အခန်း (၁) - တည်းခိုရိပ်သာ

အရောင်တင်ထားသည့် ရှေးဟောင်းမြေအိုးအချို့ကို မှောင်ပျပျကောင်တာပေါ်တွင် စီရီထားရာမှ မွှေးပျံ့သော အရက်နံ့များက ဧည့်ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ကောင်တာပေါ်တွင် ငွေသား ‘ထိုက်ဖျင်း’ ဒင်္ဂါးပြားတစ်ခုမှာ တဝဲဝဲလည်နေ၏။ တည်းခိုရိပ်သာပိုင်ရှင်မှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး ခေါင်းတွင် အရောင်လွင့်နေသည့် အစိမ်းရောင်ပိုးပုဝါကို ပတ်ထားလျက် ကောင်တာနောက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် ညာလက်ဖြင့် မေးထောက်ထားရင်း လည်ပတ်နေသော ဒင်္ဂါးပြားကို ငေးကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ နံရံဘေးရှိ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စားပွဲထိုးလေးမှာမူ အစာကောက်နေသည့် ကြက်တစ်ကောင်နှယ် ခေါင်းတငိုက်ငိုက်ဖြင့် အိပ်မောကျနေလေသည်။

ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် ခြေခွင်လျက် ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ရိပ်သာပိုင်ရှင်သည် ကောင်တာပေါ်တွင် လည်ပတ်နေသော ဒင်္ဂါးပြားကို အလျင်အမြန်ပင် ဖမ်းထိန်းလိုက်၏။ သူ၏လက်ဖဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်လိုက်သောအခါ ဒင်္ဂါးပြားပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည့် “လောကတစ်ခွင် ငြိမ်းချမ်းစေသား” ဟူသော စာသားများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရိပ်သာပိုင်ရှင် မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာထက်၌ အမြဲတမ်းပြုံးနေကျ အပြုံးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။

ဝင်လာသောသူမှာ အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပြီး လောကဓံဒဏ်ချက်များကြောင့် ကြမ်းတမ်းနေသော မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များ ဗရပွနှင့် ရှိနေသည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်အင်္ကျီစမှာ လွတ်နေပြီး ညာဘက်ခြေထောက်မှာလည်း ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်နေ၏။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ရုပ်သွင်မျိုးမှာ ဤနေရာတွင် အဆန်းတကြယ်မဟုတ်။ မည်သူ့ကိုမျှ ထိတ်လန့်အောင် သို့မဟုတ် အံ့အားသင့်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာသည် ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သာမန်တည်းခိုခန်းများနှင့်မတူဘဲ ဤရိပ်သာမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားတမျှ မြင့်မြတ်သူများမှသည် တောသားရိုးအများအထိ လူတန်းစားပေါင်းစုံ စုဝေးရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ တန်ဖိုးကြီးဝတ်စုံများ ဆင်မြန်းထားသည့် သူဌေးသူကြွယ်များဖြစ်ကြပြီး အချို့မှာမူ နေရောင်ခြည်နှင့် မထိုက်တန်သော ရာဇဝတ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ပဟေဠိဆန်သော ပုဂ္ဂိုလ်များလည်း အမြောက်အမြား ရှိနေသည်။

ထိုလူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ရင်း ရိပ်သာပိုင်ရှင်က မေးလိုက်သည်။ “အရှင်... ဒီနေ့ ဘယ်လို ဝန်ဆောင်မှုမျိုး အလိုရှိပါသလဲ? ဈေးနှုန်းသာ တည့်မယ်ဆိုရင် ဘယ်အရာမဆို ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်ခင်ဗျာ။”

ခြေမသန်သော ထိုလူသည် သူ၏ဝတ်ရုံထဲမှ ငွေစက္ကူအသစ်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ရိပ်သာပိုင်ရှင်၏ရှေ့ ကောင်တာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အက်ရှရှအသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒီငွေစက္ကူကို ဘယ်ဘဏ်မှာမဆို လဲလှယ်လို့ရတယ်။ ‘ထိုက်ဖျင်း’ ဒင်္ဂါးပြား တစ်ထောင်တန်ဖိုးရှိတယ်။”

