အခန်း ၈၈
မြောင်၏ စိတ်အာရုံမှာ လက်ရှိအခြေအနေကို လိုက်မှီရန် ရုန်းကန်နေရသည်။
ပျော်ရွှင်ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော လေထုထဲတွင် သူမကြားလိုက်ရသော တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည့် စကားမှာ အလွန်ပင် မဆီမဆိုင် ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မြောင်မှာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် မစွမ်းသာဘဲ သူမ၏အပြုံးများကို ဖျောက်ဖျက်ကာ ခဏအကြာတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် စိတ်အေးအေးထားရမည်ကို သူမ သိပါသည်။ ပြောလိုက်သည့် စကားမှာ ရိုင်းစိုင်းလွန်းသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ ရိုဆာရီယို သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော်၏ ကာဒီနယ်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။
အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန်မှာ ပထမဦးစားပေးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သို့သော်လည်း သိနေလျက်နှင့်ပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် အလိုမကျဘဲ ရှုံ့မဲ့သွားကာ သူမ၏ လူမျိုးစုတို့တွင်သာရှိသော ပြင်းထန်သည့် ဒေါသစိတ်မှာ ရုန်းကြွလာခဲ့သည်။
“အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ—”
စိတ်တိုတိုနှင့် သူမ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
မဟုတ်ပါ၊ သူမ စကားပြောနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
စကားလုံးများကသာ... ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟဟလေးဖြစ်နေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ၊ စကားလုံးများ ဖွဲ့စည်းရန် လှုပ်ရှားနေသော လျှာ၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည့် အမူအရာ။ အရာအားလုံးမှာ... ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ဤကမ္ဘာလောက၏ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း မြောင် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
ခဏလေးအထိ နွေးထွေးနေခဲ့သော နေရောင်ခြည်မှာ ယခုအခါ သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်။ သူမနှင့်အတူ တာဝန်ဖြင့် လိုက်ပါလာသော လက်အောက်ငယ်သားများမှာလည်း နီမြန်းသော အလင်းတန်းများအောက်တွင် ရောက်ရှိနေကြပြီး ယူတီးယား၏ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သော မြင်းစီးသူရဲကောင်းများမှာလည်း ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေကြသည်။
အချိန်ကာလကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။
‘ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ’
ဗီဇအရ မြောင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းစွာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရခဲ့ပါ။ သူမ မြင်တွေ့နိုင်သမျှမှာ သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် မြင်းစီးသူရဲကောင်းများ၏ ငြိမ်သက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များပေါ်တွင် သွေးစက်များသကဲ့သို့ နီရဲသော မျဉ်းကြောင်းများ ရေးဆွဲနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းသာ ဖြစ်သည်။
နယ်နိမိတ်များကို သတ်မှတ်နေသကဲ့သို့ ထိုမျဉ်းကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း အသက်အန္တရာယ်နီးကပ်လာသည့် ခံစားချက်က သူမကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူမသည် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“သေချာ နားထောင်စမ်း။”
သူမ၏ ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် မြောင်မှာ တောင့်ခဲသွားပြီး အသက်ရှူအောင့်ကာ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုအခါ သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
ဤနီရဲနေသော ကမ္ဘာလောကထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော အရောင်အသွေးမပျက်ဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသူမှာ ရိုဆာရီယို၏ ကာဒီနယ် ယူတီးယား ဘလူးဒီးယား ဖြစ်သည်။
ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မြောင်၏ ကိုယ်အတွင်းအထိ အေးစိမ့်သွားရခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်သလို ယူတီးယားက သူမကို ရန်ပြုလိမ့်မည်ဆိုသည့် အတွေးကြောင့်လည်း မဟုတ်ပါ။
၎င်းမှာ... နားမလည်နိုင်ခြင်း၊ မှန်းဆ၍မရနိုင်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း သဘာဝတရား၏ အဆုံးအဖြတ်ကဲ့သို့ပင် ကြောက်ရွံ့မှုများက သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ စိမ့်ဝင်လာကာ သူမကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းမိုး၍ နှိပ်စက်တော့သည်။
မြောင်၏ အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဤရပ်တန့်နေသော ကမ္ဘာထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်သူ ယူတီးယားမှာ သူမ၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ထက်ပင် ပိုမိုနီမြန်းသော ထိုမျက်ဝန်းနီများထဲတွင်လည်းကောင်း၊ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော ထိုမျက်နှာထက်တွင်လည်းကောင်း ပြင်းထန်သော ဒေါသရိပ်များကို မြောင် အထင်အရှား ခံစားနေရသည်။
မြောင်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရင်း ယူတီးယားက မြောင်၏ ညာဘက်လက်ပေါ်သို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း တင်လိုက်သည်။
“သူက နင်စိတ်ကြိုက် ကစားလို့ရတဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။”
သူမ၏ အသံမှာ ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ငါ့စကားကို နားလည်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည့် ခဏ။
“—အာ?”
