အခန်း ၉၉
ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်းကို နိုင်ငံ ၈ နိုင်ငံ၊ နယ်စားနယ်မြေ ၃ ခုနှင့် မြို့တော် ၄ မြို့တို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ သို့သော်လည်း နိုင်ငံ ၅ နိုင်ငံသာလျှင် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ဤကောင်စီသို့ တက်ရောက်ခွင့်ရှိသည်။
အက်စတီးရီးယား ဘုရင်နိုင်ငံ (The Kingdom of Asteria)
အက်ရှ်တာလွန် ဘုရင်နိုင်ငံ (The Kingdom of Ashtalon)
ကယ်လီဘန် ဘုရင်နိုင်ငံ (The Kingdom of Caliban)
ကိုလိုနီ ဘုရင်နိုင်ငံ (The Kingdom of Colony)
ရတ်ခ်ဆက်စ် ဘုရင်နိုင်ငံ (The Kingdom of Raksas)
ရိုဆာရီယို သန့်ရှင်းသော ဘုရင်နိုင်ငံသည်လည်း နည်းပညာအရ ကောင်စီတွင် ပါဝင်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပါဝင်ခြင်းမပြုဘဲ ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ကြသည်။ အတိတ်ကာလက တက်ရောက်ခဲ့လျှင်ပင် အလွန်အရေးကြီးသည့် အခြေအနေမျိုးတွင်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင်ပင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ လက်အောက်ခံ ကိုယ်စားလှယ်များသာ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အဓိက ၅ နိုင်ငံသည်သာ ယူနိုက်တက်ကင်းဒမ်း၏ အသက်နှလုံးသဖွယ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဟင်း... အဲဒီပြဿနာက ငါတို့ဘက်က ကိုင်တွယ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
“နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်လာတဲ့ ဘီလူးသတ္တဝါတွေရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းက ခင်ဗျားတို့ဒေသက လာတာတောင်မှ အဲဒီလို ပြောနေတာလား။ ဒါကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ပါလို့ အတည်ကြီး ပြောနေတာလား။”
“ငါတို့ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ဖို့ ကြိုးစားသင့်တာပေါ့။ ပြောရမယ်ဆိုရင် အဲဒီကုန်သွယ်ရေး ပစ္စည်းအချို့က—”
စားပွဲတွင် ထိုင်နေကြသော ဘုရင်များသည် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားပြီးနောက်၊ အာလွန်ပင်လျှင် အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးလွန်းသည့် နိုင်ငံတော် မူဝါဒရေးရာ ဆွေးနွေးမှုများထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ သူ နားလည်လိုက်သည်မှာ လူတိုင်းသည် ဤကောင်စီမှတစ်ဆင့် နိုင်ငံရေးအမြတ်အစွန်းများ ရရှိရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ပြောင်းတိုင်း မဟာမိတ်နဲ့ ရန်သူက တလဲလဲ ဖြစ်နေတာပဲ’ ဟု အာလွန် တွေးတောမိသည်။
ပထမဆုံး အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးသောအခါ အက်စတီးရီးယား ဘုရင်နိုင်ငံနှင့် ကယ်လီဘန် ဘုရင်နိုင်ငံတို့မှာ မဟာမိတ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ဒုတိယ ခေါင်းစဉ်သို့ ရောက်သောအခါ မှော်အတတ်ဖြင့် ပြောင်းလဲလိုက်သကဲ့သို့ ရန်သူများ ဖြစ်သွားကြသည်။ တတိယ အစီအစဉ်တွင်မူ ၎င်းတို့သည် မဟာမိတ် ပြန်ဖြစ်သွားကြပြန်သည်။ ဤနိုင်ငံရေး ကပြပွဲကို ကြည့်ရင်း အာလွန် မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
‘တကယ်လို့ ဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... အရည်အချင်းမရှိတဲ့ ဘုရင်ဆိုတာ တကယ်ကော ရှိနိုင်ပါ့မလား။’
ယခင် လူစုလူဝေးတစ်ခုတွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် ကာမက်ဆပ်စ် ၃ ကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ပြသခဲ့သည့် ပျော်ပျော်နေတတ်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လေနေတတ်သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် နိုင်ငံရေး အခြေအတင် ဆွေးနွေးမှုများတွင် စိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်မြှုပ်ထားပြီး ပြတ်သား တိကျနေသည်။
‘စိတ်ခံစားချက် ရှေ့တန်းတင်တဲ့ ဘုရင်တွေ ရှိနိုင်ပေမဲ့၊ အူကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့ ဘုရင်မျိုးတော့ မရှိဘူးပဲ။’
အကြောင်းအရာများ မည်မျှပင် လျင်မြန်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်ပြီး နောက်တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်ကို အာလွန် အံ့သြနေမိသော်လည်း၊ သူကတော့ ထိုအခြေအနေကို အမီလိုက်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေသည်။
“ကဲ... ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီမှာတင် ရပ်နားကြရအောင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ထပ် သုံးရက်အတွင်း ငါတို့တွေ ပြန်တွေ့ကြဦးမှာပဲလေ။”
ထိုသို့ဖြင့် ကောင်စီ၏ ပထမဆုံးနေ့သည် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
***
အစည်းအဝေး ပြီးနောက်...