ရိပ်သာပိုင်ရှင်သည် ငွေစက္ကူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားပြောရန် မလောပေ။ ခြေမသန်သောလူက ဆက်ပြောသည်။ “ဒီလောက်များတဲ့ ပမာဏဆိုရင် လူအများစုအတွက် ဒီလောကထဲကနေ အနားယူပြီး ဘဝသစ်စဖို့၊ သူဌေးတစ်ယောက်အဖြစ် အေးအေးဆေးဆေး နေသွားဖို့ လုံလောက်တာပေါ့။”

ရိပ်သာပိုင်ရှင်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ “ဟုတ်ပါတယ် အရှင်... အကယ်၍ အရှင်က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ဝယ်ချင်တာဆိုရင်တော့ ဒီနေရာမှာ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကံစမ်းချင်ကြတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။”

ထိုလူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်သည်။ “ငါက လူသတ်သမားကို အလိုမရှိဘူး။ ငါ့လူတစ်ယောက်ကို ‘ခိန်းဖုန့်’ ကင်းတပ်သား တွေလက်ထဲကနေ ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ပေးဖို့ပဲ လိုချင်တာ။”

ထိုလူ၏အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း ရှင်းလင်းလှသည်။ “ခိန်းဖုန့် ကင်းတပ်” ဟူသော အမည်ကို ပြောလိုက်သည့်ခဏ၌ ဆူညံနေသော ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အခြား “ဧည့်သည်” အားလုံးသည် လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းသည် ‘ခိန်းဖုန့်’ ကင်းတပ်သားများ၏ နာမည်ဆိုး မည်မျှကြီးမားကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။

ရိပ်သာပိုင်ရှင်သည် လက်ထဲရှိ ‘ထိုက်ဖျင်း’ ဒင်္ဂါးပြားကို လှည့်ကစားရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။ “မဟာရွှမ်အင်ပါယာမှာ အရာရှိတွေအတွက် အကြောက်ရဆုံးအရာက ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ခံရတာ မဟုတ်ဘူး။ ရာထူးပြုတ်ရင်တော့ အိမ်ပြန်ပြီး သားမယားနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရသေးတာပေါ့။ တကယ်တမ်း အကြောက်ရဆုံးက ‘ခိန်းဖုန့်’ ကင်းတပ်သားတွေရဲ့ ဖမ်းဆီးစစ်ဆေးတာကို ခံရတာပဲ။”

“ခိန်းဖုန့် ကင်းတပ်သာ ပါဝင်ပတ်သက်လာပြီဆိုရင်တော့ လူသေပြီး မိသားစုပြိုကွဲဖို့ဆိုတာ အချိန်ကိစ္စပဲ။ သူတို့လက်ထဲ ရောက်သွားတဲ့သူဟာ မြန်မြန်သေခွင့်ရဖို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့တာ။ လူအတော်များများက သေမှာကို ကြောက်ကြပေမဲ့ ‘ခိန်းဖုန့်’ ကင်းတပ်သားတွေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံရတာနဲ့စာရင် သေခြင်းတရားဟာ အကြီးမားဆုံးသော သက်သာရာရမှုပဲ။”

ခြေမသန်သောလူမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရိပ်သာပိုင်ရှင်သည် ထိုလူစီးထားသည့် စစ်ဖိနပ်နှင့် အင်္ကျီပေါ်မှ သွေးစွန်းကွက်များကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ “ခိန်းဖုန့် ကင်းတပ်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ကျော်၊ မင်းဆက်နှစ်ဆက်တိုင်အောင် နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားခဲ့တာ။ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေ၊ အမတ်တွေ၊ သူဌေးကြီးတွေနဲ့ ဓားသိုင်းဆရာကြီးတွေတောင် သူတို့ကို ကြောက်ကြရတယ်။ ‘ခိန်းဖုန့်’ ကင်းတပ်ရဲ့လက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ဆိုတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ဘယ်သူမှ လက်ခံရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြောတာကို နားလည်တယ်မလား အရှင်?”