ကမ္ဘာလောကကြီး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကြောင်း မြောင် သတိပြုမိလိုက်သည်။
သူမသည် ကောင်းကင်ယံကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ကောင်းကင်မှာ ပြာလွင်နေဆဲ။ သစ်တောမှာလည်း မူလအရောင်အသွေးများကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီ။ သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သော ယူတီးယားမှာလည်း ယခုအခါ အေးစက်သော အမူအရာများ မရှိတော့ဘဲ သူတော်စင်မလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ပြုံးနေသည်။
မပြောင်းလဲဘဲ ကျန်ရစ်နေသည်မှာ ပြုံးနေသည့်ကြားမှ စိုက်ကြည့်နေသော ယူတီးယား၏ ပြင်းထန်သည့် မျက်ဝန်းနီများသာ ဖြစ်သည်။
“လောလောဆယ်တော့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်လိုပဲမို့ ကျွန်မကပဲ သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော်ထဲကို လမ်းပြပေးပါ့မယ်။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် မဆိုင်းမတွပင် သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော်ဘက်သို့ လှည့်၍ လျှောက်သွားတော့ရာ မြောင်မှာ သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ငေးငိုင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ခုနက ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သို့တည်းမဟုတ် အိပ်မက်လား၊ လက်တွေ့လားဆိုသည်ကိုပင် ခွဲခြား၍မရ ဖြစ်နေသည်။
“...?”
မြောင်၏ မျက်နှာမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေစဉ်၊
“အသင်းခေါင်းဆောင်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လားခင်ဗျာ?”
“ဟင်? ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
စိုးရိမ်တကြီး မေးလာသော နောက်ကွယ်မှ လက်အောက်ငယ်သား၏ အသံကြောင့် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟို... အသင်းခေါင်းဆောင် နေမကောင်းသလို ဖြစ်နေလို့ပါ။ ချွေးတွေလည်း အများကြီး ထွက်နေတယ်။”
“အော်။”
ထိုအခါမှသာ မြောင်သည် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲနေကြောင်း သတိထားမိတော့သည်။
သူမ၏ အခြေအနေမှာ တည်ငြိမ်မှုမရှိသည်မှာ သိသာလှသည်။ ထို့ပြင်...
“...အာ။”
ညာဘက်လက်မှ စူးစူးဝါးဝါး နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာသေးသေးလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနီမြန်းနေသော ကမ္ဘာထဲတွင် ယူတီးယား ထိခဲ့သည့် လက်နေရာတွင် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မြောင်သည် ယူတီးယားရှိရာသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော်သို့ သွားမည့် မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်နေသော ယူတီးယားမှာ ထိုအပြုံး၊ ထိုမျက်ဝန်းနီများဖြင့်ပင် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်နေသည်။
မြင်းရထားပေါ် မတက်မီ ယူတီးယားက လက်ဟန်ဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်းမှာ သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ထူးဆန်းသည့် ကမ္ဘာမှာ လက်တွေ့ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။
ဒိန်း... ဒိန်း... ဒိန်း... ဒိန်း...