“ပင်ပန်းသွားပြီ” ဟု ဆီယန်က ပြောသည်။
“မဟုတ်တာပဲ၊ ဘာမှ မပင်ပန်းပါဘူး” ဟု အာလွန်က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် ဘာမှ သိပ်မလုပ်ခဲ့ရပေ။ သူ၏ အန္တေဝါသိက (လက်ပါးစေ) အခန်းကဏ္ဍမှာ ဘုရင်များ၏ ဆွေးနွေးမှုတွင် ထိုင်နားထောင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့်အရာတွင်မျှ တက်ကြွစွာ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
“ဘယ်လို ထင်သလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ခင်ဗျာ”
“ကောင်စီအကြောင်းလေ။”
သူမ၏ မေးခွန်းကြောင့် အာလွန်သည် စဉ်းစားနေသည့် ပုံစံဖြင့် အခိုက်အတန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အမှန်တော့ သူ ဘာမှ သိပ်နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဘာသာစကားကို နားမလည်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်းတို့၏ စကားလုံးများထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသော အလွှာလိုက် နိုင်ငံရေး သဘောတရားများကို သူ မဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် အာလွန်သည် ဆီယန်ကိုလည်း သတိထား စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ဤကောင်စီရှိ သူမ၏ ပုံစံမှာ Psychedelia ဂိမ်းထဲတွင် ဖော်ပြထားသည့် ပုံစံနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်။
‘Psychedelia ထဲမှာတော့ သူမက အရာရာကို မှူးမတ်တွေလက်ထဲ ပုံအပ်ထားပြီး အုပ်ချုပ်ဖို့ ပျင်းရိတဲ့ ဘုရင်မတစ်ယောက်အဖြစ် ဖော်ပြထားတာ။ အဲဒီဖော်ပြချက်က မှန်တယ်လို့တောင် ထင်ရပေမဲ့...’
သို့သော် ယခုမူ သူမသည် အခြားဘုရင်များကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိသေးသော်လည်း နိုင်ငံရေး အားပြိုင်မှုများတွင် ပါဝင်နေသည်။
“စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ဒါကို ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဝေဖန်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး” ဟု အာလွန်က သူ၏ မသိမှုကို ဖုံးကွယ်ရင်း အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ဝေဝါးသော အဖြေကြောင့် ဆီယန်က ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။
“မင်းက နှိမ့်ချလွန်းနေတာပဲ။”
သူမ၏ ရယ်သံအရ သူမသည် သူ့ကို ထွင်းဖောက်မြင်နေသည့် ပုံပင်။ အာလွန်သည် သူ၏ စိတ်မသက်သာမှုကို မျက်နှာသေဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါလေ။ မင်းကို နောက်ထပ် အကူအညီတစ်ခု တောင်းစရာ ရှိသေးတာမို့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။”
“အကူအညီ... ဟုတ်လားခင်ဗျာ” အာလွန်က ထပ်ဆင့်မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“အဲဒါက ဘာများလဲ ခင်ဗျာ။”
သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဆီယန်က သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်း စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ရိုနို တောင်ကြား (Rono Valley) ကို သွားပေးနိုင်မလား။”
“ရိုနို တောင်ကြား...?”