ခြေမသန်သောလူက လေးလေးပင်ပင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါ သိတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒါက ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ မဟုတ်လား။”

ရိပ်သာပိုင်ရှင်က မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သလို ရယ်လိုက်သည်။ “အင်း... ကျွန်တော်တို့လည်း အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ နဲ့ ‘ခိန်းဖုန့် ကင်းတပ်’ ဆိုတာ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် အလုပ်ထဲ ဝင်မရှုပ်ကြဘူး။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ဘက်က စည်းကျော်လိုက်မယ်ဆိုရင် ‘ခိန်းဖုန့်’ ကင်းတပ်က ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်။ အခု ကျွန်တော် ပြောတာကို သဘောပေါက်ပြီမလား?”

ခြေမသန်သောလူမှာ နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ သူနှင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲကြချေ။ အစပိုင်းတွင် ထိုလူ့မျက်နှာ၌ စိတ်ပျက်ရိပ်များ ရှိနေသော်လည်း ထိုစိတ်ပျက်မှုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။

ရုတ်တရက် ခန်းမဆောင်၏ ထောင့်တစ်နေရာမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒီအလုပ်ကို ငါ လက်ခံတယ်။”

ခန်းမဆောင်အတွင်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် နွေညဦးယံမှ ပုစဉ်းရင်ကွဲများ အော်သံကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း၊ ညအချိန်၌ ကြွက်များ ပြေးလွှားသံကဲ့သို့ သော်လည်းကောင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ဆူညံသွားသည်။ ငိုက်နေသော စားပွဲထိုးလေးပင် အိပ်မက်ထဲမှ လန့်နိုးလာ၏။ သူသည် ဘေးဘီကို အရင်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အမှုပတ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ခုံတန်းပေါ်မှ အလျင်အမြန်ထ၍ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ခြေမသန်သောလူ၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည် ပြန်လည်ယှက်သန်းလာပြီး ထိုအသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအသံမှာ ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းကာ ခမောက်ဆောင်းထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးထံမှ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဝါရင့်လှည့်လည်သွားလာနေသော ဓားသမားတို့၏ ပုံစံပင်။ ထိုလူငယ်သည် ခန်းမထောင့်ရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ဓားတိုမှာ စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေ၏။ သူသည် ထရပ်ကာ ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ငွေစက္ကူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

“ထိုက်ဖျင်း ဒင်္ဂါး တစ်ထောင်ဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ‘ရုယီ’ ဒင်္ဂါးတွေနဲ့ဆိုရင် တောင်ပုံရာပုံ ရနိုင်တာပေါ့။”

ယခင် ‘ဝေ’ မင်းဆက်တုန်းက ကိုယ်ပိုင်ငွေကြေး သုံးစွဲမှုမှာ ပုံမှန်လိုဖြစ်နေပြီး ငွေတုများမှာလည်း ပေါများလှသဖြင့် အရောင်းအဝယ်နှင့် ငွေလဲလှယ်မှုများမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးခဲ့သည်။ အချို့အရာရှိများမှာ ထိုအခြေအနေမှ အမြတ်ထုတ်ခဲ့ကြသေးသည်။ ‘မဟာရွှမ်’ အင်ပါယာသည် ဤပြဿနာကို သတိပြုမိသဖြင့် ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေး ဟူ၍ ငွေကြေးသုံးမျိုးစနစ်ကို သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ယခင်မင်းဆက် ဒင်္ဂါးပြားများကဲ့သို့ အလယ်တွင် အပေါက်ဖောက်ထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အခဲလိုက် ထွင်းထုထားပြီး ‘ယွမ်’ ဟု အမည်ပေးခဲ့သည်။