မြောင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
***
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ မြင်းစီးသူရဲကောင်းများ၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ရဲတိုက်တံခါးကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သော အလွန်သည် ပုံရိပ်ယောင် ပန်းချီကားများထဲတွင်သာ မြင်ဖူးခဲ့သည့် သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော်ကို ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။
‘“သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော်” ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ။’
မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းမှာ အခြားနယ်မြေများနှင့် သိပ်မကွာခြားလှသော်လည်း မြို့တွင်းပိုင်းမှာမူ စနစ်တကျ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းထားကာ လမ်းမများမှာ သပ်ရပ်ပြီး အဖြူရောင် အဆောက်အဦးများမှာ စင်ကြယ်ဝင်းပနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အလွန်သည် ရိုဆာရီယို၏ ပင်မအဆောက်အဦးဖြစ်သော မဟာဗိမာန်တော်ကြီး၏ ဘေးရှိ ကြီးမားသော ဘုရားကျောင်းကြီးသို့ ရောက်ရှိသွားရာ ထိုနေရာတွင် ယူတီးယားနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည်။
“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ သခင်ကြီး။”
“ဟုတ်ပ။ နေကောင်းတယ်မလား?”
“ဒါပေါ့၊ နေကောင်းပါတယ်။ တစ်ခါတလေ သခင်ကြီးဆီက စာပြန်တာ နောက်ကျရင်တော့ နည်းနည်း ဝမ်းနည်းမိတာပေါ့။”
ယူတီးယား၏ နောက်ပြောင်စကားကြောင့် အလွန် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။ အခြားသော ‘အပြစ်ငါးပါး’ (Five Sins) အဖွဲ့ဝင်များနှင့် တွေ့ဆုံရသည်ထက် ယူတီးယားနှင့် စာဖြင့် မကြာခဏ အဆက်အသွယ်ရှိခြင်းက အခြေအနေကို ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာ အာလာပသလ္လာပ ပြောဆိုကြသည်။
“ဒါနဲ့ ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ပွဲက နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ မလား?”
“ဟုတ်ကဲ့။ အခမ်းအနားအတွက် အခုလက်ရှိ ဆုတောင်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကာဒီနယ် တက်ရောက်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အင်း... မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ တာဝန်ခံနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး အခမ်းအနား အစီအစဉ်တွေနဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေကို ပြန်လည်စစ်ဆေးရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်အထိတော့ အနားယူနိုင်ပါတယ်။”
ပြုံးရွှင်နေသော ယူတီးယား၏ စကားကို အလွန်က ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် လည်ချောင်းတစ်ချက်ရှင်းကာ သူက ပြောလိုက်သည်။
“ယူတီးယား၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါ့မှာ တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ရနိုင်မလား?”
“ဒါပေါ့။ ဘာကို တောင်းဆိုချင်တာလဲ?”
“ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင် (Spirit Chamber) ထဲကို ဝင်ခွင့်ရမလားလို့။ အဲဒါကို စီစဉ်ပေးလို့ ရနိုင်မလား?”
ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်။
နာမည်အတိုင်းပင် ထိုအခန်းမှာ ရိုဆာရီယိုရှိ ရာထူးကြီးသူများသာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသည့် အထူးခန်းမတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ရိုဆာရီယိုတို့ ကိုးကွယ်သည့် နတ်ဘုရားမ ‘စီရိုနီးယား’ နှင့် စကားပြောနိုင်သည်ဟု အဆိုရှိသည်။
...သို့သော်လည်း ထိုအခန်းထဲသို့ ဝင်ရုံမျှဖြင့် နတ်ဘုရားမနှင့် စကားပြောနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ စီရိုနီးယားမှ အထူးရွေးချယ်ထားသူများ သို့မဟုတ် ဘုန်းတော်ကြီးအဆင့်နှင့် အထက်ရှိသော သဒ္ဓါတရား ထက်သန်သူများသာ သူမ၏ အသံကို ဖျော့တော့စွာ ကြားရကောင်း ကြားရနိုင်သည်။ အမှန်စင်စစ် ရိုဆာရီယို၏ ‘သူတော်စင်မ’ သာလျှင် နတ်ဘုရားမ၏ အသံကို အမှန်တကယ် ကြားရသည်ဟု သိရှိရသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် အလွန်မှာ ထိုအခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရသော်လည်း နတ်ဘုရားမနှင့် စကားပြောနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် သူ ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်သို့ ဝင်ချင်သည့် အကြောင်းရင်းမှာ နတ်ဘုရားမနှင့် စကားပြောရန် မဟုတ်ဘဲ အသုံးဝင်မည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခု ရယူရန် ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကာဒီနယ်အဆင့် မရှိဘဲ၊ အထူးသဖြင့် ရိုဆာရီယို၏ လက်ရှိ ‘သူတော်စင်မ’ ၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ထိုအခန်းထဲသို့ ခြေချရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။
သူသည် “ရရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့၊ မရရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး” ဆိုသည့် စိတ်ဖြင့် မေးကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း...