“ဟုတ်တယ်။ မင်း အဲဒီနေရာကို သိလား။”
“သိပါတယ် ခင်ဗျာ။”
ရိုနို တောင်ကြား။ အာလွန်သည် ဤကမ္ဘာတွင် ထိုနေရာသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသော်လည်း၊ ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။ ၎င်းသည် Psychedelia ထဲတွင် သူ မကြာခဏ သွားလေ့ရှိသော နေရာဖြစ်ပြီး ကောင်စီပြီးဆုံးသည်နှင့် သွားရောက်ရန် စီစဉ်ထားသည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီမှာ မာလက်ကာ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးများ (Ruins of Malacca) ကို မင်း တွေ့လိမ့်မယ်။”
“မာလက်ကာ အပျက်အစီးများ...?”
“အင်း၊ မင်း အဲဒီကို သွားရုံပါပဲ။”
သူမ၏ စကားကြောင့် အာလွန်က အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“...ကျွန်တော် သတင်းစကား တစ်ခုခု ပါးရမှာလား ခင်ဗျာ။ ဒါမှမဟုတ် ယူဆောင်လာရမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုခု ရှိလို့လား။”
“မဟုတ်ဘူး။ မင်း အဲဒီကို သွားပြီး ပြန်လာရုံပါပဲ။”
“သွားပြီးတော့... ပြန်လာရုံပဲလား ခင်ဗျာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
ဘုရင်မ၏ နားမလည်နိုင်သော ညွှန်ကြားချက်ကြောင့် အာလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
“ကဲ... မင်း အဲဒီကို ရောက်သွားရင်တော့ ငါ ဘာကြောင့် ဒါကို တောင်းဆိုရလဲဆိုတာ နားလည်သွားပါလိမ့်မယ်။ ကောင်စီရဲ့ တတိယမြောက်နေ့ကစပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်း စိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားလို့ရတယ်။”
အာလွန်ကို “အနားယူလိုက်ပါဦး” ဟု ပြောကြားကာ ဆီယန်သည် သူမ၏ လက်ပါးစေများနှင့်အတူ သူမ၏ အဆောင်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
“...”
အာလွန်သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် အတန်ကြာ ရပ်နေမိသည်။
***
အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အာလွန်သည် ပြတင်းပေါက်တွင် ထိုင်ရင်း အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က စောင့်ကြည့်သူ (observer) တစ်ဦးထံမှ ကြားခဲ့ရသော စကားကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။
‘လှတယ်လို့ ထင်လား။’
အာလွန်သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်မည်းသော ညဉ့်ကောင်းကင်ယံတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်တာရာများဖြင့် နဂါးငွေ့တန်းကြီး ဖြန့်ကျက်နေသည်။ အချို့ကြယ်များမှာ လမင်း၏ ဘေးတွင် တောက်ပနေပြီး၊ အချို့မှာမူ သေးငယ်သော်လည်း တည်ငြိမ်စွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေကြသည်။
‘ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် အဲဒီစောင့်ကြည့်သူရဲ့ မျက်နှာထားက ထူးဆန်းတဲ့ အလွမ်းဓာတ်ခံမျိုး ရှိနေသလိုပဲ။ ဘာကြောင့်များ အဲဒီလို ဖြစ်နေရတာလဲ။’
အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် အာလွန် ရုတ်တရက် လန့်သွားသည်။
“သခင်!”
ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသဖြင့် သူ၏ ရင်ခုန်သံကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။
“...ဆောလ်ရန်း (Seolrang)?”
“ဟုတ်ကဲ့ သခင်!”
“ငါ့ကို လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။”
“မဟုတ်တာ! သခင်က ကြောက်နေတဲ့ ပုံစံမှ မပေါက်တာ!”
သို့သော် အာလွန် တကယ်ပင် လန့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။”
“ဟင်? ထွေထွေထူးထူး မရှိပါဘူး။ သခင်ကို လာကြည့်တာပါ။”
“ဒီအတိုင်း... ကြည့်ချင်လို့လား။”
“ဟုတ်ပ! သခင့်ကို လွမ်းနေတာ!”