ရွှေယွမ်၏ ကျောဘက်တွင် ‘ချန်ဖျင်းဝူယို’ (အေးချမ်းသာယာခြင်း) ဟူသော စာသားကို ထွင်းထားသည်။ ငွေယွမ်၏ ကျောဘက်တွင်မူ ‘ထျန်းရှထိုက်ဖျင်း’ (လောကတစ်ခွင် ငြိမ်းချမ်းစေသား) ဟူသော စာသားကို ထွင်းထားသဖြင့် ၎င်းကို ‘ထိုက်ဖျင်း’ ဒင်္ဂါးဟု ခေါ်ကြသည်။ အလားတူပင် ကြေးယွမ်၏ ကျောဘက်တွင် ‘ဖျင်အန်းရုယီ’ (ဘေးကင်းချမ်းသာ လိုရာပြည့်စေသား) ဟူသော စာသားပါရှိရာ ‘ရုယီ’ ဒင်္ဂါးဟု လူသိများသည်။

ရိပ်သာပိုင်ရှင်သည် ကောင်တာနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ လွတ်နေသော ခုံတန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ငွေစက္ကူကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အေးဆေးစွာ အကြံပေးလိုက်၏။ “လူငယ်လေး... မင်း ဒီအလုပ်ကနေ ငွေဘယ်လောက်ရရ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်စမ်းပါ။ ဒီငွေတွေကို သုံးဖို့ မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရပါတော့မလားဆိုတာ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။”

လူငယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အကြံပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကျိုးဆိုးပြစ်ကိုတော့ ကျွန်တော့်ဘာသာ ဆင်ခြင်နိုင်ပါတယ်။”

ရိပ်သာပိုင်ရှင်သည် ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ငွေစက္ကူပေါ်မှ သူ၏လက်ဖဝါးကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ခြေမသန်သောလူသည် လူငယ်ဓားသမားကို ကြည့်ကာ သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။ “ညီလေးရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ။”

လူငယ်က ဖြေလိုက်သည်။ “ချီရွှမ်းစု ပါ။”

‘တည်းခိုရိပ်သာ’ သည် တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းများတွင် တိုက်ရိုက်မပါဝင်ပေ။ ၎င်းသည် ပွဲစားသဖွယ် ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အရောင်းအဝယ်ဖြစ်မြောက်ရန် အာမခံပေးကာ အကျိုးဆောင်ခ ဖြတ်တောက်ယူသည်။ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းမျိုး လုပ်ကိုင်နိုင်ရန်အတွက် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး အဆက်အသွယ် အင်အားတောင့်တင်းရန် လိုအပ်သည်။ တစ်ိုက်လုံးရှိ ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ ၏ ခိုင်မာသော ကွန်ရက်ခွဲများက ၎င်းကို သက်သေပြနေသည်။ ဌာနချုပ်တစ်ခု ရှိသည်ဟု သတင်းထွက်နေသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင် ရှိမှန်းကိုမူ မည်သူမျှ အတိအကျ မသိကြချေ။

ချီရွှမ်းစုက ဤအလုပ်ကို လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရိပ်သာပိုင်ရှင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် စာချုပ်ချုပ်ဆိုလိုက်ကြသည်။ သဘောတူညီချက်ကို သုံးစောင် လက်မှတ်ရေးထိုးကြပြီး ရိပ်သာပိုင်ရှင်၊ ခြေမသန်သောလူနှင့် ချီရွှမ်းစုတို့ တစ်စောင်စီ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ ချီရွှမ်းစုသည် အလုပ်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက ဤစာချုပ်ဖြင့် ရိပ်သာပိုင်ရှင်ထံသို့ လာရောက်ကာ ‘ထိုက်ဖျင်း’ ဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ ထဲမှ ၉၀၀ ကို ထုတ်ယူနိုင်သည်။ ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ က ဆယ်ပုံတစ်ပုံဖြစ်သော ဒင်္ဂါး ၁၀၀ ကိုသာ ယူမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချီရွှမ်းစုသည် တာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပါက ခြေမသန်သောလူသည် စာချုပ်ဖြင့် ရိပ်သာပိုင်ရှင်ထံမှ ‘ထိုက်ဖျင်း’ ဒင်္ဂါး ၉၅၀ ကို ပြန်လည် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ က ဝန်ဆောင်မှုစရိတ်အဖြစ် ဒင်္ဂါး ၅၀ သာ ယူမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အငြင်းပွားမှု တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်လာပါက နှစ်ဖက်စလုံးသည် ဤစာချုပ်ကို အသုံးပြု၍ ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ တွင် ညှိနှိုင်းမှု တောင်းခံနိုင်သည်။ ညှိနှိုင်းမှု မအောင်မြင်ပါက ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ သည် သင့်တော်သော အရေးယူမှုများကို ပြုလုပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို “သင့်တော်သော အရေးယူမှုများ” ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိကြပေ။

စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် အလုပ်၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ရှင်းပြပြီးသည်နှင့် ခြေမသန်သောလူသည် ‘ထိုက်ဖျင်း’ ဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ နှင့် ညီမျှသော ငွေစက္ကူကို ရိပ်သာပိုင်ရှင်ထံ အပ်နှံလိုက်သည်။ ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ သည် အရောင်းအဝယ်ကိစ္စများတွင် နာမည်ကောင်း ရှိသည်။ ‘ထိုက်ဖျင်း’ ဒင်္ဂါး သောင်းနှင့်ချီသော အပေးအယူကြီးများကိုပင် လုပ်ကိုင်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဒင်္ဂါး ၁၀၀၀ လောက်နှင့် သူတို့၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အပျက်ခံမည် မဟုတ်ကြောင်း ထိုလူ ယုံကြည်နေသည်။

ဤအလုပ်၏ သတ်မှတ်ချက်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ ဖုန်းထိုင်ခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန် ‘လီဟုန်ဝင်’ ကို ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးထဲမှ ကယ်ထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။ လီဟုန်ဝင်သည် တော်ဝင်ရုံးတော်၏ ကြီးလေးသောအမှုတစ်ခုကြောင့် ‘ခိန်းဖုန့်’ ကင်းတပ်သားများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့တော်သို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင်ပင် အသက်ရှင်ရန် ခဲယဉ်းလှသလို၊ အကျဉ်းထောင်ထဲ ရောက်သွားပါကလည်း ပို၍ပင် မလွယ်ကူပေ။

ချီရွှမ်းစုသည် ထိုအမှုအကြောင်းကို ကြားဖူးနားဝ ရှိသည်။ နိုင်ငံရေးဂိုဏ်းဂဏ နှစ်ခုမှာ အားပြိုင်နေကြပြီး အခြေအနေမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် မည်သူက မှန်သည်၊ မည်သူက မှားသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ပြင် ခြေမသန်သောလူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ခန့်မှန်းရန် မခက်ပေ။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခရိုင်ဝန် လီဟုန်ဝင်၏ ရင်းနှီးသော လက်ရုံးတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ချီရွှမ်းစု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်အောင် ပြေးလာပြီး ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ ဆီသို့ အကူအညီ လာတောင်းခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရိပ်သာပိုင်ရှင်က စာချုပ်နှင့် ငွေစက္ကူတို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ခြေမသန်သောလူမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူ၏စာချုပ်မိတ္တူကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုလူသည် အနီးရှိ လွတ်နေသော စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်ကာ ရိပ်သာပိုင်ရှင်ထံမှ အရက်တစ်အိုး တောင်းလိုက်သည်။ ရိပ်သာပိုင်ရှင်သည် သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ အရက်အိုးကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အရက်နံ့များက တစ်ခန်းလုံးသို့ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ရိပ်သာပိုင်ရှင်သည် အရက်ကို မနွှေးတော့ဘဲ အိုးငယ်လေးထဲသို့ ခပ်ထည့်ကာ ခြေမသန်သောလူထံသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ရိပ်သာပိုင်ရှင်သည် ချီရွှမ်းစု၏အနားမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူတို့နှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ခေတ္တဆုံသွားကြသည်။ ရိပ်သာပိုင်ရှင်၏ အကြည့်ထဲတွင် နှမြောတသမှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုများ ရောယှက်နေပြီး သေအံ့ဆဲဆဲ လူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။ ချီရွှမ်းစုကမူ ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ၏စာချုပ်ကို အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး သူ၏စားပွဲဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားကာ ဓားတိုကို ခါးတွင် ချိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်နိုင်ရန် ခမောက်ကို အနည်းငယ် ဖိချလိုက်ရာ သူ၏ သွယ်လျပြီး ထင်ရှားသော မေးရိုးကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ခါးရှိ ဓားကို ဖုံးကွယ်နိုင်ရန် သူ၏ ဝတ်ရုံရှည်ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