“ရပါတယ်။ သခင်ကြီး အဲဒါကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့။ မခက်ခဲပါဘူး။”
“...တကယ်လား?”
“ဟုတ်ကဲ့။”
သူမ အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်ခြင်းကြောင့် အလွန်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထား နောက်ကွယ်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ပြန်မေးလိုက်သည်။
“...တကယ်လား? ကိုယ့်တောင်းဆိုချက်ကိုယ် ပြန်မေးရတာ ထူးဆန်းပေမဲ့ ဝိညာဉ်ခန်းမဆောင်ကို သူတော်စင်မရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ရှိမှ ဝင်ခွင့်ရတာလို့ ကြားဖူးလို့ပါ။ မခက်ခဲဘူးလား?”
“ရပါတယ်။ သခင်ကြီး တကယ်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မ နည်းလမ်းရှာပေးပါ့မယ်။”
ယူတီးယား၏ ပြတ်သားသော အာမခံချက်ကြောင့် အလွန်မှာ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသော်လည်း သူမကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေချင်ပါ။
“အခက်အခဲ ရှိမယ်ဆိုရင် ချက်ချင်းပြောနော်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့။”
သူက သူမကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မလည်း အဆင်မပြေတာမျိုးကို မလုပ်ပါဘူး” ဟု ယူတီးယားက သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို သိရှိသည့်အလား အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
သူမ၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်မှာ ကျေနပ်သွားသည်။ နယ်မြေဒေသတွင် သူမနှင့် ဆောရန်းတို့ ပဋိပက္ခဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ယခု သူမနှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူ တစ်ခုကိုတော့ သေချာပေါက် သိလိုက်ရသည်—‘အပြစ်ငါးပါး’ အားလုံးထဲတွင် သူမသည် အလိမ္မာဆုံးနှင့် အကောင်းမွန်ဆုံး ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသူ ဖြစ်သည်ဟူ၍။
‘ယုံကြည်ခြင်းအပေါ် သက်ဝင်သူပီပီ သူမရဲ့ စိတ်ထားက မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ ဖြောင့်မတ်တာပဲ။’
ထို့နောက် အလွန်သည် ယူတီးယားနှင့် ဆက်လက်စကားပြောဆိုကာ ပျော်ရွှင်စွာ အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့သည်။
...၎င်းမှာ သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော်သို့ သူရောက်ရှိသည့် ပထမဆုံးနေ့၏ မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
***
အက်ရှ်တာလွန်နိုင်ငံ၊ မြို့စားကြီး ကိုမာလွန်၏ ရုံးခန်းအတွင်း။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“‘အမှောင်သံစဉ်’ (Dark Melodies) ဂိုဏ်းက တစ်ညတည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းခံလိုက်ရတာလား?”
မြို့စားကြီး ကိုမာလွန်သည် သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ‘ဒါ့ခ်အဲ့လ်ဖ်’ (Dark Elf) ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
ယခင်တစ်ခေါက်က လာရောက်သတင်းပို့သူနှင့် မတူဘဲ ဤလူမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။ မြို့စားကြီးသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲ?”
“ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးနေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တရားခံကိုတော့ အတည်မပြုနိုင်သေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်တော့ ရှိပါတယ်။”
“ဘယ်သူလဲ?”
“ပါလက်တီယို ကောင့် (Count Palatio) နဲ့ ပတ်သက်နေသူလို့ ယူဆရပါတယ်။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
“မြို့စားကြီး ညွှန်ကြားထားတဲ့ ကိစ္စတွေကို ‘အမှောင်သံစဉ်’ ဂိုဏ်းဆီကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ပေးပို့ပြီးသားမို့လို့ပါ။”
ဒါ့ခ်အဲ့လ်ဖ်၏ အဖြေကြောင့် မြို့စားကြီး ကိုမာလွန် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ‘ပီဂူလီ’ (Pigule) ကိစ္စလိုမျိုးပေါ့လား?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သူတို့ လက်စားချေလိုက်တာလို့ ယူဆရပါတယ်။”
“လက်စားချေတာ...?”