ဆောလ်ရန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြရင်း၊ သူမ၏ အမြီးကို သခင်နှင့်တွေ့သည့် ခွေးကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တရမ်းရမ်း လုပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒါက... ပြဿနာ ရှိလို့လား။”
“အဲဒီလိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။”
အာလွန်သည် ကြယ်များကြားမှ ပေါ်ထွက်လာသော လခြမ်းကွေးလေးကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ အတန်ကြာမှ သူ စကားပြောလိုက်သည်။
“ငါ အခု တစ်နေရာကို သွားမလို့။ လိုက်ခဲ့ချင်လား။”
“လိုက်မယ်!”
ဘယ်ကို သွားမှာလဲဟုပင် မမေးဘဲ ဆောလ်ရန်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ မကျမီ လှပစွာ တစ်ပတ်ချာလည်ကာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူမကို ကြည့်ရင်း အာလွန်သည်လည်း ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်သည်။
သူ သွားမည့်နေရာသည် တန် (Tern) အတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သော ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိသည့် နေရာဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း...
‘ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သူမကို ရှင်းပြထားရင် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းပေးမှာပါ။’
ဆောလ်ရန်းနှင့်အတူ သွားလာခြင်းက ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ဟု အာလွန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့သွားမယ့် နေရာက လျှို့ဝှက်ချက်နော်။”
“လျှို့ဝှက်ချက် ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်းလား။”
“အဲဒါပေါ့။”
“ဝါး...”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“အရမ်းကောင်းတာပဲ!”
ဆောလ်ရန်းသည် “နှစ်ယောက်တည်း” ဆိုသည့် စကားလုံးကို အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်ရင်း၊ သူမ၏ အမြီးကို လေရဟတ်ကဲ့သို့ လည်ပတ်ကာ နားရွက်ကလေးများကို ထောင်လျက် ပြုံးရွှင်နေသည်။
သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ အာလွန်သည်လည်း စိတ်ထဲမှ ပြုံးမိရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
***
အာလွန်၏ ဦးတည်ရာမှာ တန် (Tern) ၏ မြေအောက်အကျဉ်းထောင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာသည် လမ်းပြရန် မှော်မီးအိမ်ပင် မရှိဘဲ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသည်။ လမ်းကို လင်းထိန်စေရန် သူ မှော်အတတ်တစ်ခု သုံးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဆောလ်ရန်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ မီးလင်းအောင် လုပ်ပေးရမလား သခင်။”
“...မင်း အဲဒါ လုပ်တတ်လို့လား။”
“ဒါပေါ့!”
ဖြောက်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ဆောလ်ရန်းသည် လျှပ်စီးကြောင်းကို ခေါ်ယူလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တောက်ပသွားသည်။
“ဘယ်လိုလဲ။”
“...မင်း ဒါမျိုး လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ မသိခဲ့ဘူး။”
သူတို့နှစ်ဦးသည် မြေအောက်အကျဉ်းထောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ အတူတူ လျှောက်လာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
‘ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ရှိရမှာ။’
အာလွန်သည် နံရံကို စစ်ဆေးရင်း အုတ်ခဲများကို လိုက်စမ်းကြည့်သည်။ မကြာမီတွင် သူသည် အခြားအုတ်ခဲများထက် အနည်းငယ် လျော့ရဲနေသည့် အုတ်ခဲတစ်ခုကို တွေ့လိုက်သည်။ ၎င်းကို တိတိကျကျ ဖိနှိပ်လိုက်သောအခါ လျှို့ဝှက်စက်ကိရိယာ အလုပ်လုပ်သွားသည်။
ထို့နောက်—
ဂွပ်... ဂွပ်... ဂွပ်!
စက်မှုအသံများနှင့်အတူ နံရံအဖြစ် ရှိနေသော အုတ်ခဲများသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရွေ့လျားသွားကာ လမ်းပွင့်သွားသည်။
“ဝါး...!!”