ခြေမသန်သောလူသည် စိတ်ငြိမ်စေရန် အရက်ကို တစ်ငုံအကြီးကြီး သောက်လိုက်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ “ညီလေး ချီ... အသေးစိတ်အားလုံးကို ငါ ပြောပြီးပြီ။ ငါ ထပ်ပြီး သတိပေးပါရစေ၊ ဒီအလုပ်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ ဒါကြောင့် သတိထားပါဦး။”

အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်နေသော ချီရွှမ်းစုသည် ခြေလှမ်းများကို ခေတ္တရပ်လိုက်သော်လည်း နောက်သို့မူ လှည့်မကြည့်ပေ။ “သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ။”

ခြေမသန်သောလူသည် တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်သော်လည်း ချီရွှမ်းစု ဤအလုပ်မှ နောက်ဆုတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်သာ အရက်သောက်နေတော့သည်။ မကြာခင်မှာပင် သူသည် စားပွဲပေါ်၌ မှောက်လျက် အမူးလွန်ကာ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ဤ ‘တည်းခိုရိပ်သာ’ ကိုနာရေးဂေဟာ၏ မြေအောက်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ချီရွှမ်းစုသည် ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် မြေပေါ်သို့ ဦးတည်သည့် စင်္ကြံလမ်းရှည်ကြီးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

စင်္ကြံတစ်လျှောက်တွင် မီးတိုင်များ ထွန်းညှိထားပြီး ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ရန် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်သည်။ ချီရွှမ်းစု စင်္ကြံလမ်းထဲမှ ထွက်လာည့် တစ်ခဏမှာပင် သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ပစ်မှတ်ထားသည့် လေးမြားတစ်စင်းက ဆီးကြိုနေ၏။ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဟန့်တားပြီး အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်ရန်ပင်။

ချီရွှမ်းစုသည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထိုမြှားကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ မြှားသည် သူ၏ ပေါင်ကို ရှပ်ထိသွားပြီး သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ နံရံထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။ မြား၏ အမည်းရောင် အမွေးအမှင်များမှာ ပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လေးမြားမျိုးကို သူ ရင်းနှီးနေသည်။ ၎င်းမှာ ‘ချင်းဖုန့်’ (အစိမ်းရောင်မီးလျှံဌက်)ကင်းတပ်သားများ၏ စံပြလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မြားခေါင်းတွင် သွေးစီးကြောင်းများနှင့် ချိတ်ကောက်များ ပါရှိသည်။ အကယ်၍ ဤမြားအပစ်ခံရပြီး ပြန်လည် နုတ်ယူမည်ဆိုပါက ထိုချိတ်ကောက်များကြောင့် အသားစများပါ ပြတ်ထွက်လာမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နုတ်မယူဘဲ ထားမည်ဆိုပါကလည်း သွေးမတိတ်ဘဲ ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လက်နက်တစ်ခုပင်။

ချီရွှမ်းစုသည် ထိုမြားလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ပေ ၁၀ ကျော်အကွာတွင် ရပ်နေသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူ၏ လက်ထဲတွင် နက်မှောင်သော ဒူးလေး တစ်ခုကို ကိုင်ထားသဖြင့် စောစောက မြှားဖြင့် ပစ်လိုက်သူမှာ သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ချီရွှမ်းစုသည် ထိုလူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်မောင်းကျပ်ကာ ရင်စိထားသည့် အစိမ်းရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံ၊ ခါးတွင် သားရဲဦးခေါင်းပုံစံ ပါရှိသော အမည်းရောင် သံပတ်ခါးပတ်နှင့် အောက်ခြေအဖြူရောင် ပါရှိသော အနက်ရောင် စစ်ဖိနပ်...။

၎င်းမှာ ‘ချင်းဖုန့်’ (အစိမ်းရောင်မီးလျှံဌက်)ကင်းတပ်သားများ၏ ပုံသေ ယူနီဖောင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။