သူသည် လှောင်ပြုံးတစ်ခုဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အတန်ကြာမှ ဒါ့ခ်အဲ့လ်ဖ်က သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲခင်ဗျာ?”
မြို့စားကြီး ကိုမာလွန်က ပြန်လည်စကားစလိုက်သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ပီဂူလီကို ရှင်းပစ်တဲ့သူဟာ ဒုစ် မာကေးလီးယန်း (Deus Maccalian) ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ်မလား?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အတည်မပြုနိုင်သေးပေမဲ့ သူက အရှိနိုင်ဆုံးသူပါ။”
“ဒုစ် မာကေးလီးယန်းနဲ့ ပါလက်တီယို ကောင့်ကြားမှာ ကျေးဇူးရှင် ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေတယ် မဟုတ်လား?”
“သတင်းတွေအရတော့ ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
“ဒါက သာမန်ဆက်ဆံရေးမျိုးတော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။”
ထိုသို့ ရေရွတ်ပြီးနောက် သူက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “တော်ပြီ။ ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။”
“တကယ်ပဲ အဲဒီအတိုင်း ထားလိုက်တော့မှာလားခင်ဗျာ?”
“အေး၊ လောလောဆယ်တော့ ငါတို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ‘ရလဒ်’ က ပါလက်တီယို ကောင့်ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်။ ပါလက်တီယိုကိုတော့ ရလဒ်တွေ ရရှိပြီးမှပဲ ကိုင်တွယ်လို့ ရပါတယ်။”
ဒါ့ခ်အဲ့လ်ဖ်က ခဏမျှ တိတ်နေပြီးနောက် ပြန်ပြောသည်။
“အမှန်တော့ နောက်ထပ် အသိပေးစရာ တစ်ခုရှိပါသေးတယ်။”
“ဘာလဲ?”
“လောလောဆယ် ပါလက်တီယို ကောင့်ဟာ သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော်ကို ရောက်နေတယ်လို့ သိရပါတယ်။”
“ပါလက်တီယို ကောင့်ကလား?”
“ဟုတ်ကဲ့။ ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ပွဲအတွက် အဲဒီကို သွားတာလို့ ကြားပါတယ်။”
ဒါ့ခ်အဲ့လ်ဖ်က ခေါင်းငိတ်ပြရာ မြို့စားကြီး ကိုမာလွန်မှာ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကျေနပ်နေပုံရသည်။
“ဒါဆို ပိုတောင် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ မကြာခင်မှာပဲ—”
သူက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
“‘အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ္ဘာ စီမံကိန်း’ (Abyssal Project) ရဲ့ ရလဒ်တွေက အဲဒီမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့မှာ။ အဲဒီအခါကျရင် ပါလက်တီယို ကောင့်ကိုလည်း တစ်ခါတည်း ရှင်းပစ်လို့ ရတာပေါ့။”
သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် နိမိတ်မကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
***
နောက်တစ်နေ့တွင်၊ အလွန်သည် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျင်းပမည့် ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ပွဲ၏ အစီအစဉ်များကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် အခမ်းအနား တာဝန်ခံ ကာဒီနယ်နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း...
“အာ... အာ... နှုတ်ခွန်ဆက်သပါတယ် ပါလက်တီယို ကောင့်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က ဆာဂျီးယပ်စ်ပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်း... ဝမ်းသာပါတယ်။”
...
တုန်ယင်လျက်။
သန့်ရှင်းသောနိုင်ငံတော်၏ ကာဒီနယ်ရှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သူ ဆာဂျီးယပ်စ်မှာ ဆောင်းရာသီအလယ်တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသည်ကို အလွန် ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် ထိုထက်မက အလွန် သတိထားမိသည်မှာ ဆာဂျီးယပ်စ်သည် သူ၏ဘေးတွင် အေးချမ်းစွာ ပြုံးလျက်ရပ်နေသော ယူတီးယားကို ခိုးခိုးကြည့်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ယုံကြည်ခြင်း သဒ္ဓါတရားက တကယ်ပဲ ပုံပေါ်သလိုမျိုး ကြံ့ခိုင်တာ ဟုတ်ရဲ့လား?
တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် သူ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မတင်မကျ ဖြစ်လာမိတော့သည်။