ့ကို ငါကိုယ်တော်က 'ဟောင်'လို့ အမည်ပေးလိုက်တယ်။"

"သူဟာ 'ကျန့်ကော်' နယ်စားကြီးရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ဆက်ခံပြီး မဟာယုအတွက် လောကကြီးကို သန့်စင်ပေးကာ အရှေ့ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးကို စည်းလုံးစေလိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် မျှော်လင့်တယ်။"

"အရှင်မင်းကြီး... ဒီအမည်က မြင့်မြတ်လွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သားငယ် မခံယူနိုင်မှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်..."

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ လီမိသားစုရဲ့ သားသမီးတွေဟာ ဒီလိုဂုဏ်ဒြပ်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။"

အမည်က 'ဟောင်' တစ်လုံးတည်းလား? လီဟောင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရယ်တောင် ရယ်ချင်သွားသည်။ ဘာလို တိုက်ဆိုင်တာလဲ၊ ငါ့နာမည်နှင့် သွားတူနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နေပါဦး... သူတို့ ပြောနေသည့် ကလေးက ငါ့ကို ပြောတာလား?

လီဟောင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့မှ အံ့ဩမှင်သက်သွားသည်။ သူသည် ရင်ခွင်ပိုက်ကလေး ဘဝနှင့် အနှီးများကြား ရောက်နေပြီး၊ လက်ကလေး ခြေကလေးများကလည်း ချစ်စဖွယ် ဖောင်းအိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကို ပွေ့ချီထားသည်မှာမူ စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟောင်အာ အတွက် နဂါးသွေး ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ယူခဲ့ပေးပါ" ဟု အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

မကြာခင်မှာပင် မျက်နှာဖြူဖြူနှင့် မိန်းမစိုးတစ်ယောက်သည် နဂါးရုပ်များ ထွင်းထုထားသည့် အနီရင့်ရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ကိုင်ပြီး အနားသို့ ရောက်လာသည်။ လှပပြီး နူးညံ့သော လက်တစ်ဖက်က ထိုဆွဲသီးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့ကို ပွေ့ချီထားသည့် အမျိုးသမီးက "မဟာဧကရာဇ်ယုရဲ့ ရက်ရောတဲ့ ဆုလာဘ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

ဒါတွေက ဘာတွေလဲ... လီဟောင် မျက်တောင်လေး ခတ်ကြည့်မိသည်။ ဒါ အိမ်မက်လား?

ရုတ်တရက် ခေါင်းများ အလွန်မူးလာပြီး သူ ဆက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ချင်းကျိုးမြို့၊ စစ်သူကြီးနန်းတော်၊ လီမိသားစု။

မဟာယုအင်ပါယာတွင် စစ်သူကြီးမျိုးနွယ်ကြီး ငါးခုရှိပြီး လီမိသားစုသည် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ တစ်မိသားစုတည်းမှ စစ်သူကြီး ကိုးယောက်အထိ ထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီး အားလုံးသည် သစ္စာရှိကာ ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိကြသူများ ဖြစ်သောကြောင့် လီမိသားစုသည် မဟာယု အင်ပါယာတွင် ဂုဏ်ရည်အမြင့်ဆုံး မျိုးနွယ်စု ဖြစ်သလို အဆုံးမရှိသော စည်းစိမ်ချမ်းသာများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို တောက်ပလှတဲ့ ဘုန်းကျက်သရေတွေရဲ့ အောက်မှာတော့ မိသားစုဝင်တွေရဲ့ အသက်နဲ့ သွေးတွေ အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရတာပါ။ လီမိသားစု၏ သားကိုးယောက်ထဲတွင် ခြောက်ယောက်သည် တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်သည်။

အငယ်ဆုံး နယ်စားကြီးသည် စစ်တပ်ထဲဝင်သည်မှာ နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ဗိုလ်မှူးအဆင့် ရောက်ရုံရှိသေးသော်လည်း ချန်းကျိုးတိုက်ပွဲတွင် စစ်သည်တော် သောင်းချီကို ဦးဆောင်ကာ ရန်သူ့နေပြည်တော်အထိ ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မြို့ပေါင်း ၁၅ မြို့ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာကောင်ပေါင်း ရာချီကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဒီလို မျိုးဆက်ဆယ်ဆက်စာလောက် ရှိတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေနဲ့အတူ သူသည် နိုင်ငံတော်အတွက် အသက်ပေးသွားသည့် လီမိသားစု၏ ခြောက်ယောက်မြောက် သူရဲကောင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အခုတော့ သူသည် သူရဲကောင်းဗိမာန်တွင် အများပြည်သူတို့၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ခံယူနေရပြီဖြစ်၏။

ဒီအချိန်မှာတော့...