အုတ်ခဲများမှာ စက်ကိရိယာတစ်ခုကဲ့သို့ တိကျစွာ ရွေ့လျားပြီး တံခါးပေါက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ကာ ဆောလ်ရန်းက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဂိမ်းထဲတွင် ဤမြင်ကွင်းကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးသော်လည်း၊ အာလွန်သည် လက်တွေ့ဘဝတွင် မြင်တွေ့ရသောအခါ စွန့်စားသူတစ်ဦး၏ ရင်ခုန်သံကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဘုန်း!
နောက်ဆုံးတွင် တံခါးပေါက်ကြီး အပြည့်အဝ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ စိမ်းစိုသော အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသည့် လှပလွန်းသော ဂူတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ငါတို့ နည်းနည်း ထပ်သွားရဦးမယ်” ဟု အာလွန်က ပြောသည်။
“ဟုတ်ကဲ့!” ဆောလ်ရန်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြန်ထူးသည်။
သူတို့သည် ဂူထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်သွားကြသည်။ အာလွန်အတွက် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသည်ဟု ထင်ရသောအခါ ဂူ၏ လမ်းဆုံးသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာသည် စိမ်းမြသောအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသည့် ကျယ်ဝန်းသော အခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
[ဟင်? လူသားတစ်ယောက်လား။]
“အာ...”
အခန်းထဲတွင် တောက်ပသော အပြာရောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကလေးတစ်ယောက် အရွယ်အစားခန့်ရှိသော နတ်သမီးလေး (fairy) တစ်ပါး ရပ်နေသည်။ သူမသည် အာလွန်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အံ့သြမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အာလွန်က ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
‘...တိုဗက် (Tovette) ပါလား။ ကံဆိုးတာပဲ။’
တန်၏ မြေအောက်အကျဉ်းထောင်တွင် ဝှက်ထားသော လက်နက်—လှည့်လည်သွားလာသူ၏ လက် (The Wandering One’s Hand)—ကို နတ်သမီး ငါးပါးက နှစ်ရက်တစ်ကြိမ် အလှည့်ကျ စောင့်ကြပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလက်နက်ကို ရရှိရန်အတွက် အာလွန်သည် ရောက်ရှိချိန်တွင် တာဝန်ကျနေသော မည်သည့်နတ်သမီး၏ စမ်းသပ်မှုကိုမဆို အောင်မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ယနေ့မှာမူ...
‘တောက်...’
၎င်းမှာ ခက်ခဲလွန်းလှသည်ဟု နာမည်ကြီးသော တိုဗက်၏ စမ်းသပ်မှု ဖြစ်နေသည်။ တကယ်တမ်း ပြောရလျှင် စမ်းသပ်မှုက သိပ်မရှုပ်ထွေးပေ။ ၎င်းမှာ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ပြဿနာမှာ တိုဗက်၏ အမြန်နှုန်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူမသည် ဓားသခင် (swordmaster) များသာမက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း နေရာပြောင်းမှော် (blink) ကို ဆက်တိုက်သုံးနိုင်သော မှော်ဆရာများကိုပင် ကျော်တက်နိုင်သည်။
ဂိမ်း၏ အသုံးအနှုန်းအရ ပြောရလျှင် ကစားသမားတစ်ဦးသည် အထူးစွမ်းရည်များ မသုံးဘဲ တစ်လှည့်လျှင် အကွက် ၈ ကွက်ခန့် ရွေ့နိုင်ချိန်တွင်၊ တိုဗက်ကတော့ တစ်လှည့်လျှင် အကွက် ၁၀၆ ကွက်အထိ ရွေ့နိုင်သည်။
‘မိအောင် ဖမ်းရရုံတင် မဟုတ်ဘဲ တစ်မိနစ်ကျော်အောင် သူမရဲ့ ဖမ်းတာကိုလည်း ရှောင်ရမှာ။ လက်တွေ့မှာတော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။’
ဂိမ်းထဲတွင်ပင် သူမ၏ စမ်းသပ်မှုကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းထက်၊ ရိုနိုတောင်ကြားမှ နတ်သမီးပျားရည် (fairy honey) ကို အစာအဖြစ်သုံးကာ အာရုံလွှဲရန် အကြံပြုထားသည်။
‘ဘာဖြစ်လို့ ဂျက်ပက်တို (Geppetto) ဒါမှမဟုတ် ကာမီတာ (Kamita) မဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ... မဟုတ်ဘူး၊ တိုဗက်ကလွဲရင် ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေမှာပါ။’
အာလွန်သည် ယနေ့အတွက် လက်နက်ကို ရယူရန် မျှော်လင့်ချက်ကို ချက်ချင်း လက်လွှတ်လိုက်သည်။ ကောင်စီပြီးဆုံးရန် သုံးရက်ကျန်သေးသဖြင့် မနက်ဖြန် သို့မဟုတ် သဘက်ခါ အခြားနတ်သမီးတစ်ပါး အလှည့်ကျသည့်အချိန်မှ ပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူက ဆောလ်ရန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ “ပြန်ရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့!”
သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘာမှမမေးဘဲ ဆောလ်ရန်းက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
[ဟင်? မင်းတို့က ရတနာအတွက် ဒီအထိ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုကျတော့ ဒီအတိုင်း ပြန်တော့မလို့လား။ သူရဲဘောကြောင်လိုက်တာ။]
အပြာရောင် နတ်သမီးလေးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူတို့ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားခြင်းကို သူမက အံ့သြနေပုံရသည်။
အာလွန်က ဘာမှ ပြန်မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တိုဗက်နှင့် စကားများနေခြင်းက သူမကို ပျော်ရွှင်စေပြီး အချိန်ကုန်စေရုံသာ ဖြစ်မည်ကို သူသိသည်။
[တောက်... တောက်... လူသားတွေဆိုတာ... တစ်ခုခုကို လိုချင်ရင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု တစ်စက်မှမရှိဘဲ အလွယ်တကူပဲ မျိုချချင်ကြတာ။ မင်းတို့က ဂေါ်ဗလင် (goblins) တွေထက် ဘာမှ မသာပါဘူး။]
အာလွန်၏ အေးဆေးစွာ ဆုတ်ခွာမှုကို စိတ်ပျက်သွားသော တိုဗက်သည် သူမ၏ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားပွဲကို မဆင်နွှဲရသည့်အတွက် ဆက်တိုက် ရန်စနေသည်။
အာလွန်က လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း ဆောလ်ရန်းကမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။
“ဟေး။”
[ဟင်?]
“ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”
[ဘာလဲ? ငါပြောတာ မှားလို့လား။]
“ငါ့သခင်အကြောင်း မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲလို့။”
[သခင် ဟုတ်လား။ ဪ... စမ်းသပ်မှုကိုတောင် မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ ထွက်ပြေးနေတဲ့ အဲဒီ သူရဲဘောကြောင်ကို ပြောတာလား။]
တိုဗက်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
[ငါ သူ့ကို သူရဲဘောကြောင်လို့ ခေါ်လိုက်တာ။]
သူမ၏ ရန်စမှုက အောင်မြင်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ တိုဗက်သည် ဆောလ်ရန်း စိတ်ဆိုးအောင် ထပ်မံ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ဆောလ်ရန်း၏ မျက်နှာထားအရ သူမသည် ရန်ပွဲအတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။
[ငါပြောတာ မှားတယ်ဆိုတာ သက်သေပြချင်ရင် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားမလား။]
တိုဗက်သည် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူမ၏ လှောင်ပြောင်သံက ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
[ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့တောင်ပံဖျားကိုတောင် ထိနိုင်ပါ့မလား...]
အာလွန်က ဆောလ်ရန်းကို တားဆီးရန် မပြင်နိုင်မီမှာပင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်သွားစေသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။
ဖြောက်!
ရွှေရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုက အခန်းအတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“အာ့—!?”
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တိုဗက် ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသည်။ ဆောလ်ရန်း၏ လက်က နတ်သမီးလေး၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး နေရာတွင် ချုပ်ထားသည်။
တိုဗက်၏ ပြူးကျယ်သွားသော မျက်လုံးများတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။
“ပြောစမ်း။”
ဆောလ်ရန်း၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး တိုဗက်၏ မျက်နှာနားသို့ ကပ်ကာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ။”