'ကျန့်ကော်' နယ်စားဘွဲ့ အပ်နှင်းပြီးကတည်းက သုံးလလောက် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီမိသားစုဝင်များသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများမှ တဖြည်းဖြည်း ရုန်းထွက်နိုင်လာခဲ့ကြပြီး ဒီနေ့တွင်မူ အိမ်တော်၌ ပျော်ရွှင်စရာ အခမ်းအနားလေးတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ထူးထူးခြားခြား စည်ကားနေသည်။

ပြည်နယ်အသီးသီးမှ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုဝင်များနှင့် အရာရှိကြီးများသည် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်စားလှယ် လွှတ်၍ဖြစ်စေ ချင်းကျိုးမြို့သို့ လာရောက်ကြသည်။ စစ်သူကြီး အိမ်တော်ရှေ့တွင်မူ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ရထားလုံးများသည် တန်းစီနေပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများလည်း ရပ်ကြည့်နေကြရသည်။

ဒီနေ့ကတော့ ရှင်းဝူနယ်စားကြီးရဲ့ သားငယ် လီဟောင်ရဲ့ ရက်တစ်ရာပြည့် အခမ်းအနားဖြစ်လေသည်။ ဒီကလေးသည် ရွှေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးလာသည့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ချစ်မြတ်နိုးမှုကို ခံရသူဖြစ်သလို မွေးကတည်းက ဧကရာဇ်၏ အမည်ပေးခြင်းကို ခံရသူ ဖြစ်သည်။ စစ်သူကြီးမျိုးရိုးမှ ဖြစ်သောကြောင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် လောကကြီးကို တုန်ဟိန်းစေမည့်သူ ဖြစ်မည်ဆိုသည်မှာ ဘယ်သူမှ သံသယ မရှိကြချေ။

အဲဒါကြောင့်လည်း လူအများက မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ဖြစ်အောင် စောစောစီးစီး လာရောက်ကြတာပေါ့။

စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ တောင်တန်းရေမြေ ဝန်းအတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခန်း၌...

လီဟောင်သည် သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူ ကျိချင်းချင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုအောင်းရင်း အပြင်မှ ဆူညံသံများကို စပ်စုကြည့်နေမိသည်။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လီဟောင်သည် သူ အိမ်မက်မက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို နားလည်ခဲ့လေပြီ ။

ဒါက သမိုင်းထဲက မင်းဆက်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ 'နယ်နိမိတ်မဲ့ လောက' တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဒီမှာက သိုင်းပညာရှင်တွေ၊ မိစ္ဆာကြီးတွေ၊ ဓားသမားတွေနဲ့ နတ်ကျောင်းတွေ ရှိနေတာပဲ။ ကံကောင်းသည်မှာ မဟာယုအင်ပါယာက အားကောင်းလွန်းသဖြင့် မိစ္ဆာများ ကျူးကျော်ရန် မလွယ်ကူပေ။ ဒါကြောင့် လူများသည် အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်နိုင်ကြသည်။ သူ့လို အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွင် မွေးသည့်သူအတွက်ဆိုလျှင် ပိုတောင် ပြောစရာ မလိုသေးပေ။

ရှေ့လျှောက် ဘဝကတော့ အောင်ပန်းဆင်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်!

"ဟောင်အာ... တကယ်တော့ မေမေက သားကို ဒီလီမိသားစုမှာ မမွေးစေချင်ခဲ့ဘူး၊ သား သိလား?"

အပြင်မှာ ဆူညံပွဲခံနေကြပေမဲ့ အခန်းထဲက ကျိချင်းချင်း၏ မျက်နှာမှာမူ စိုးရိမ်ရိပ်များ ယှက်သန်းနေပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီဟောင်က သူ့မိခင်ကို အံ့ဩတကြီး မော့ကြည့်မိသည်။ သူ့၏ အသံအိုးက အပြည့်အစုံ မဖွံ့ဖြိုးသေးသဖြင့် စကားမပြောနိုင်သေးပေ။ ပြောနိုင်လျှင်တောင် ဘာလို့လဲလို့ မေးလိုက်ရင် ဒီအမျိုးသမီးလေး လန့်သေသွားမှာပဲ။

ကျိချင်းချင်းသည် သူ၏အမြင်တွင် အသက် ၂၀ ကျော်လောက်သာ ရှိသေးပြီး အရမ်းငယ်ပုံရပေမဲ့ လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်ကတည်းက ပေးခဲ့သော နွေးထွေးသည့် ဂရုစိုက်မှုများကြောင့် လီဟောင်သည် သူ၏အပေါ် အတော်လေး သံယောဇဉ် တွယ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"တကယ်တော့ မေမေက သားအတွက် နာမည်တစ်ခု စဉ်းစားထားပြီးသားပါ။ အဲဒါက 'လဲ့ဖျင်' ... လီလဲ့ဖျင် တဲ့။ မေမေကတော့ သားကို ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲ ကြီးပြင်းစေချင်တာ။ လောကကြီးကို စည်းလုံးစေဖို့ ဆိုတာက ဧကရာဇ်ရဲ့ အိမ်မက်ပဲ၊ လီမိသားစုရဲ့ အိမ်မက် မဟုတ်သလို မေမေ့ရဲ့ အိမ်မက်လည်း မဟုတ်ဘူး..."

ကျိချင်းချင်းသည် သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ပြောနေမိသည်။ အပြင်မှ မှူးမတ်များ၏ ဖားယားနေသော မျက်နှာများကို သူ ဂုဏ်မယူနိုင်သည့်အပြင် စိတ်တောင် ရှုပ်နေမိသည်။

"ဧကရာဇ်က သားကို ဒီနာမည်ပေးလိုက်တာဟာ သားရဲ့ ကိုးခုမြောက် ဦးလေး ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် လီမိသားစု ပြန်ပြီး တောက်ပြောင်လာဖို့ မျှော်လင့်ချက်ကြောင့်ပဲ။ ဒီနာမည်မှာ မဟာယု တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေရော၊ လီမိသားစုအပေါ် တိုက်တွန်းချက်တွေရော ပါဝင်နေတယ်..."

သူ ဆက်မပြောတော့ပေ။ ဒီလောက် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များကို သူ့ကလေးအပေါ် ပုံချလိုက်ခြင်းသည် အခု ဂုဏ်ပြုခံရလေ၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် ခံစားရမည့် ဖိအားက ပိုကြီးလေပဲဆိုသည်ကို သူ သိနေတာပေါ့။

လီဟောင်သည် သူ့မိခင်၏ မျက်ခုံးကြားမှ သောကရိပ်များကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ အခုအချိန်မှာတော့ သူသည် စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ သတ္တမမြောက် ကတော် မဟုတ်သလို၊ စစ်မြေပြင်မှ ကြောက်စရာကောင်းသော အမျိုးသမီး စစ်သူကြီးလည်း မဟုတ်တော့ဘဲ မိခင်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်။

သူ စကားမပြောနိုင်ခြင်းကြောင့် သူ၏ ခေါင်းလေးကို မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပို၍ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူ့၏ ကိုယ်ငွေ့လေးဖြင့် မိခင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်ရုံပင်။

ကျိချင်းချင်းသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကလေး၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများနှင့် ချစ်စဖွယ် မျက်နှာလေးကို မြင်ပြီး မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားတော့သည်။ သူသည် လီဟောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲသိပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည် -

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မေမေ သားကို ကူညီမှာပါ။ သားရဲ့ ဖေဖေက 'မသေမျိုး' အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ သားရဲ့ သွေးထဲမှာလည်း အဲဒီစွမ်းအားတွေ ပါလာမှာပါ။"

"နောင်တစ်ချိန်မှာ သားရဲ့ သိုင်းပညာပါရမီက သာမန်ပဲ ဖြစ်နေရင်တောင်၊ ဖေဖေဆီက ဆက်ခံရတဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ဆိုရင် သားရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ငယ်ငယ်က အခြေအနေကို မှီနိုင်မှာဖြစ်လို့ တခြားသူတွေရဲ့ နောက်မှာ ကျန်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ရှေ့လျှောက် ဘာပဲဖြစ်လာလာ မေမေက သားရဲ့ အနားမှာ အမြဲရှိနေပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ သားကို အန္တရာယ်ပြုခွင့် မပေးဘူး..."

သူ့ဘာသာ တီးတိုး ပြောနေတုန်းမှာပင်...

"ရက်တစ်ရာပြည့် ပွဲတော်က စတော့မယ်၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ?"

အဲဒီအချိန်မှာပင် သန်မာထွားကြိုင်းလှသော ရှင်းဝူနယ်စားကြီး ရောက်လာပြီး ကျိချင်းချင်း၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ရင်း "ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ၊ မပျော်ဘူးလား?" လို့ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျိချင်းချင်းသည် သူ၏ ခံစားချက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ့၏ တကယ့် အတွေးများကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မပြောပြတော့ပေ။ လီမိသားစုမှ ယောင်္ကျားများသည် စစ်မြေပြင်တွင် သေရခြင်းကို ဂုဏ်ယူကြသည့်သူများဆိုသည်မှာ သူ သိတာပေါ့။ သူ့၏ သားသမီးအပေါ် ထားသည့် နူးညံ့သော စိတ်ထားသည် စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဘယ်တော့မှ ကျော်လွန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ညီမလေးတွေ အားလုံး ရောက်ပြီလား?"

"အားလုံး ရောက်နေပြီ။ မင်းနဲ့ ဟောင်အာကိုပဲ စောင့်နေကြတာ။"

ရှင်းဝူနယ်စားကြီးသည် လီဟောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော လက်ဝါးကြီးက ဓားတစ်စင်းလိုပင် လီဟောင်ကို နာကျင်စေသဖြင့် လီဟောင်က မျက်စောင်းထိုးပြလိုက်မိသည်။

'ဒီလူကြမ်းကြီး ဖေဖေက နည်းနည်းလောက် နူးနူးညံ့ညံ့ မလုပ်တတ်ဘူးလား?'

ကျိချင်းချင်းသည် လီဟောင်ကို ပွေ့ချီပြီး တခြားအမျိုးသမီးများ ရှိနေသည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည့် အခါမှာတော့ ဆူညံသံများက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အိုး... ဟောင်အာလေးက အရမ်းချောတာပဲ၊ ကျင့်အာ ငယ်ငယ်တုန်းကထက်တောင် ပိုချောသေးတယ်။"

"ဟုတ်ပ၊ ဆွမ်းအာ... ဒီမှာကြည့်ဦး၊ မင်းရဲ့ မောင်လေးက အရမ်းချစ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ မဟုတ်လား?"

"ဟယ်... ဟယ်... သူ့မျက်လုံးလေးတွေနဲ့ ကျွန်မကို ကြည့်နေတယ်!"

အခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးများတင်မကဘဲ သူတို့၏ ကလေးများလည်း ရှိနေကြသည်။ အငယ်ဆုံးများကတော့ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက်သာ ရှိသေးပြီး လူကြီးများ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်တွယ်ရင်း လီဟောင်ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ အသက် ၅ နှစ်၊ ၆ နှစ် အရွယ် ကလေးများကတော့ သူတို့အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် တည်ငြိမ်နေကြပြီး မကဲကြပေ။ ဘေးတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေကြပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားပုံတော့ မရကြချေ။

"လာ... ဟောင်အာလေး၊ ပဉ္စမကတော်က ပွေ့ချီပါရစေဦး။"

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က လီဟောင်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး "အို... ဟောင်အာလေး ဗိုက်ဆာနေတာလား?" လို့ အံ့ဩတကြီး မေးသည်။

"မနက်တင် စားထားတာပါ" လို့ ကျိချင်းချင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

တခြားကတော်များကလည်း လီဟောင်ကို ဝိုင်း၍ စနောက်ကြရင်း အချိန်တန်တော့ လက်ဆောင်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေးကြတော့သည်။ ကျိချင်းချင်းက ငြင်းသော်လည်း သူတို့က အတင်းပင် လက်ထဲ ထည့်ပေးကြတာပေါ့။ ဒါတွေက ငွေနဲ့ဝယ်လို့မရတဲ့ ရတနာတွေပဲ။ ဒီနေ့ လီဟောင်၏ ရက်တစ်ရာပြည့်တွင် ရသည့် လက်ဆောင်များသည် ဝန်းတစ်ခုလုံး၏ တစ်ဝက်လောက်ကို ပြည့်လျှံနေပြီး အားလုံးသည် ရှားပါး ရတနာများချည်း ဖြစ်သည်။ အဲဒီထဲမှာမှ ပဉ္စမကတော်က လီဟောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်လေးတွင် ကျောက်စိမ်းနှင့်တူသော လက်ကောက်လေးတစ်ကွင်း ဝတ်ပေးလိုက်ပြီး ဒါသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကြံ့ခိုင်စေသည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆူညံသံများကြောင့် စိတ်ရှုပ်နေသည့် လီဟောင်သည် အိပ်ငိုက်လာခဲ့ပေမဲ့ ဒီလက်ကောက်ကို ဝတ်လိုက်သည့် အခါမှာတော့ အေးမြသော အငွေ့အသက်များသည် သူ့ကိုယ်ထဲ စီးဝင်လာပြီး စိတ်ကြည်လင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အိပ်ငိုက်သည်များ ပျောက်သွားပြီး အတွေးများသည်လည်း ပို၍ ထက်မြက်လာသလိုပင် ဖြစ်သည်။

သူ မျက်လုံးလေး မှေးကြည့်လိုက်သည့် အခါမှာတော့ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသော စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။ အရင်က ဝေဝါးနေသည့် ဒီစာလုံးများသည် သူ ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ထင်ရှားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခုတော့ မျက်မှန်တပ်လိုက်သလိုမျိုး အရာအားလုံးသည် ရှင်းလင်းပြတ်သား သွားပါတော့သည်။